Τετάρτη, 02 Οκτωβρίου 2013 20:00

Διατροφή για το έλκος

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Το πεπτικό έλκος χαρακτηρίζεται από απώλεια ιστού του πεπτικού σωλήνα

 

Όπως στις περισσότερες παθήσεις του πεπτικού συστήματος, έτσι και στο πεπτικό έλκος συστήνεται αλλαγή των διατροφικών συνηθειών με σκοπό τη μείωση των συμπτωμάτων και την επούλωση του έλκους.

•        Η διατροφή των ασθενών θα πρέπει να αποκλείει ροφήματα που περιέχουν καφεΐνη, αλκοόλ, τρόφιμα πλούσια σε πιπέρι και μπαχαρικά.

•        Τελευταίες μελέτες δείχνουν ότι θα πρέπει να περιορίζεται και η κατανάλωση αλατιού, καθώς το αλάτι κάνει το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού (η συχνότερη αιτία πρόκλησης πεπτικού έλκους) πιο επιθετικό για την εμφάνιση έλκους.

•        Οι ασθενείς θα πρέπει να αποφεύγουν τηγανητά φαγητά, παστά ψάρια, σκληρά διπλομαγειρεμένα, καπνιστά ή με πολλά μπαχαρικά κρέατα, λιπαρές τροφές, γλυκά με σιρόπι και ξηρούς καρπούς και λαχανικά που σχηματίζουν αέρια όπως το κρεμμύδι, το σέλινο κ.α.

•        Η επιλογή της τροφής θα πρέπει να βασίζεται στην ανεκτικότητα του ασθενούς σε συγκεκριμένες τροφές. Τροφές που αρχικά μπορεί να ενοχλούν μπορεί στη συνέχεια να ενταχθούν στο διαιτολόγιο του ασθενούς.

•        Επίσης, θα πρέπει να γίνονται πολλά και μικρά γεύματα σε τακτά και καθορισμένα χρονικά διαστήματα.

•        Το βραδινό γεύμα θα πρέπει να καταναλώνεται δυο με τρεις ώρες πριν το βραδινό ύπνο.

•        Οι ασθενείς θα πρέπει να τρώνε αργά και να μασάνε σχολαστικά την τροφή τους.

•        Καλό θα ήταν, πριν αλλά και μετά την κατανάλωση ενός γεύματος να υπάρχουν κάποια λεπτά ξεκούρασης και χαλάρωσης του ασθενούς.

•        Μια και αναφερόμαστε στο πεπτικό έλκος δεν πρέπει να ξεχάσουμε την αναφορά της μαστίχας Χίου. Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η μαστίχα, ακόμη και σε μικρές ποσότητες (ένα γραμμάριο για 2 εβδομάδες), μπορεί να θεραπεύσει το πεπτικό έλκος. Αυτό αποδίδεται στην αντιμικροβιακή της δράσης έναντι του ελικοβακτηριδίου του πυλωρού.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το πεπτικό έλκος

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το πεπτικό έλκος

elki

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

 

Διαβάστηκε 2320 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 26 Αυγούστου 2018 07:22
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Χρήσιμες πληροφορίες για το λάδι καρύδας Χρήσιμες πληροφορίες για το λάδι καρύδας

    Το λάδι καρύδας έχει πολλά οφέλη για την υγεία

    Το λάδι καρύδας έχει θεραπευτική δράση και λειτουργεί ως φάρμακο.

    Το λάδι καρύδας προστατεύει από τις καρδιοπάθειες, καταπολεμά την παχυσαρκία και αποτελεί φάρμακο για τη νόσο Αλτσχάιμερ.

    Το λάδι καρύδας είναι φάρμακο για τις καρδιαγγειακές ασθένειες.

    Το λάδι καρύδας είναι η πλουσιότερη φυτική πηγή λιπαρών οξέων μεσαίας αλυσίδας, είναι μικρότερα, δηλαδή και μπορούν έτσι να διαπερνούν τις κυτταρικές μας μεμβράνες ευκολότερα. Αυτό σημαίνει ότι δεν απαιτούνται ειδικά ένζυμα για να τα αξιοποιήσουν τα σώματά μας. Χωνεύονται εύκολα, βάζοντας σε μικρότερη πίεση το πεπτικό μας σύστημα. Τα λιπαρά οξέα μεσαίας αλυσίδας στέλνονται απευθείας στο ήπαρ, κάτι που σημαίνει ότι μετατρέπονται αμέσως σε ενέργεια, αντί να αποθηκεύονται ως λίπος.

    Τα λιπαρά οξέα της καρύδας διεγείρουν, επίσης, το μεταβολισμό μας, κάτι που σημαίνει ότι το λάδι της καρύδας μας βοηθάει να χάσουμε βάρος.

    Το λάδι καρύδας είναι γνωστό για τις αντιικές, αντιβακτηριακές και αντιμυκητιακές του ιδιότητες. Σκοτώνει τους μύκητες που προκαλούν λοιμώξεις, τα παράσιτα, είναι κατάλληλο για τις βακτηριακές μολύνσεις, τους επιδερμικούς μύκητες, τους ερεθισμούς του δέρματος και άλλες μολύνσεις.

    Το έλαιο καρύδας αυξάνει την ενέργεια και την αντοχή, ενισχύοντας τη φυσική και αθλητική επίδοση.

    Το λάδι καρύδας μειώνει το στρες, εξισορροπεί τα επίπεδα της χοληστερόλης, εξολοθρεύει ιούς οι οποίοι προκαλούν έρπη, θεραπεύει την ηπατίτιδα C και άλλες ασθένειες, σκοτώνει τα βακτήρια που είναι υπεύθυνα για έλκος, και για τις μολύνσεις του οισοφάγου, ενώ, χρησιμοποιείται για τα οδοντιατρικά νοσήματα, την πνευμονία και τη γονόρροια.

    Το λάδι καρύδας βελτιώνει την πέψη και βοηθά στην απορρόφηση θρεπτικών ουσιών, βιταμινών, μετάλλων και αμινοξέων από τον οργανισμό.

    Καλμάρει το στρες που επηρεάζει το πάγκρεας και συμπληρώνει τα συστήματα ενζύμων του σώματος.

    Βοηθά να μειωθούν τα συμπτώματα του διαβήτη.

    Διαλύει τις πέτρες των νεφρών και βοηθά στην προστασία τους.

    coconut oil

    Το λάδι καρύδας είναι ένα εδώδιμο ωμό λάδι, που χρησιμοποιείται ευρέως στις τροπικές χώρες εδώ και πολλές γενιές, αποτελώντας την κύρια πηγή μαγειρικού ελαίου στη διατροφή τους.

    Έχει πολλές χρήσεις στη μαγειρική, τη φαρμακευτική και τη βιομηχανία.

    Είναι ανθεκτικό στη θερμότητα, πράγμα που το καθιστά κατάλληλο και για μαγείρεμα σε υψηλές θερμοκρασίες, όπως το τηγάνισμα. 

    Ως λάδι σε φαγητά, μπορεί να μειώσει την κακή χοληστερόλη, αυξάνοντας την καλή χοληστερόλη.

    Τα αντιοξειδωτικά στοιχεία του λαδιού καρύδας διεισδύουν στις βαθύτερες στιβάδες της επιδερμίδας, χαρίζοντάς της βαθιά ενυδάτωση, απομακρύνοντας τα νεκρά κύτταρα και αφήνοντας το δέρμα λείο, απαλό και φωτεινό.

    Στην κοσμετολογία, το λάδι καρύδας είναι πασίγνωστο για την αντιγηραντική και αντιοξειδωτική του δράση, καθώς έχει υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη E.  

    Ανακατέψτε λάδι καρύδας με μέλι και απλώστε το στο πρόσωπό σας, για περίπου 20 λεπτά. Ξεπλύνετε με χλιαρό νερό. Η μάσκα αυτή είναι εκτός από ενυδατική και αντιβακτηριδιακή! 

    Αν έχετε ξηροδερμία κάντε μασάζ στα προβληματικά σημεία, μόνο, με λάδι καρύδας. Θα γίνουν μαλακά στη στιγμή! 

    Αν σας ταλαιπωρεί κάποιος κάλος στα πόδια ή αν έχετε ξηρές πατούσες πριν πέσετε για ύπνο, ξύστε με μία ελαφρόπετρα τις περιοχές, απλώστε αρκετό λάδι καρύδας και φορέστε ένα ζευγάρι βαμβακερές κάλτσες, για να διατηρηθεί η ενυδάτωση όλη τη νύχτα.

    Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε και ενάντια στην ξηρότητα των αγκώνων.

    Το λάδι καρύδας αποτρέπει την εκδήλωση προβλημάτων του θυρεοειδούς και τα θεραπεύει. Τα οφέλη από το λάδι καρύδας για τα προβλήματα του θυρεοειδούς προέρχονται από τα μοναδικά του λιπαρά οξέα μέσης αλύσου. Αν πάσχετε από υποθυρεοειδισμό, να χρησιμοποιείτε έξτρα παρθένο λάδι καρύδας. Περίπου 1 κουταλιά της σούπας μπορείτε να καταναλώνετε κάθε μέρα.

    Δοκιμάστε να προσθέσετε βιολογικό λάδι καρύδας σε ζεστό τσάι, τον καφέ ή το γάλα, στην καθημερινή μαγειρική σας, σε smoothies ή πάνω από μια σαλάτα. 

    Οι δίαιτες που αντλούν το μεγαλύτερο μέρος των θερμίδων τους από ανθυγιεινά λιπαρά, μπορεί να έχουν αρνητική επίδραση στη λειτουργία του θυρεοειδούς σας, καθώς και στα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα σας. Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να βεβαιωθείτε ότι η διατροφή σας είναι ισορροπημένη και περιέχει πηγές υγιών λιπαρών. 

    Το λάδι καρύδας περιέχει λαυρικό οξύ, το οποίο αυξάνει τα επίπεδα της «καλής» χοληστερόλης και μπορεί να βελτιώσει τη συνολική κατάσταση της χοληστερόλης σας, το οποίο είναι πολύ καλό και για το θυρεοειδή σας. 

    Κάνοντας το Λάδι Καρύδας μέρος της Διατροφής σας.

    p w wmn94737 coconut oil lg 760x412

    Το λάδι καρύδας έχει πολλά οφέλη και βοηθά στην καταπολέμηση της νόσου του Αλτσχάιμερ. Ένα από τα κύρια καύσιμα που χρησιμοποιεί ο εγκέφαλός σας είναι η γλυκόζη, η οποία μετατρέπεται σε ενέργεια. Όταν ο εγκέφαλός σας γίνει ανθεκτικός στην ινσουλίνη, συμβαίνει ατροφία λόγω της πείνας. Ωστόσο, τα κετονικά σώματα, ή κετοξέα, μπορεί, επίσης, να τροφοδοτήσουν τον εγκέφαλό σας και να αποτρέψουν την ατροφία του. Μπορεί ακόμη και να αποκαταστήσουν και να ανανεώσουν τους νευρώνες και τη λειτουργία των νεύρων στον εγκέφαλο μετά από βλάβη που έχουν υποστεί. Στην πραγματικότητα, οι κετόνες φαίνεται να είναι η προτιμώμενη πηγή τροφής του εγκεφάλου σε ασθενείς που πάσχουν από διαβήτη ή Αλτσχάιμερ. Οι κετόνες είναι παράγωγα της μετατροπής του λίπους, αυτά που παράγει το σώμα σας όταν μετατρέπει το λίπος (σε αντίθεση με την γλυκόζη) σε ενέργεια, και μια πρωταρχική πηγή των κετονικών σωμάτων είναι τα τριγλυκερίδια μέσης αλυσίδας (MCT-Medium Chain Triglycerides) που βρίσκονται στο λάδι καρύδας, το οποίο περιέχει περίπου 66% MCT. Μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία της νόσου του Alzheimer με τη χρήση δίαιτας με λάδι καρύδας. Είναι κατάλληλα και για τη σκλήρυνση κατά πλάκας.

    Το λάδι καρύδας βοηθά στον έλεγχο του σακχάρου στο αίμα και βελτιώνει την έκκριση ινσουλίνης. Προωθεί, επίσης την αποτελεσματική χρήση της γλυκόζης στο αίμα, προάγοντας και θεραπεύοντας τον διαβήτη. Επιπλέον ενισχύει την ενέργεια και χρησιμοποιείται συχνά από αθλητές, bodybuilders και από αυτούς που κάνουν δίαιτα. Ο λόγος πίσω από αυτό είναι ότι περιέχει λιγότερες θερμίδες από άλλα έλαια, η περιεκτικότητα σε λιπαρά μετατρέπεται εύκολα σε ενέργεια και δεν οδηγεί σε συσσώρευση λίπους στην καρδιά και τις αρτηρίες. Βοηθά στην αύξηση της ενέργειας και της αντοχής, και γενικά, ενισχύει την απόδοση των αθλητών.

    Το λάδι της καρύδας εμποδίζει τη φλεγμονή των αρθρώσεων. Τα μοναδικά αντιοξειδωτικά που περιέχει το λάδι της καρύδας που δεν περιέχονται σε άλλες τροφές μειώνουν τη φλεγμονή που συνδέεται με την αρθρίτιδα αποτελεσματικότερα από τα συνταγογραφούμενα φάρμακα. Τα υψηλά επίπεδα αντιοξειδωτικών που υπάρχουν στο παρθένο λάδι καρύδας μειώνουν τη φλεγμονή και βελτιώνουν τα συμπτώματα αρθρίτιδας. Το λάδι καρύδας  με μέτρια θερμότητα καταστέλλει τα φλεγμονώδη κύτταρα και λειτουργεί ως αναλγητικό και αντιφλεγμονώδες.

    Το λάδι της καρύδας θεραπεύει και τις πληγές γρηγορότερα. Σε γρατζουνιές και κοψίματα, σχηματίζει ένα λεπτό στρώμα που προστατεύει την πληγή από σκόνη, βακτηρίδια και ιούς. Επιταχύνει την διαδικασία επούλωσης των μωλώπων, αποκαθιστώντας τους κατεστραμμένους ιστούς. 

    Το λάδι καρύδας είναι καλό και για την στοματική υγιεινή και με αυτό μπορείτε να εξαλείψετε την πέτρα, την κακοσμία και άλλα προβλήματα, όπως την ουλίτιδα. Τα λιπαρά οξέα και οι αντιβακτηριακές ουσίες που διαθέτει μειώνουν την παρουσία μικροοργανισμών. Στην πραγματικότητα καταστρέφει το βακτήριο Streptococcus mutans το οποίο ευθύνεται για την αποσύνθεση των δοντιών, καθώς και άλλων προβλημάτων της στοματικής υγείας. Το μόνο που χρειάζεται είναι να κάνετε μια στοματική πλύση με ένα κουτάλι της σούπας λάδι καρύδας για 5 λεπτά. Το έλαιο καρύδας είναι βρώσιμο και έχει ευχάριστη γεύση. Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε πολύ εύκολα σαν στοματικό διάλυμα, ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως βάση για σπιτική οδοντόκρεμα. Λαμβάνοντας υπόψη την ικανότητά του να καταστρέφει τα παθογόνα στο στόμα, η τακτική του χρήση προσφέρει σημαντικά οφέλη.

    Να αγοράζετε λάδι καρύδας βιολογικής παραγωγής

    Τα κατάλληλα προϊόντα για την υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για την υγεία σας

    2 27 coconutoil

     Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για την τριχόπτωση

    Τι περιέχουν τα φυσικά καλλυντικά και είναι υγιεινά

    Σε ποιες ασθένειες χρησιμοποιείται η αρωματοθεραπεία

    Πώς να χρησιμοποιείτε τα αιθέρια έλαια

    Τι να κάνετε αν αισθάνεστε αδυναμία και κόπωση

    Τα κρητικά βότανα είναι αναγνωρισμένα παγκοσμίως

    Φτιάξτε μόνοι σας αντιπιτυριδικό σαμπουάν

    Τα αιθέρια έλαια για τον καρκίνο

    Βότανα για την λευκόρροια

    Τα καλύτερα βότανα για τις στομαχικές διαταραχές

    Αντιμετώπιση του πόνου με φυτικά αντιφλεγμονώδη

    Φτιάξτε μόνοι σας αρωματικό ελαιόλαδο

    Λαρυγγίτιδα

    Λαρυγγοτραχειοβρογχίτιδα

    Μήπως έχετε έντονο βήχα που επιμένει;

    Οι καλύτερες αντιοξειδωτικές τροφές

    Η καλύτερη λύση για τον πονόλαιμο

    Το κρητικό χάπι για το κρυολόγημα και τη γρίπη

    Αντιμετώπιση της μυκητίασης με φυσικούς τρόπους

    Μειώστε τον πόνο της αρθρίτιδας με τη διατροφή

    Βότανα που βελτιώνουν τη γνωστική ικανότητα

    Να προτιμάτε τους εναλλακτικούς οδοντίατρους

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα για την ουλίτιδα και την περιοδοντίτιδα

    Καφές και λάδι καρύδας για απώλεια βάρους

    Ο καφές συμβάλλει στη μακροζωία και στην καλή υγεία

    Οι βιταμίνες που πρέπει να παίρνουν όσοι κάνουν χειρουργείο στο έντερο

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον καρκίνο του ήπατος και των χοληφόρων

    Τρόφιμα που πρέπει να αποφεύγετε όταν έχετε πονοκέφαλο

    Διατροφή για όσους έχουν Αλτσχάιμερ

    Κετογενική δίαιτα

    Διατροφή για όσους έχουν Αλτσχάιμερ

    Καλύτερο το λάδι καρύδας από την οδοντόπαστα

    Βελτιώστε τις λειτουργίες του εγκεφάλου σας με λάδι καρύδας

    Στοματικό διάλυμα για τα βακτήρια και για λεύκανση

    Γιατί όσοι έχουν υποθυρεοειδισμό δε μπορούν να χάσουν βάρος

    Λάδι καρύδας

    Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για την χοληστερίνη

    H δίαιτα DASH για τη ρύθμιση της πίεσης

    Κάντε οικονομία στα προϊόντα ομορφιάς

    Οικολογικά παπούτσια

    Οι βιταμίνες για τον αυτισμό

    Νόσος Alzheimer

    Που κάνει καλό το λάδι καρύδας

    Σπιτικές συνταγές για απολέπιση

    Φυτικός άνθρακας για τα φουσκώματα

    Λάδι καρύδας και ελληνική φέτα για το Αlzheimer

    Απαλλαγείτε από τις γεροντικές κηλίδες

    Φτιάξτε μόνοι σας προϊόντα ομορφιάς

    Φυσική θεραπεία για να ισιώσετε μόνιμα τα μαλλιά

    Πρωτοποριακά οικολογικά ρούχα

    Καρύδα

    Να χρησιμοποιείτε φυσικό σαμπουάν για τις ψείρες

    Λεύκανση των δοντιών με κουρκουμίνη

    Σκόρδο με μέλι για τις λοιμώξεις

    Φτιάξτε μόνοι σας σαπούνια από λάδι καρύδας

    Διατροφή για τις φλεγμονές

    Χρήσιμες συνταγές για το έκζεμα

    www.emedi.gr

     

     

  • Οζώδες ερύθημα Οζώδες ερύθημα

    Οζώδες ερύθημα είναι μια φλεγμονώδης κατάσταση που χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των λιποκυττάρων κάτω από το δέρμα

    Οζώδες ερύθημα είναι μια φλεγμονώδης κατάσταση που χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των λιποκυττάρων κάτω από το δέρμα με αποτέλεσμα ευαίσθητα ερυθρά οζίδια ή εξογκώματα εμφανίζονται, συνήθως, και στις δύο κνήμες. Μπορεί να προκληθεί από μια ποικιλία καταστάσεων και συνήθως, υποχωρεί αυτόματα εντός 30 ημερών. Είναι συχνό σε νέους ηλικίας 12-20 ετών.

    Το οζώδες ερύθημα είναι εξάνθημα που χαρακτηρίζεται από επώδυνα ερυθρά οζίδια χωρίς εξέλκωση και χωρίς σαφή όρια με διάμετρο 2-6 cm. Σχεδόν, όλοι οι ασθενείς παρουσιάζουν συμμετρικά, ελαφρώς ζεστά, υποδόρια οζίδια και πλάκες που έχουν κόκκινο χρώμα, το οποίο στη συνέχεια παίρνει πιο γκρίζους και γήινους τόνους καθώς οι βλάβες γίνονται πιο χρόνιες. Κλινική εικόνα πολλαπλών, αμφοτερόπλευρων, δερματικών, φλεγμονωδών, εξανθημάτων που δεν προκαλούν εξέλκωση ή ουλοποίηση, τα οποία χαρακτηριστικά αλλάζουν χρώματα καταλείποντας περιοχές που προσωρινά έχουν χρώμα σαν εκχύμωση. Αναπτύσσεται συχνότερα στις εκτατικές επιφάνειες της κνήμης, λιγότερο συχνά στους μηρούς και στα αντιβράχια. Είναι, συνήθως, ιδιοπαθές, αλλά μπορεί να αποτελεί εκδήλωση μίας ποικιλίας κλινικών καταστάσεων.

    Θα υφεθεί συνήθως σε 3-6 εβδομάδες χωρίς ουλοποίηση ή ατροφία.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς

    Επικρατέστερη ηλικία: 20-30 χρόνια

    Επικρατέστερο φύλο: Γυναίκες > Άνδρες (3:1)

    Παιδιατρικό: Συχνότητα ίδια και στα δύο φύλα

    Κύηση: Μπορεί να υπάρχουν υποτροπές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης 

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΟΖΩΔΟΥΣ ΕΡΥΘΗΜΑΤΟΣ

    Το οζώδες ερύθημα είναι πιθανώς μια αντίδραση καθυστερημένης υπερευαισθησίας σε μια ποικιλία αντιγόνων. Αν και έχουν αποδειχθεί κυκλοφορούντα ανοσοσυμπλέγματα σε ασθενείς με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου, δεν έχουν βρεθεί σε ιδιοπαθή ή απλές περιπτώσεις.

    ERYTHEMA OZODES1

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΟΖΩΔΟΥΣ ΕΡΥΘΗΜΑΤΟΣ

    Πρώιμη φάση

    Τα πρώτα σημεία του οζώδους ερυθήματος είναι, συχνά, συμπτώματα που μοιάζουν με γρίπη, όπως πυρετός, βήχας, κακουχία και πόνοι στις αρθρώσεις. Μερικά άτομα αντιμετωπίζουν, επίσης, δυσκαμψία ή πρήξιμο στις αρθρώσεις και απώλεια βάρους.

    Δερματική φάση

    Το οζώδες ερύθημα χαρακτηρίζεται από οζίδια (25–51 mm) (στρογγυλεμένα εξογκώματα) κάτω από την επιφάνεια του δέρματος, συνήθως, στις κνήμες. Αυτά τα υποδόρια οζίδια μπορούν να εμφανιστούν οπουδήποτε στο σώμα, αλλά οι πιο συνηθισμένες περιοχές είναι οι κνήμες, τα χέρια, οι μηροί και ο κορμός. Κάθε οζίδιο, συνήθως, εξαφανίζεται μετά από περίπου δύο εβδομάδες, αν και νέα μπορεί να συνεχίσουν να σχηματίζονται για έως έξι ή οκτώ εβδομάδες. Ένα νέο οζίδιο εμφανίζεται, συνήθως, κόκκινο και είναι ζεστό και σταθερό στην αφή. Η ερυθρότητα αρχίζει να εξασθενίζει και σταδιακά γίνεται πιο μαλακό και μικρότερο μέχρι να εξαφανιστεί. Κάθε οζίδιο, συνήθως, θεραπεύεται εντελώς χωρίς ουλές κατά τη διάρκεια περίπου δύο εβδομάδων. Ο πόνος στις αρθρώσεις και η φλεγμονή μερικές φορές συνεχίζονται για αρκετές εβδομάδες ή μήνες μετά την εμφάνιση των οζιδίων.

    Οι λιγότερο συχνές παραλλαγές του οζώδους ερυθήματος περιλαμβάνουν:

    Ελκώδεις μορφές, που εμφανίζονται στη νόσο του Crohn

    Ερύθημα μωλωποειδές, όταν μια υποδόρια αιμορραγία εμφανίζεται σε μια βλάβη οζώδους ερυθήματος, προκαλώντας τη βλάβη να μοιάζει με ένα μώλωπα

    Μεταναστευτικό οζώδες ερύθημα μια σπάνια μορφή χρόνιου οζώδους ερυθήματος που χαρακτηρίζεται από ασύμμετρα οζίδια που είναι ήπια ευαίσθητα και μεταναστεύουν με την πάροδο του χρόνου. Μια κλινική κατηγορία μεταναστευτικού οζώδους ερυθήματος (υποξεία, οζώδης, μεταναστευτική υποδερματίτιδα) είναι συχνά μονόπλευρη με όζους λιγότερους στον αριθμό, μικρότερους σε μέγεθος, που παραμένουν για μεγαλύτερο διάστημα, συχνά επεκτεινόμενους περιφερικότερα, διαιρούμενοι σε μικρότερους όζους 

    Σύνδρομο Lofgren (οζώδες ερύθημα και πυλαία λεμφαδενοπάθεια) εμφανίζεται σε ποικίλες καταστάσεις και δεν υποδηλώνει αποκλειστικά σαρκοείδωση 

    • Υπεγερμένοι, θερμοί, ευαίσθητοι, ζωηρού ερυθροϊώδους χρώματος όζοι στην πρόσθια επιφάνεια της κνήμης 
    • Είναι δυνατόν να εμφανισθούν, επίσης, σε οποιαδήποτε περιοχή με υποδόριο λίπος 
    • Διάμετρος 1-15 cm
    • Πυρετός, αδιαθεσία, ρίγη
    • Αρθραλγίες
    • Όψιμος εμφανίζεται αποχρωματισμός του δέρματος το οποίο αποκτά γαλαζωπό χρώμα
    • Πυλαία λεμφαδενοπάθεια
    • Βλάβες σκληρού χιτώνα οφθαλμού

    ΑΙΤΙΑ - ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΟΖΩΔΟΥΣ ΕΡΥΘΗΜΑΤΟΣ

    Ένα χρήσιμο μνημονικό για τις αιτίες είναι το SORE SHINS (Streptococci, OCP-Oral Contraceptive Pill, Rickettsia, Eponymous (Behçet), Sulfonamides, Hansen's Disease (Leprosy), IBD, NHL, Sarcoidosis.

    • Ιδιοπαθής. Σε περίπου 30-50% των περιπτώσεων, η αιτία είναι άγνωστη.
    • Βακτηριακή - στρεπτοκοκκικές λοιμώξεις, φυματίωση, λέπρα, yersinia enterocolitica, τουλαραιμία, καμπυλοβακτηρίδιο, σαλμονέλα, σιγκέλλα, γονόρροια, Mycoplasma pneumoniae, νόσος εξ ονύχων γάλης (Cat scratch) ή καλοήθης δικτυενδοθηλίωση, από το ενδοκυτταρικό βακτήριο Bartonella henselae ένα gram-αρνητικό βακτήριο
    • Σαρκοείδωση
    • Νόσος του Behçet
    • Φάρμακα-σουλφοναμίδες, από του στόματος αντισυλληπτικά, βρωμιούχες ενώσεις, Σουλφοναμίδες, Πενικιλίνες, Εμβολιασμός για την ηπατίτιδα Β 
    • Εγκυμοσύνη
    • Εν τω βάθει μυκητιάσεις-δερματόφυτα, κοκκιδιοειδομύκωση ή κοκκιδιοειδομυκητίαση ή πυρετός της κοιλάδας, ιστοπλάσμωση (Histoplasma capsulatum), βλαστομύκωση 
    • Ιογενείς/χλαμυδιακές λοιμώξεις-λοιμώδης μονοπυρήνωση (ιός Epstein-Barr), αφροδίσιο λεμφοκοκκίωμα
    • Εντεροπάθειες-ελκώδης κολίτιδα, νόσος του Crohn, φλεγμονώδης νόσος εντέρου
    • Κακοήθειες-λέμφωμα Non-Hodgkin/λευχαιμία, σάρκωμα, μετά από ακτινοθεραπεία, καρκίνος, συμπεριλαμβανομένου, καρκινοειδείς όγκοι, καρκίνος στο πάγκρεας
    • Υπάρχει συσχέτιση με το αντιγόνο ιστοσυμβατότητας HLA-B27, το οποίο υπάρχει στο 65% των ασθενών με οζώδες ερύθημα
    • Μπορεί, επίσης, να οφείλεται στην υπερβολική παραγωγή αντισωμάτων σε λέπρα που οδηγεί σε εναπόθεση ανοσοσυμπλεγμάτων

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Επιπολής θρομβοφλεβίτιδα
    • Κυτταρίτιδα
    • Σηπτικά έμβολα
    • Σκληρό ερύθημα (ψυχροί, ελκωτικοί οζοι)
    • Οζώδης αγγειΐτιδα (θερμοι, ελκωτικοί οζοι)
    • Νόσος Weber-Christian (ινώδεις ουλοποιούμενοι όζοι)
    • Υποδερματίτιδα του λύκου
    • Δερματική οζώδης πολυαρτηρίτιδα
    • Κοκκιωματώδης σαρκοείδωση
    • Λέμφωμα 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αύξηση της ΤΚΕ
    • Γενική αίματος: ήπια λευκοκυττάρωση
    • Καλλιέργεια φαρυγγικού επιχρίσματος - τίτλοι ASTO
    • Καλλιέργεια κοπράνων και εξέταση για λευκά αιμοσφαίρια όταν ενδείκνυται
    • Έλεγχος δερμοαντίδρασης για μυκοβακτηρίδια αν υπάρχουν ενδείξεις

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Προηγηθείσα θεραπεία με αντιβιοτικά μπορεί να επηρεάσει τις καλλιέργειες

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Διαφραγματική υποδερματίτιδα
    • Διήθημα ουδετεροφίλων στα διαφράγματα του λιπώδους ιστού στην πρώιμη φάση της νόσου 
    • Όψιμος στην πορεία της νόσου κυριαρχούν τα μονοπύρηνα κύτταρα και τα ιστιοκύτταρα
    • Προσβολή της κατώτερης επιδερμίδας και υποδορίου και ίνωση διαφραγμάτων λιπώδους ιστού μπορεί να συμβεί αργότερα

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινογραφία θώρακος για πυλαία λεμφαδενοπάθεια ή πνευμονικά διηθήματα

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Βαθιά βιοψία δέρματος που να περιλαμβάνει υποδόριο λίπος. Καλύτερα, να μη γίνεται

    Το οζώδες ερύθημα διαγιγνώσκεται κλινικά. 

    ozodes erythima 2

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΖΩΔΟΥΣ ΕΡΥΘΗΜΑΤΟΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Υγρά επιθέματα (ζεστές κάλτσες και τοπική φαρμακευτική αγωγή δεν βοηθούν)
    • Διακόψτε φάρμακα που ενοχοποιούνται για την εκδήλωση της νόσου
    • Θεραπεύσατε υποκείμενο νόσημα

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Κατάκλιση, ανύψωση κάτω άκρων 
    • Ελαστικοί επίδεσμοι ή υποστηρικτικές κάλτσες μπορούν να βοηθήσουν αν ο άρρωστος θέλει να είναι όρθιος και να κινείται

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Οι βλάβες θα υποχωρήσουν σε μερικούς μήνες 
    • Δεν αναμένεται δημιουργία ουλής 
    • Πόνοι αρθρώσεων μπορεί να υπάρχουν και να επιμένουν 
    • Λιγότερο από 20% υποτροπή

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (ΜΣΑΦ):
    1. Ασπιρίνη 325 mg 8-12 την ημέρα. Χρησιμοποιείστε εντεροδιαλυτά σκευάσματα για πρόληψη ενοχλημάτων από το ΓΕΣ. Παρακολουθείστε επίπεδα αίματος 
    2. Ινδομεθακίνη 75-100 mg την ημέρα διαιρεμένα σε 3 δόσεις
    3. Ναπροξένη (Naprosyn) 500-1000 mg την ημέρα διαιρεμένα σε 2 δόσεις 

    Αντενδείξεις:

    • Ενεργό ή πρόσφατο πεπτικό έλκος
    • Ιστορικό υπερευαισθησίας σε ΜΣΑΦ

    Προφυλάξεις:

    • Γαστρεντερική δυσφορία/αιμορραγία 
    • Κατακράτηση υγρών 
    • Μείωση της δόσης σε ηλικιωμένους, ειδικά σ' αυτούς με νεφρική νόσο, διαβήτη, καρδιακή ανεπάρκεια
    • Μπορεί να καλύπτουν τον πυρετό 
    • Τα ΜΣΑΦ μπορεί να αυξήσουν τα ηπατικά ένζυμα

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    • Μπορεί να αντιστρατεύονται τα αντιυπερτασικά αποτελέσματα των διουρητικών και των β-αναστολέων 
    • Τα ΜΣΑΦ μπορεί να αυξάνουν τα επίπεδα λιθίου στο πλάσμα
    • Προσοχή στη ναπροξένη ή σε άλλα φάρμακα με υψηλή συγγένεια προς τις πρωτεΐνες, γιατί μπορεί να ανταγωνίζονται στην δέσμευση με την λευκωματίνη και έτσι να αυξηθούν τα επίπεδα στο αίμα 
    • Τα ΜΣΑΦ μπορεί να προκαλέσουν σημαντικές αυξήσεις των επιπέδων μεθοτρεξάτης στο πλάσμα και να παρατείνουν τη δράση της 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Ιωδιούχο κάλιο 400-900 mg ημερησίως διαιρεμένο σε δυο ή τρεις δόσεις 
    • Κορτικοστερεοειδή μόνο σε πολύ βαριές ανθεκτικές περιπτώσεις

    Το οζώδες ερύθημα είναι αυτοπεριοριζόμενο και συνήθως, υποχωρεί εντός 3-6 εβδομάδων. Υπάρχει μια επαναλαμβανόμενη μορφή και στα παιδιά αποδίδεται σε επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις με στρεπτόκοκκο. Η θεραπεία πρέπει να επικεντρώνεται στην υποκείμενη αιτία. Τα συμπτώματα μπορούν να αντιμετωπιστούν με ανάπαυση στο κρεβάτι, ανύψωση ποδιών, συμπιεστικούς επιδέσμους, βρεγμένους επιδέσμους και μη στερεοειδείς αντιφλεγμονώδεις παράγοντες (ΜΣΑΦ). Τα ΜΣΑΦ είναι, συνήθως, πιο αποτελεσματικά στην έναρξη της  νόσου.

    Το ιωδιούχο κάλιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για επίμονες βλάβες των οποίων η αιτία παραμένει άγνωστη.

    Τα κορτικοστερεοειδή και η κολχικίνη μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε σοβαρές περιπτώσεις.

    Η θαλιδομίδη έχει χρησιμοποιηθεί επιτυχώς στη θεραπεία του οζώδους ερυθήματος σε λέπρα. Και η κλοφαζιμίνη θεωρείται αποτελεσματική στη θεραπεία του οζώδους ερυθήματος από λέπρα. 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΟΖΩΔΕΣ ΕΡΥΘΗΜΑ

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Παρακολούθηση ανά μήνα, ή όπως επιβάλλεται από την υποκείμενη νόσο

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Ποικίλουν σύμφωνα με την υποκείμενη νόσο, όχι επιπλοκές από τις βλάβες του οζώδους ερυθήματος 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ

    • Οι επιμέρους βλάβες υποχωρούν σε μια περίοδο 3-4 εβδομάδων 
    • Συνολική διάρκεια νόσου 6-12 εβδομάδες , αλλά μπορεί να ποικίλει ανάλογα με την παρουσία ή όχι υποκείμενης νόσου 
    • Οι αρθραλγίες μπορεί να επιμένουν για χρόνια 
    • Οι βλάβες δεν ουλοποιούνται
    • Μια ή περισσότερες υποτροπές στο 12-14% των περιπτώσεων. Εμφανίζονται σε άλλοτε άλλο χρόνο, κατά μέσο όρο σε μερικά χρόνια. Οι υποτροπές παρατηρούνται συχνά σε σαρκοείδωση, στρεπτοκοκκική λοίμωξη, εγκυμοσύνη και λήψη αντισυλληπτικών δισκίων 

    Παιδιατρικό: Συχνότητα ίδια και στα δύο φύλα

    Κύηση: Μπορεί να υπάρχουν υποτροπές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης 

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    • Σύνδρομο Lofgren (οζώδες ερύθημα και πυλαία λεμφαδενοπάθεια) εμφανίζεται σε ποικίλες καταστάσεις και δεν υποδηλώνει αποκλειστικά σαρκοείδωση 
    • Μια κλινική κατηγορία μεταναστευτικού οζώδους ερυθήματος (υποξεία, οζώδης, μεταναστευτική υποδερματίτιδα) είναι συχνά μονόπλευρη με όζους λιγότερους στον αριθμό μικρότερους σε μέγεθος που παραμένουν για μεγαλύτερο διάστημα, συχνά επεκτεινόμενους περιφερικότερα, διαιρούμενοι σε μικρότερους όζους 

    Τα καλύτερα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

    idradenitida 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Επιπολής θρομβοφλεβίτιδα

    Μάθετε να αναγνωρίζετε τα εξανθήματα του δέρματος

    Φυματίωση του δέρματος

    Ψιττάκωση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο Αδαμαντιάδη-Behcet

    Σύνδρομο Sweet

    Σαρκοείδωση

    Ελκώδης κολίτιδα

    Λέπρα

    Αυξητικοί παράγοντες λευκών

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τον έρπητα γεννητικών οργάνων Χρήσιμες πληροφορίες για τον έρπητα γεννητικών οργάνων

    Λοίμωξη με ιό του απλού έρπητα (συνήθως HSV-2) που προσβάλλει τα γεννητικά όργανα

     

    Ο έρπης των γεννητικών οργάνων είναι μια λοίμωξη από τον ιό του απλού έρπητα (HSV) των γεννητικών οργάνων.

    Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν καθόλου ή ήπια συμπτώματα και ως εκ τούτου δεν γνωρίζουν ότι έχουν μολυνθεί.

    Όταν υπάρχουν συμπτώματα, συνήθως περιλαμβάνουν μικρές φυσαλίδες που ανοίγουν για να σχηματίσουν επώδυνα έλκη.

    Μπορεί επίσης να εμφανιστούν συμπτώματα που μοιάζουν με γρίπη, όπως πυρετός, πόνος ή πρησμένοι λεμφαδένες.

    Η έναρξη είναι συνήθως περίπου 4 ημέρες μετά την έκθεση με συμπτώματα που διαρκούν έως και 4 εβδομάδες. Μόλις μολυνθούν, ενδέχεται να εμφανιστούν περαιτέρω κρούσματα, αλλά γενικά είναι πιο ήπια. 

    Η ασθένεια, συνήθως, εξαπλώνεται με άμεση επαφή των γεννητικών οργάνων με την επιφάνεια του δέρματος ή εκκρίσεις κάποιου που έχει μολυνθεί. Αυτό μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια του σεξ, συμπεριλαμβανομένου του πρωκτικού και του στοματικού σεξ. Δεν απαιτούνται πληγές για να συμβεί μετάδοση. Ο κίνδυνος εξάπλωσης μεταξύ ενός ζευγαριού είναι περίπου 7,5% σε ένα χρόνο. Ο HSV ταξινομείται σε δύο τύπους, HSV-1 και HSV-2. Αν και συνήθως, ο έρπητας των γεννητικών οργάνων προκαλείται, κυρίως, από τον HSV-2, ο γεννητικός παράγοντας HSV-1 έχει γίνει πιο συχνός στον ανεπτυγμένο κόσμο. Η διάγνωση μπορεί να γίνει εξετάζοντας τις βλάβες με  PCR ή ιογενή καλλιέργεια ή εξετάσεις αίματος για συγκεκριμένα αντισώματα. 

    Οι προσπάθειες για την πρόληψη της λοίμωξης περιλαμβάνουν τη μη σεξουαλική επαφή, τη χρήση προφυλακτικών και τη σεξουαλική επαφή μόνο με κάποιον που δεν έχει μολυνθεί. Μόλις κάποιος μολυνθεί, δεν υπάρχει θεραπεία. Τα αντιιικά φάρμακα μπορούν, ωστόσο, να αποτρέψουν τα κρούσματα ή να μειώσουν τα κρούσματα εάν εμφανιστούν. Η μακροχρόνια χρήση αντιικών μπορεί, επίσης, να μειώσει τον κίνδυνο περαιτέρω εξάπλωσης. 

    Το 2015 περίπου 846 εκατομμύρια άνθρωποι (12% του παγκόσμιου πληθυσμού), είχαν έρπητα των γεννητικών οργάνων.

    Οι γυναίκες προσβάλλονται από τους άνδρες. 

    Όσες γυναίκες έχουν κάνει το εμβόλιο HPV έχουν μεγάλο κίνδυνο για έρπητα γεννητικών οργάνων.

    Οι επιπλοκές περιλαμβάνουν: ασηπτική μηνιγγίτιδα, αυξημένο κίνδυνο HIV AIDS εάν εκτίθενται σε θετικά στον ιό HIV άτομα και να εξαπλωθεί στο μωρό κατά τη διάρκεια του τοκετού με αποτέλεσμα τον έρπητα του νεογνού.

    Ο Έρπης γεννητικών οργάνων είναι λοίμωξη με ιό του απλού έρπητα (συνήθως HSV-2) που προσβάλλει τα γεννητικά όργανα.

    • Πρωτοπαθής έρπης γεννητικών οργάνων - αρχικά φλεγμονή απλού έρπητα. Μη ύπαρξη αντισωμάτων σε HSV συνεπάγεται προσβολή των γεννητικών οργάνων
    • Πρώτο επεισόδιο έρπητα γεννητικών οργάνων (μη πρωτοπαθής) - προηγούμενη λοίμωξη με έναν ορότυπο απλού έρπητα, πρώτη προσβολή των γεννητικών οργάνων
    • Υποτροπιάζων έρπης γεννητικών οργάνων

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό, Δέρμα/Εξωκρινείς, Αναπαραραγωγικό

    Επικρατέστερη ηλικία: 18-40 ετών

    Επικρατέστερο φύλλο: Γυναίκες > Άνδρες

    herpes genital 10

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΡΠΗΤΑ ΓΕΝΝΗΤΙΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

    Στους άνδρες, οι βλάβες εμφανίζονται στη βάλανο πέους, στον άξονα του πέους ή σε άλλα μέρη της γεννητικής περιοχής, στον εσωτερικό μηρό, στους γλουτούς ή στον πρωκτό.

    Στις γυναίκες, οι βλάβες εμφανίζονται πάνω ή κοντά στην ηβική περιοχή, την κλειτορίδα ή άλλα μέρη του αιδοίου, των γλουτών ή του πρωκτού. 

    Άλλα συχνά συμπτώματα: πόνος, κνησμός και κάψιμο, έκκριμα από το πέος ή τον κόλπο, πυρετός, πονοκέφαλος, μυϊκός πόνος (μυαλγία), πρησμένοι λεμφαδένες και αδιαθεσία. Οι γυναίκες συχνά εμφανίζουν επιπλέον συμπτώματα: επώδυνη ούρηση (δυσουρία) και τραχηλίτιδα.

    Η ερπητική πρωκτίτιδα (φλεγμονή του πρωκτού και του ορθού) είναι συχνή για άτομα που συμμετέχουν σε πρωκτική επαφή. 

    Μετά από 2-3 εβδομάδες, οι υπάρχουσες βλάβες εξελίσσονται σε έλκη και στη συνέχεια σε κρούστα και επουλώνονται, αν και οι βλάβες στις βλεννογόνιες επιφάνειες μπορεί να μη σχηματίσουν ποτέ κρούστα. Σε σπάνιες περιπτώσεις, η εμπλοκή της ιερής περιοχής του νωτιαίου μυελού μπορεί να προκαλέσει οξεία κατακράτηση ούρων και μονόπλευρα συμπτώματα και σημεία μυελίτιδας: πόνος, απώλεια αίσθησης, μη φυσιολογικές αισθήσεις (παραισθησία) και εξάνθημα. Ιστορικά, αυτό έχει ονομαστεί σύνδρομο Elsberg.

    Πρωτοπαθής έρπητας των γεννητικών οργάνων:

    • Πυρετός
    • Κεφαλαλγία
    • Κόπωση
    • Μυαλγία 
    • Καύσος και πόνος γεννητικών οργάνων
    • Δυσουρία (γυναίκες)
    • Βουβωνική λεμφαδενοπάθεια
    • Άσηπτη μηνιγγίτιδα στο 30%
    • Φυσαλίδες πάνω σε οιδηματώδη ευρηθηματώδη βάση με εξελκώσεις και εφελκίδες, οι οποίες υποχωρούν αυτόματα μέσα σε 21 ημέρες
    • Αμφοτερόπλευρες βλάβες που προσβάλλουν πρωτοπαθώς τα εξωτερικά γεννητικά όργανα: Γυναίκες - χείλη μικρά και μεγάλα, έσω επιφάνεια των μηρών, κολπικός βλεννογόνος, τράχηλος της μήτρας, περιπρωκτικό δέρμα, άνδρες - βάλανος και σώμα του πέους, ουρήθρα

    Μη πρωτοπαθής (1ο επεισόδιο) έρπης γεννητικών οργάνων

    • Καυσοειδής πόνος των γεννητικών οργάνων
    • Φυσαλίδες πάνω σε μη οιδηματώδη ευρυθηματώδη βάση οι οποίες εξελκώνονται, εφελκιδοποιούνται και υποχωρούν αυτόματα μέσα σε 14-17 ημέρες

    Μη πρωτοπαθής - υποτροπιάζων έρπης γεννητικών οργάνων:

    Μετά από ένα πρώτο επεισόδιο του έρπητα των γεννητικών οργάνων που προκαλείται από τον HSV-2, θα υπάρξει τουλάχιστον μία υποτροπή στο περίπου 80% των ανθρώπων, ενώ το ποσοστό υποτροπής για τα γεννητικά όργανα του έρπητα που προκαλείται από τον HSV-1 είναι περίπου 50%. Ο έρπητας γεννητικών οργάνων που προκαλείται από τον HSV-2 υποτροπιάζει κατά μέσο όρο τέσσερις έως έξι φορές το χρόνο, ενώ η μόλυνση από τον HSV-1 εμφανίζεται μόνο μία φορά το χρόνο. 

    Τα άτομα με υποτροπιάζοντα έρπητα των γεννητικών οργάνων μπορούν να υποβληθούν σε θεραπεία με κατασταλτική θεραπεία, η οποία συνίσταται σε καθημερινή αντιική θεραπεία με χρήση ασυκλοβίρης, βαλακυκλοβίρης ή φαμσικλοβίρης. Η κατασταλτική θεραπεία μπορεί να είναι χρήσιμη σε εκείνους που έχουν τουλάχιστον τέσσερις υποτροπές ανά έτος. Τα άτομα με χαμηλότερα ποσοστά υποτροπής πιθανότατα θα έχουν, επίσης, λιγότερες υποτροπές με κατασταλτική θεραπεία. Η κατασταλτική θεραπεία θα πρέπει να διακοπεί μετά από ένα έτος το πολύ για να επανεκτιμηθεί η συχνότητα υποτροπής. 

    • Πρόδρομα συμπτώματα - καύσος, μούδιασμα, μυρμηγκίαση, υπαισθησία στην περιοχή των προηγούμενων βλαβών, η οποία εμφανίζεται περίπου 24 ώρες πριν την έκθεση και νέων φυσαλίδων 
    • Καυσοειδής πόνος γεννητικών οργάνων
    • Φυσαλίδες πάνω σε μη οιδηματώδη, ευρυθηματώδη βάση οι οποίες εξελκώνονται, εφελκιδοποιούνταικαι υποχωρούν αυτόματα μέσα σε 7-10 ημέρες
    • Ετερόπλευρες βλάβες

    ΑΙΤΙΑ ΕΡΠΗΤΑ ΓΕΝΝΗΤΙΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

    • Ιός του απλού έρπητα
    • Τύπος 1 (HSV-1) - 10-30%
    • Τύπος 2 (HSV-2) - 70-90%

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΡΠΗΤΑ ΓΕΝΝΗΤΙΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

    Πρωτοπαθής ενοφθαλμισμός:

    • Σεξουαλική επαφή
    • Επιθέματα - βρεγμένες πετσέτες (σπάνια)

    Υποτροπιάζων (εκλυτικοί παράγοντες):

    • Τραυματισμός γεννητικών οργάνων
    • Έμμηνος ρύση
    • Παρεμπίπτουσα φλεγμονή
    • Συναισθηματικό στρες

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΡΠΗΤΑ ΓΕΝΝΗΤΙΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΡΠΗΤΑ ΓΕΝΝΗΤΙΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

    • Σύφιλη
    • Μαλακό έλκος
    • Αφροδίσιο λεμφοκοκκίωμα
    • Μη τυπικές ακροχόρδονες των γεννητικών οργάνων
    • Ψώρα
    • Μολυσματική τέρμινθος
    • Αλλεργική δερματίτιδα εξ επαφής
    • Τραύμα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ δερματίτιδα εξ επαφής

    • Καλλιέργεια ιστών - απομόνωση του ιού από το υγρό των φυσαλίδων ή από τις εφελκίδες
    • Επίχρισμα PAP (Παπανικολάου)
    • ELISA, δοκιμασία άμεσου ανοσοφθορισμού (DFA), ραδιοανοσολογική μέθοδος (RIA), δοκιμασία συνδέσεως του συμπληρώματος. Ευαισθησία - 80% συγκριτικά με την καλλιέργεια. Πρωτοπαθής έρπης - 4x αύξηση των τίτλων αντισωμάτων κατά την οξεία φάση και την ανάρρωση υποτροπιάζων έρπης - δεν αυξάνονται οι τίτλοι
    • PCR- αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    Στυλεοί με συγκολλητική ουσία το ασβέστιο δεν συνιστώνται για καλλιέργεια

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Ο ιός ανεμοβλογιάς - έρπητα 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ δερματίτιδα εξ επαφής

    Ιστολογικές - κυτταρολογικές αλλοιώσεις:

    • Ενδοκυττάριο οίδημα των επιθηλιακών κυττάρων
    • Πυρηνική καθήλωση της χρωματίνης
    • Σχηματισμός ενδοκυττάριων εγκλείστων Cowdy τύπου Α
    • Συγκόλληση κυττάρων σε πολυπύρηνα γιγαντοκύτταρα

    herpes genital 3

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΡΠΗΤΑ ΓΕΝΝΗΤΙΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Αναλγητικά - NSAID's
    • Τοπικά αναισθητικά - λιδοκαϊνη
    • Ψυχρές κομπρέσες - αλουμινόνερο 4-6 φορές ημερησίως
    • Επιθέματα με πάγο στο περίνεο
    • Καθιστικά μπάνια
    • Τοπική υγιεινή περινέου
    • Αποφυγή επαφής σε ενεργό νόσο.
    • Ανάπαυση αν συνυπάρχουν συστηματικές εκδηλώσεις

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Ασυκλοβίρη (Zovirax):

    • Πρωτοπαθής ή πρώτο επεισόδιο: 200 mg από το στόμα 5 φορές την ημέρα για 7-10 μέρες
    • Βαριά τοπική ή γενικευμένη νόσος: 5mg/Kg ΕΦ κάθε 8 ώρες για 7 ημέρες
    • Εγκεφαλίτιδα: 10 mg/Kg ΕΦ κάθε 8 ώρες για 10 ημέρες
    • Υποτροπιάζων: 200 mg από το στόμα 5 φορές την ημέρα x 5 ημέρες
    • Χρόνια καταστολή: 400 mg από το στόμα εφ' άπαξ 2 φορές ή 200 mg από το στόμα 2-5 φορές την ημέρα

    Αντενδείξεις: Διαπιστωμένη αλλεργία στην ασυκλοβίρη

    Προφυλάξεις:

    • Δεν εγκρίνεται για συνεχή χρήση κατά την κύηση
    • Το φάρμακο αποβάλλεται στο μητρικό γάλα
    • Προσαρμογή της δοσολογίας στις περιπτώσεις με σοβαρή νεφρική βλάβη

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    Ακυκλοβίρη (Zovirax)

    • Μεθοτρεξάτη - χορηγείται με επιφύλαξη σε ασθενείς που παρουσίασαν νευρολογικές διαταραχές από ενδορραχιαία λήψη μεθοτρεξάτης
    • Ιντερφερόνη - η ακυκλοβίρη έχει συνεργική δράση in vitro με την ιντερφερόνη. Χορηγείται με επιφύλαξη σε ασθενείς που παρουσίασαν στο παρελθόν νευρολογικές διαταραχές
    • Προβενεσίδη - αυξάνει την απέκκριση από τους νεφρούς κι ελαττώνει τη συγκέντρωση στον ορό

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Αλοιφή ασυκλοβίρης - λιγότερο δραστική από τη συστηματική χορήγηση
    • Foscarnet - 40 mg/Kg ΕΦ κάθε 8 ώρες σε βαρειά νόσο, όταν έχει αποδειχθεί ότι οφείλεται σε είδη ανθεκτικά σε ασυκλοβίρη

    Μόλις μολυνθεί κάποιος, δεν υπάρχει θεραπεία. Τα αντιιικά φάρμακα, όπως η ασυκλοβίρη, η βαλακυκλοβίρη, μπορεί να αποτρέψουν τα κρούσματα ή να μειώσουν τα κρούσματα εάν εμφανιστούν.  Η μακροχρόνια χρήση αντιικών μπορεί, επίσης, να μειώσει τον κίνδυνο περαιτέρω εξάπλωσης.  Όσο περισσότερο ένα άτομο έχει τον ιό, τόσο λιγότερες επιδημίες βιώνει και τόσο πιο δύσκολο θα είναι να μεταδοθεί σε άλλους, λόγω αυτών των ειδικών αντιγόνων και της ενισχυμένης απόκρισης του ανοσοποιητικού συστήματος. 

    Η Acyclovir είναι αντιιικό φάρμακο και μειώνει τον πόνο και τον αριθμό των βλαβών στην αρχική περίπτωση του έρπητα των γεννητικών οργάνων. Επιπλέον, μειώνει τη συχνότητα και τη σοβαρότητα των επαναλαμβανόμενων λοιμώξεων. Διατίθεται σε κάψουλες, δισκία, εναιώρημα, ενέσιμο, σκόνη για ένεση και αλοιφή. Η αλοιφή χρησιμοποιείται τοπικά και μειώνει τον πόνο, μειώνει τον χρόνο επούλωσης και περιορίζει την εξάπλωση της λοίμωξης. 

    Σε άτομα που βιώνουν το πρώτο επεισόδιο του έρπητα των γεννητικών οργάνων, η στοματική ακυκλοβίρη μπορεί να μειώσει τη διάρκεια των συμπτωμάτων και των βλαβών, αλλά έχει πολλές ανεπιθύμητες ενέργειες.

    Η Valacyclovir είναι ένα προφάρμακο που μετατρέπεται σε acyclovir μία φορά στο σώμα. Βοηθά στην ανακούφιση του πόνου και της ταλαιπωρίας και επιταχύνει την επούλωση των πληγών. Υπάρχει μόνο σε καψάκια και το πλεονέκτημά της  είναι ότι έχει μεγαλύτερη διάρκεια δράσης από την ακυκλοβίρη.  Ένα παράδειγμα χρήσης είναι από το στόμα δύο φορές την ημέρα για δέκα ημέρες για πρωτοπαθή βλάβη και δύο φορές την ημέρα για τρεις ημέρες για ένα επαναλαμβανόμενο επεισόδιο. 

    Η Famciclovir είναι ένα άλλο αντιιικό φάρμακο που ανήκει στην ίδια κατηγορία. Η Famciclovir είναι ένα προφάρμακο που μετατρέπεται σε penciclovir στο σώμα. Το τελευταίο είναι αυτό που δρα κατά των ιών. Έχει μεγαλύτερη διάρκεια δράσης από την acyclovir και υπάρχει μόνο σε δισκία. 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΡΠΗΤΑ ΓΕΝΝΗΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Οξεία φάση - η παρακολούθηση είναι ενδεδειγμένη όταν υπάρχει κίνδυνος εμφάνισης επιπλοκών
    • Λανθάνουσα λοίμωξη - ετήσια εξέταση με επίχρισμα Pap λεπτομερής εξέταση των εγκύων τόσο πριν τη γέννηση όσο και κατά τον τοκετό

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΕΡΠΗΤΑ ΓΕΝΝΗΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

    • Προφυλακτικά/σπερμοκτόνα κατά τη σεξουαλική επαφή
    • Αποφυγή πολλών σεξουαλικών συντρόφων 
    • Αποφυγή του άγχους κατά το δυνατόν

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΡΠΗΤΑ ΓΕΝΝΗΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

    • Κολπικό έκκριμα
    • Δευτεροπαθής μικροβιακή λοίμωξη
    • Επίσχεση ούρων
    • Άσηπτη μηνιγγίτιδα
    • Μετάδοση στο νεογέννητο
    • Αυξημένος κίνδυνος λοίμωξης από HIV

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΡΠΗΤΑ ΓΕΝΝΗΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

    • Πρωτοπαθής - υποχώρηση των συμπτωμάτων και σημείων σε 14-21 ημέρες
    • Πρώτο επεισόδιο - μη πρωτοπαθής - υποχώρηση των συμπτωμάτων και σημείων σε 14-17 ημέρες
    • Υποτροπιάζων - υποχώρηση των συμπτωμάτων  και σημείων σε 7-10 ημέρες
    • Λανθάνουσα λοίμωξη - υποτροπές > 50% των ατόμων (με μεταβλητή συχνότητα)
    • Λοίμωξη σε ανοσοκατεσταλμένα άτομα - παρατεταμένη βαριά τοπική ή διάσπαρτη νόσος είναι συχνή 

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΕΡΠΗΤΑ ΓΕΝΝΗΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

    • Επιχείλιος έρπης 
    • Σύφιλη
    • Γονόρροια 
    • Μη γονοκοκκική ουρηθρίτιδα/τραχηλίτιδα
    • Ακροχόρδονες γεννητικών οργάνων
    • AIDS (HIV)
    • Τριχομοναδική μόλυνση

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    • Γεννητικές βλάβες σε παιδιά προεφηβικής ηλικίας οδηγούν σε υποψία σεξουαλικής κακοποίησης 
    • Νεογνική λοίμωξη εμφανίζεται σε 1/5.000 τοκετούς ζώντων βρεφών και καταλήγει σε θάνατο ή σοβαρή νευρολογική βλάβη στο 85% των ατόμων. Οι περισσότερες νεογνικές λοιμώξεις προκύπτουν από ασυμπτωματική μετάδοση του ιού εξαιτίας προηγούμενης μητρικής λοίμωξης

    ΚΥΗΣΗ

    • Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για νεογνική λοίμωξη εμφανίζεται κατά τη διάρκεια του τοκετού όταν η μητέρα πάσχει από πρωτοπαθή νόσο των γεννητικών οργάνων
    • Η καισαρική τομή ενδείκνυται όταν υπάρχουν γεννητικές βλάβες κατά τη διάρκεια του τοκετού 
    • Σε κάθε βλάβη ύποπτη για έρπη των γεννητικών οργάνων κατά τη διάρκεια της κυήσεως πρέπει να γίνεται καλλιέργεια 
    • Καλλιέργειες ρουτίνας σε γυναίκες με ιστορικό έρπητα γεννητικών οργάνων ενδείκνυνται μόνο κατά την περίοδο του τοκετού
    • Δεν εγκρίνεται η συνεχής χρήση ακυκλοβίρης κατά τη διάρκεια της κυήσεως, χρησιμοποιείται όμως από ορισμένους γιατρούς τις 1-2 τελευταίες εβδομάδες της κυήσεως για να αποφευχθεί η αναζωπύρωση των βλαβών 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον έρπητα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον έρπητα

    herpes genital 5

    Διαβάστε, επίσης,

    Έρπης ζωστήρας

    HIV λοίμωξη και AIDS

    Θεραπεία του έρπητα ζωστήρα εναλλακτικά

    Όλα τα κόλπα για να θεραπεύσετε τον έρπητα ζωστήρα

    Οι δερματολογικές παθήσεις στην τρίτη ηλικία

    Ενδείξεις βελονισμού

    Μέτρα σε μεταδοτικά νοσήματα

    Protocel για τον καρκίνο

    Όλα τα κόλπα για να θεραπεύσετε τον έρπητα

    'Ερπητας των γεννητικών οργάνων

    Εργαστηριακός έλεγχος για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα

    L-αργινίνη, το θαυματουργό αμινοξύ

    Απλός έρπητας οφθαλμού

    Διάγνωση ασθενειών από τα μάτια

    Το σύνδρομο Ramsay Hunt

    Σφένδαμος

    'Ερπητας των γεννητικών οργάνων

    Μέτρα σε μεταδοτικά νοσήματα

    Απλός έρπητας οφθαλμού

    www.emedi.gr

     

     

  • Θρόμβωση των εν τω βάθει φλεβών Θρόμβωση των εν τω βάθει φλεβών

    Η εν τω βάθει φλεβική θρομβοφλεβίτιδα

     

    Η θρόμβωση των εν τω βάθει φλεβών είναι η δημιουργία ενός ή πολλαπλών θρόμβων αίματος μέσα στις εν τω βάθει φλέβες των άκρων ή της πυέλου συνοδευόμενη, συνήθως, από φλεγμονή του αγγειακού τοιχώματος. 

    Η μείζων κλινική συνέπεια είναι η εμβολή, συνήθως, πνευμονική που συχνά είναι απειλητική για τη ζωή.

    Επηρεάζεται το καρδιοαγγειακό σύστημα.

    Είναι συχνή νόσος, συμβαίνει, συνήθως, άνω των 40 ετών, εμφανίζεται συχνότερα στις γυναίκες με συχνότητα γυναίκες:άνδρες (1,2:1)

    Οι παιδιατρικοί ασθενείς με εν τω βάθει θρόμβωση και απουσία προηγούμενου τραυματισμού θα πρέπει να εξετάζονται για συγγενή διαταραχή της πηκτικότητας

    Οι θρομβώσεις στου ηλικιωμένους συμβαίνουν πιο συχνά, γιατί οι προδιαθεσικοί παράγοντες είναι πιο συχνοί

    Η κουμαδίνη αντενδείκνυται στην κύηση και πρέπει, αρχικά, να αντιμετωπίζονται με πλήρη δόση ηπαρίνης και μετά με υποδόρια ηπαρίνη, ξεκινώντας με 15.000 μονάδες, δυο φορές την ημέρα και στοχεύοντας τιμή PTT 1,5-2 αυτής του μάρτυρα

    Σχετιζόμενες καταστάσεις με την εν τω βάθει φλεφική θρομβοφλεβίτιδα

    Σύνδρομο Budd-Chiari ή θρόμβωση ηπατικών φλεβών

    Θρόμβωση νεφρικής φλέβας

    Ομοκυστινουρία

    Σύνδρομο αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων

    deep vein 1

    Σημεία και συμπτώματα εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Πολλές περιπτώσεις είναι ασυμπτωματικές και διαγιγνώσκονται εκ των υστέρων μετά την εμβολή

    Πόνος του σκέλους (συχνά)

    Διόγκωση του σκέλους (συχνά)

    Σημείο Homan, δηλαδή πόνος του σκέλους κατά τη ραχιαία κάμψη του άκρου ποδός (συχνά)

    Ψηλαφητή ευαίσθητη χορδή στο προσβεβλημένο άκρο (σπάνια)

    Υψηλή θερμότητα του δέρματος πάνω από την περιοχή θρόμβωσης (σπάνια)

    Ερυθρότητα του δέρματος πάνω από την περιοχή θρόμβωσης (σπάνια)

    Πυρετός (σπάνια), εκτός από τη σηπτική θρομβοφλεβίτιδα

    Μη ευαίσθητη διόγκωση των παράπλευρων επιπολής φλεβών (σπάνια)

    Μαζικό οίδημα με κυάνωση και ισχαιμία ή κυανή επώδυνος φλεγμονή (σπάνια)

    Αίτια εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Φλεβική στάση

    Τραυματισμός του αγγειακού τοιχώματος

    Διαταραχές της πηκτικότητας

    deep vein 2

    Παράγοντες κινδύνου για εν τω βάθει φλεβική θρομβοφλεβίτιδα

    -Κλινικοί παράγοντες

    Τραύμα, ιδιαίτερα, κατάγματα μακρών οστών ή τραυματισμοί από σύγκρουση

    Εγχειρήσεις, κυρίως, στο ισχίο

    Παρατεταμένη ακινησία

    Κύηση, κυρίως, η λοχεία

    Καθετήρες κεντρικής φλέβας επί μακρόν

    Port-a-cath

    Χρήση αντισυλληπτικών από του στόματος

    Εξαιρετικά υψηλό υψόμετρο (πάνω από 4.500 μέτρα)

    -Παθολογικοί παράγοντες κινδύνου

    Καρκίνος

    Έλλειψη των πρωτεϊνών C και S, της αντιθρομβίνης ΙΙΙ και όλων των ενδογενών αντιπηκτικών

    Παρουσία αντισωμάτων κατά των φωσφολιπιδίων (γνωστά και ως αντιπηκτικό λύκου ή αντισώματα κατά της καρδιολιπίνης)

    Νεφρωσικό σύνδρομο

    Ιδιοπαθής πολυερυθραιμία

    Ομοκυστινουρία (σπάνια)

    Βακτηριαιμία του Campylobacter jejuni (πολύ σπάνια)

    Διαφορική διάγνωση εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Κυτταρίτιδα

    Ραγείσα ορογόνια κύστη (κύστη Baker)

    Λεμφοίδημα

    Εξωτερική συμπίεση της φλέβας από όγκο ή διογκωμένους λεμφαδένες

    Εργαστηριακά ευρήματα εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Πρωτείνη C

    Πρωτεϊνη S

    Αντιθρομβίνη ΙΙΙ

    Αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα

    Η ηπαρίνη και τα οιστρογόνα ελαττώνουν τα επίπεδα της αντιθρομβίνης ΙΙΙ

    Τα κουμαρινικά επηρεάζουν τη λειτουργικότητα των πρωτεϊνών C και S και συνεπώς αλλοιώνουν τις λειτουργικές μελέτες αυτών των πρωτεϊνών

    Η ίδια η θρόμβωση ελαττώνει τα επίπεδα της αντιθρομβίνης ΙΙΙ και η μέτρησή της πρέπει να γίνεται μετά το τέλος της θεραπείας

    Η σύφιλη και ο ερυθηματώδης λύκος σχετίζονται με αυξημένα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα

    Ο θρόμβος αποτελείται, κυρίως, από ερυθρά αιμοσφαίρια, με μερικά αιμοπετάλια και ινική συνδεδεμένα με το τοίχωμα του αγγείου στο ένα άκρο, ενώ το κεντρικό άκρο επιπλέει ελεύθερα στον αυλό. Παρουσιάζονται ποικίλοι βαθμοί φλεγμονής του αγγειακού τοιχώματος

    D-dimers: Tα D-dimers είναι μέρη μιας πρωτεΐνης που βρίσκεται στο αίμα όταν διασπάται ένας θρόμβος με ινωδόλυση. Eάν βρεθεί η συγκέντρωσή της αυξημένη πάνω από ένα όριο σε αιματολογική εξέταση, είναι πιθανό ο ασθενής να έχει θρόμβο σε κάποια φλέβα.

    Απεικονιστικά ευρήματα εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Υπέρηχος φλεβών: Το triplex φλεβών μπορεί να ανιχνεύσει θρόμβους στις φλέβες, και επίσης να καθορίσει την ταχύτητα της κυκλοφορίας του αίματος σε μία φλέβα. Εάν ο ιατρός γνωρίζει ότι η ροή έχει επιβραδυνθεί, μπορεί να εντοπίσει τον θρόμβο εάν αυτός υπάρχει. Μια υπερηχογραφική εξέταση Doppler μπορεί να μας πει ποια είναι η ταχύτητα ροής του αίματος. Είναι μη επεμβατική μέθοδος, υψηλά ευαίσθητη και ειδική για θρόμβους της ιγνυακής και της μηριαίας. Στα μειονεκτήματα αναφέρονται η φτωχή ικανότητα διαπίστωσης θρόμβων της γαστροκνήμιας φλέβας, η υψηλή εξάρτηση του αποτελέσματος από τον εξεταστή και η αδυναμία διαφοροδιάγνωσης μεταξύ εξωτερικής συμπίεσης της φλέβας κι εσωτερικού θρόμβου.

    H μαγνητική τομογραφία (MRI) ή αξονική τομογραφία (CT) μπορεί να αποκαλύψουν θρόμβους, τυχαία.

    deep vein 4

    Θεραπεία εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Μπορεί να γίνει ενδοφλέβια αντιπηκτική αγωγή

    Ανάπαυση στο κρεβάτι. Απαιτείται ανάπαυση στο κρεβάτι για 1-5 ημέρες, έπειτα σταδιακή επάνοδος στη φυσική δραστηριότητα με αποφυγή παρατεταμένης ακινησίας

    Παρακολούθηση για εμβολικά επεισόδια

    Οι γυναίκες που λαμβάνουν από του στόματος αντισυλληπτικά πρέπει να ενημερωθούν για τους κινδύνους και τα συμπτώματα θρομβοεμβολικής νόσου

    Αποθάρρυνση της παρατεταμένης ακινησίας

    deep vein 9

    Φάρμακα εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Ο στόχος των ιατρών όταν αντιμετωπίζουν ασθενή με εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση είναι να εμποδίσουν την αύξηση του θρόμβου, εμποδίζοντάς τον να αποκολληθεί και να φτάσει στους πνεύμονες και να προκαλέσει πνευμονική εμβολή, να προλάβουν την υποτροπή εν τω βάθει φλεβοθρόμβωσης και να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο άλλων επιπλοκών.

    -Αντιπηκτικά

    Τα φάρμακα αυτά προλαμβάνουν την διόγκωση του θρόμβου, καθώς και εμποδίζουν την αποκόλληση των θρόμβων και την πρόκληση πνευμονικής εμβολής.

    Υπάρχουν δύο τύποι αντιπηκτικών που χρησιμοποιούνται στην θεραπεία της εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας: ηπαρίνη και βαρφαρίνη.

    Λόγω του άμεσου αποτελέσματος της ηπαρίνης, γίνεται μια σύντομη θεραπεία με ενέσεις που διαρκεί λιγότερο από μια εβδομάδα.

    Μια 3-μηνη ή 6-μηνη θεραπεία με δισκία βαρφαρίνης χορηγείται για αποφυγή υποτροπής της εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας.

    Για αυτούς που εμφανίζουν επανειλημμένες υποτροπές εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας η αντιπηκτική αγωγή χορηγείται στον ασθενή εφ’ όρου ζωής.

    Θεραπεία εφόδου: Ηπαρίνη 5.000-10.000 μονάδες ενδοφλέβια, που ακολουθείται από συνεχή έγχυση ενδοφλέβια σε ρυθμό 1000 μονάδες την ώρα. Η δοσολογία προσαρμόζεται ανάλογα με το χρόνο μερικής θρομβοπλαστίνης PTT, ώστε να επιτευχθούν επίπεδα PTT, περίπου διπλάσια αυτών του μάρτυρα.

    Θεραπεία συντήρησης: Βαρφαρίνη ή κουμαδίνη που ξεκινάει 1-5 ημέρεςμετά την έναρξη ηπαρίνης, με μια ημερήσια δόση 5-10 mg και προσαρμόζεται ανάλογα με το χρόνο προθρομβίνης ή PT, με στόχο μια τιμή 1,3-1,5 της τιμής του μάρτυρα. Ο ασθενής πρέπει να εξακολουθήσει να παίρνει την ηπαρίνη έως ότου επιτευχθεί αυτή η τιμή του PT.

    Απόλυτες αντενδείξεις: Βαριά ενεργός αιμορραγία, πρόσφατη νευροχερουργική επέμβαση τις τελευταίες 30 ημέρες, κύηση και προηγηθείσα αντίδραση στο φάρμακο

    Σχετικές αντενδείξεις: Πρόσφατη βαριά αιμορραγία, πρόσφατη χειρουργική επέμβαση, ιστορικό πεπτικού έλκους, πρόσφατη μη εμβολική αποπληξία

    Προφυλάξεις:

    Παρακολούθηση ασθενούς για σημεία εμβολής, περαιτέρω θρόμβωσης ή αιμορραγίας

    Κατά τη διάρκεια της αντιπηκτικής αγωγής πρέπει να αποφεύγονται οι ενδομυϊκές ενέσεις

    Παρακολουθούνται τα ούρα και τα κόπρανα για ίχνη αίματος

    Παρακολουθούνται, τακτικά, οι αιματολογικές παράμετροι

    Η ηπαρίνη μπορεί να προκαλέσει θρομβοπενία ή παράδοξη θρόμβωση με θρομβοπενία

    Αλληλεπιδράσεις αντιπηκτικών

    Παράγοντες που επιτείνουν ή ενείνουν την απάντηση στα από του στόματος αντιπηκτικά: Αλκοόλ, αλλοπουρινόλη, αμιοδαρόνη, αναβολικά στερεοειδή, ανδρογόνα, αντιμικροβιακά, σιμετιδίνη, υδρίτης της χλωράλης, δισουλφιράμη, μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, σουλφινοπυραζόνη, ταμοξιφαίνη, θυρεοειδικές ορμόνες, βιταμίνη Ε, ρανιτιδίνη, σαλικυλικά

    Παράγοντες που μειώνουν την απάντηση στα αντιπηκτικά: αμινογλουτεθιμίδη, αντιόξινα, βαρβιτουρικά, καρβαμαζεπίνη, χολεστυραμίνη, διουρητικά, γκριζεοφουλβίνη, ριφαμπικίνη, αντισυλληπτικά από του στόματος

    Το Eliquis (apixaban) έχει αποδειχθεί ασφαλέστερο από άλλα αντιπηκτικά σε πρόσφατη τυχαιοποιημένη διπλή, τυφλή, πολυκεντρική μελέτη σε  ασθενείς με οξεία φλεβική θρομβοεμβολική νόσο.

    Θρομβόλυση ονομάζεται η διάσπαση των θρόμβων.

    Φάρμακα που διασπούν θρόμβους λέγονται θρομβολυτικά. Οι ασθενείς με πιο σοβαρή εν τω βάθει φλεβική θρομβοφλεβίτιδα ή πνευμονική εμβολή μπορεί να χρειαστούν αγωγή με αυτά. Το TPA (ή ενεργοποιητής ιστικού πλασμινογόνου) είναι ένα παράδειγμα. Επειδή, υπάρχει κίνδυνος παρενεργειών –κυρίως αιμορραγιών- χρησιμοποιείται μόνο όταν κινδυνεύει η ζωή του ασθενούς.

    Οι θρομβολυτικοί παράγοντες είναι η ουροκινάση, η στρεπτοκινάση, ο ενεργοποιητής πλασμινογόνου ιστών και η ναττοκινάση. 

    Οι υποδόριες ενέσεις ηπαρίνης χαμηλού μοριακού βάρους χρησιμοποιούνται από τον ίδιο τον ασθενή στο σπίτι.

    -Φίλτρο κάτω κοίλης φλέβας 

    Είναι μια συσκευή σαν μικροσκοπική ομπρέλα που τοποθετείται στην φλέβα για να περισυλλέξει θρόμβους και να τους εμποδίσει να φτάσουν στους πνεύμονες, ενώ επιτρέπουν την συνέχιση της κυκλοφορίας. Τοποθετείται στην κάτω κοίλη, μια μεγάλη φλέβα. Αν αντενδείκνυνται τα αντιπηκτικά και τα θρομβολυτικά τοποθετείται στην κάτω κοίλη φλέβα ''ομπρέλα'' για να παγιδεύονται τα έμβολα πριν φτάσουν στους πνεύμονες

    -Αντιθρομβωτικές κάλτσες συμπίεσης

    Φοριούνται για να περιορίσουν τον πόνο στις γάμπες, το οίδημα και να προλάβουν την εμφάνιση ελκών. Οι κάλτσες μπορούν να προστατέψουν τον ασθενή από μεταθρομβωτικό σύνδρομο. Αυτό είναι μια μακροχρόνια επιπλοκή της εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας που επηρεάζει το 20 με 50% των ασθενών. Οι ιστοί στην γάμπα καταστρέφονται και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πόνο, κνησμό, τον σχηματισμό ελκών, αποχρωματισμό του δέρματος και οίδημα.

    Ένας ασθενής με εν τω βάθει φλεβική θρομβοφλεβίτιδα πρέπει να φορά κάλτσες για τουλάχιστον 24 μήνες. Πρέπει να φοριούνται συνεχώς.

    Παρακολούθηση ασθενούς με εν τω βάθει φλεβική θρομβοφλεβίτιδα

    Απαιτούνται πολλές μετρήσεις του PTT την ημέρα όταν ο ασθενής λαμβάνει ενδοφλέβια ηπαρίνη, μέχρι τη σταθεροποίηση της δόσης. Τα αιμοπετάλια, επίσης, πρέπει να ελέγχονται και η ηπαρίνη διακόπτεται αν τα αιμοπετάλια πέσουν κάτω από 75.000.

    Σε θεραπεία με κουμαδίνη, χρειάζεται καθημερινός έλεγχος του PT, ώστε να επιτευχθεί η ζητούμενη τιμή κι έπειτα ο έλεγχος του PT γίνεται εβδομαδιαίως και σε σταθεροποιημένο ασθενή, μηνιαίως, γι όσο ο ασθενής συνεχίζει την αγωγή.

    Στο πρώτο επεισόδιο της θρόμβωσης, η θεραπεία διαρκεί 3-6 μήνες. Επακόλουθα επεισόδια έχουν διάρκεια αγωγής τουλάχιστον 1 έτος.

    Σεσημασμένη αιμορραγία, όπως αιματουρία ή γαστρεντερική αιμορραγία, πρέπει να διερευνώνται εξονυχιστικά, καθώς η αντιπηκτική αγωγή, συχνά, αποκαλύπτει μια προϋπάρχουσα εξεργασία, όπως καρκίνος, πεπτικό έλκος ή αρτηριοφλεβικές ανωμαλίες.

    deep vein 3

    Πρόληψη και αποφυγή εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Αποφυγή παρατεταμένης ακινησίας

    Αποφυγή χρήσης αντισυλληπτικών δισκίων

    Οι χειρουργημένοι ασθενείς απαιτούν ενεργό προφύλαξη, με χαμηλή δόση ηπαρίνης, με τη δόση προσαρμοσμένη, ώστε να έχετε μια ελάχιστη αύξηση του PTT, χαμηλές δόσεις κουμαδίνης ή καλύτερα υποδόρια ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους και διαλείπουσα μηχανική συμπίεση των κάτω άκρων

    deep vein 8

    Επιπλοκές εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης

    -Πνευμονική εμβολή (θανάσιμη στο 10-20% των περιπτώσεων)

    -Συστηματική εμβολή ή παράδοξη εμβολή, όταν υπάρχει αρτηριοφλεβική επικοινωνία

    -Χρόνια φλεβική ανεπάρκεια

    -Μεταφλεβιτιδικό σύνδρομο, δηλαδή πόνος και διόγκωση στο προσβεβλημένο άκρο, χωρίς, νέο σχηματισμό θρόμβου

    -Αιμορραγία προκληθείσα από την αγωγή

    -Ισχαιμία των μαλακών μορίων που σχετίζεται με μαζικό θρόμβο και πολύ υψηλές φλεβικές πιέσεις ή κυανή επώδυνος φλεγμονή που είναι σπάνια, αλλά, είναι επείγον χειρουργικό περιστατικό

    deep vein 6

    Πορεία και πρόγνωση εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης

    Περίπου 20% των αθεράπευτων κεντρικών, άνω της γαστροκνημίας, εν τω βάθει θρομβώσεων εξελίσσονται σε πνευμονική εμβολή και το 20% από αυτές είναι θανάσιμες. Με επιθετική αντιπηκτική αγωγή η θνησιμότητα ελαττώνεται 10 φορές.

    Η εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση που είναι περιορισμένη στη γαστροκνημία, πρακτικά, δεν προκαλεί ποτέ κλινικά ορατή πνευμονική εμβολή, οπότε δεν απαιτεί αντιπηκτική αγωγή. Παρόλα ταύτα οι εν τω βάθει θρομβώσεις της γαστροκνημίας μπορούν, μερικές φορές, να εξαπλωθούν στις κεντρικότερες φλέβες, γι΄αυτό η γνωστή ή πιθανή εν τω βάθει θρόμβωση της γαστροκνημίας πρέπει να παρακολουθείται με triplex φλεβών κάτω άκρων κάθε 5 ημέρες, για 10 ημέρες και να αντιμετωπίζεται επιθετικά, αν εξαπλωθεί προς τις ιγνυακές ή μηριαίες φλέβες.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την πρόληψη και θεραπεία της εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση

    deep vein 7

    Διαβάστε, επίσης,

    Βαρφαρίνη

    Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

    D-dimers

    Κάκωση νωτιαίου μυελού

    Ρουτίνη

    Aντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο

    Πνευμονική εμβολή

    Πώς θα καταλάβετε ότι κάποιος έχει θρόμβωση στο πόδι

    Χρόνια φλεβική ανεπάρκεια

    Γιατί πρέπει να κινητοποιούνται γρήγορα οι χειρουργημένοι;

    www.emedi.gr

     

     

  • Μήπως έχετε αναιμία; Μήπως έχετε αναιμία;

    Πώς θα καταλάβετε ότι έχετε αναιμία

     

    Υπάρχουν πολλοί τύποι αναιµίας (σιδηροπενική αναιμία, αιμολυτική αναιμία, μεσογειακή αναιμία, απλαστική αναιμία, αναιμία Fanconi, δρεπανοκυτταρική αναιµία, μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία, μεγαλοβλαστική αναιμία, κακοήθης αναιμία σιδηροβλαστική αναιμία κ.ά.)

    Οι πιο συνηθισμένοι τύποι αναιμίας

    -Σιδηροπενική αναιμία

    Είναι η πιο συχνή µορφή αναιµίας και συνήθως, οφείλεται σε κακή διατροφή ή σε χρόνια απώλεια αίµατος, που προκαλείται από την υπερβολική εµµηνόρροια, αιμορροϊδες, έλκος στομάχου, έλκος δωδεκαδακτύλου, γαστρίτιδα,  κ.ά. Επίσης, μπορεί να οφείλεται σε αυξηµένες ανάγκες του οργανισμού για σίδηρο, όπως κατά την  ανάπτυξη του εµβρύου κατά την εγκυµοσύνη και στα παιδιά. 

    Η έλλειψη σιδήρου εµφανίζεται όταν ο ρυθµός απώλειας ή χρήσης του σιδήρου είναι μεγαλύτερος από τον ρυθµό απορρόφησης και χρήσης του. 

    Η θεραπεία της σιδηροπενικής αναιμίας εξαρτάται από την αιτία και τη σοβαρότητα της κατάστασης. 

    Η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου είναι μια κατάσταση στην οποία το αίμα στερείται επαρκών υγιών ερυθρών αιμοσφαιρίων. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια μεταφέρουν οξυγόνο στους ιστούς του σώματος.

    Η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου οφείλεται σε ανεπαρκή σίδηρο. Χωρίς αρκετό σίδηρο, το σώμα δεν μπορεί να παράγει αρκετά ερυθρά αιμοσφαίρια που θα μεταφέρουν οξυγόνο (αιμοσφαιρίνη). Ως αποτέλεσμα, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου μπορεί να προκαλέσει κούραση και δύσπνοια.

    Αρχικά, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου μπορεί να είναι τόσο ήπια που δεν γίνεται αντιληπτή. Αλλά, καθώς, το σώμα γίνεται πιο ανεπαρκές σε σίδηρο και η αναιμία επιδεινώνεται, τα σημεία και τα συμπτώματα εντείνονται.

    Σημεία και συμπτώματα αναιμίας με ανεπάρκεια σιδήρου:

    Κόπωση

    Αδυναμία

    Ωχρότητα δέρματος

    Πόνος στο στήθος, γρήγορος καρδιακός παλμός ή δύσπνοια

    Πονοκέφαλος ή ζάλη

    Κρύα χέρια και πόδια

    Φλεγμονή ή πόνος στη γλώσσα

    Εύθραυστα νύχια

    Ασυνήθιστη λαχτάρα για μη θρεπτικές ουσίες, όπως πάγο ή άμυλο

    Κακή όρεξη, ειδικά σε βρέφη και παιδιά με αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου

    Από την άλλη μεριά η υπερφόρτωση του σώματος με σίδηρο μπορεί να είναι επικίνδυνη επειδή η υπερβολική συσσώρευση σιδήρου μπορεί να βλάψει το συκώτι και να προκαλέσει άλλες επιπλοκές.

    Αιτίες σιδηροπενικής αναιμίας

    Η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου εμφανίζεται όταν το σώμα δεν έχει αρκετό σίδηρο για να παράγει αιμοσφαιρίνη. Η αιμοσφαιρίνη είναι το μέρος των ερυθρών αιμοσφαιρίων που δίνει στο αίμα το κόκκινο χρώμα του και επιτρέπει στα ερυθρά αιμοσφαίρια να μεταφέρουν οξυγονωμένο αίμα σε όλο το σώμα σας.

    Εάν δεν καταναλώνετε αρκετό σίδηρο ή εάν χάνετε πάρα πολύ σίδηρο, το σώμα σας δεν μπορεί να παράγει αρκετή αιμοσφαιρίνη και τελικά θα αναπτυχθεί αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου.

    Οι αιτίες της αναιμίας ανεπάρκειας σιδήρου:

    Απώλεια αίματος

    Το αίμα παρέχει σίδηρο στα ερυθρά αιμοσφαίρια. Έτσι, εάν χάνετε αίμα, χάνετε και σίδηρο. Οι γυναίκες με βαριές περιόδους διατρέχουν κίνδυνο αναιμίας από έλλειψη σιδήρου, επειδή, χάνουν αίμα κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως. Αργή, χρόνια απώλεια αίματος μέσα στο σώμα, όπως σε πεπτικό έλκος,  διαφραγματοκήλη, πολύποδες παχέος εντέρου ή καρκίνο του παχέος εντέρου κ.ά μπορεί να προκαλέσουν αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου. Η γαστρεντερική αιμορραγία μπορεί να προκύψει από την τακτική χρήση ορισμένων παυσίπονων, όπως η ασπιρίνη.

    Έλλειψη σιδήρου στη διατροφή

    Το σώμα παίρνει τακτικά σίδηρο από τα τρόφιμα που τρώτε. Εάν λαμβάνετε πολύ λίγο σίδηρο με τη διατροφή, με την πάροδο του χρόνου το σώμα μπορεί να αποκτήσει έλλειψη σιδήρου. Παραδείγματα τροφών πλούσιων σε σίδηρο είναι το κρέας, τα αυγά, τα φυλλώδη πράσινα λαχανικά και τα τρόφιμα που είναι εμπλουτισμένα με σίδηρο. Για τη σωστή ανάπτυξη τα βρέφη και τα παιδιά χρειάζονται, επίσης, σίδηρο στη διατροφή τους.

    Αδυναμία απορρόφησης σιδήρου

    Ο σίδηρος από τα τρόφιμα απορροφάται στην κυκλοφορία του αίματος στο λεπτό έντερο. Μια εντερική διαταραχή, όπως η κοιλιοκάκη, η οποία επηρεάζει την ικανότητα του εντέρου να απορροφά θρεπτικά συστατικά από την πέψη των τροφίμων, μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου. Εάν μέρος του λεπτού εντέρου έχει παρακαμφθεί ή αφαιρεθεί χειρουργικά, αυτό μπορεί να επηρεάσει την ικανότητά να απορροφάτε σίδηρο και άλλα θρεπτικά συστατικά.

    Εγκυμοσύνη

    Χωρίς συμπληρώματα σιδήρου, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου εμφανίζεται σε πολλές έγκυες γυναίκες, επειδή, τα αποθέματα σιδήρου πρέπει να εξυπηρετούν τον δικό τους αυξημένο όγκο αίματος, καθώς και να αποτελούν πηγή αιμοσφαιρίνης για το αναπτυσσόμενο έμβρυο.

    Παράγοντες κινδύνου για σιδηροπενική αναιμία

    Οι ομάδες που έχουν αυξημένο κίνδυνο αναιμίας ανεπάρκειας σιδήρου:

    Γυναίκες

    Επειδή οι γυναίκες χάνουν αίμα κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως, γενικά, διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο αναιμίας από έλλειψη σιδήρου.

    Βρέφη και παιδιά

    Τα βρέφη, ειδικά εκείνα που είχαν χαμηλό βάρος γέννησης ή γεννήθηκαν πρόωρα, που δεν λαμβάνουν αρκετό σίδηρο από το μητρικό γάλα ή άλλο γάλα διατρέχουν κίνδυνο ανεπάρκειας σιδήρου. Τα παιδιά χρειάζονται επιπλέον σίδηρο κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης. Εάν το παιδί δεν ακολουθεί μια υγιεινή, ισορροπημένη διατροφή κινδυνεύει από αναιμία.

    Χορτοφάγοι

    Τα άτομα που δεν τρώνε κρέας έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο αναιμίας από έλλειψη σιδήρου εάν δεν τρώνε άλλες τροφές πλούσιες σε σίδηρο.

    Αιμοδότες

    Τα άτομα που δίνουν τακτικά αίμα έχουν αυξημένο κίνδυνο αναιμίας από έλλειψη σιδήρου, καθώς, η αιμοδοσία μπορεί να καταστρέψει τα αποθέματα σιδήρου. Η χαμηλή αιμοσφαιρίνη που σχετίζεται με την αιμοδοσία είναι ένα προσωρινό πρόβλημα που αντιμετωπίζεται με την κατανάλωση περισσότερων τροφών πλούσιων σε σίδηρο. Μην δωρίζετε αίμα εάν έχετε χαμηλή αιμοσφαιρίνη.

    Η αναιμία με ήπια ανεπάρκεια σιδήρου, συνήθως, δεν προκαλεί επιπλοκές.

    Ωστόσο, εάν δεν αντιμετωπιστεί, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου μπορεί να γίνει σοβαρή και να οδηγήσει σε προβλήματα υγείας, όπως τα ακόλουθα:

    Καρδιακά προβλήματα

    Η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου μπορεί να οδηγήσει σε γρήγορο ή ακανόνιστο καρδιακό παλμό. Η καρδιά πρέπει να αντλεί περισσότερο αίμα για να αντισταθμίσει την έλλειψη οξυγόνου που μεταφέρεται στο αίμα όταν έχετε σιδηροπενική αναιμία. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη καρδιακή συχνότητα ή καρδιακή ανεπάρκεια.

    Προβλήματα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης

    Σε έγκυες γυναίκες, η σοβαρή ανεπάρκεια σιδήρου συνδέεται με πρόωρο τοκετό και γέννηση μωρών με χαμηλό βάρος γέννησης. Αλλά, η κατάσταση μπορεί να αποφευχθεί σε έγκυες γυναίκες που λαμβάνουν συμπληρώματα σιδήρου ως μέρος της προγεννητικής τους φροντίδας.

    Προβλήματα ανάπτυξης

    Σε βρέφη και παιδιά, η σοβαρή ανεπάρκεια σιδήρου μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία, καθώς και σε καθυστερημένη ανάπτυξη. Επιπλέον, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου σχετίζεται με αυξημένη ευαισθησία σε λοιμώξεις.

    Πρόληψη σιδηροπενικής αναιμίας

    Επιλέξτε τροφές πλούσιες σε σίδηρο:

    Κόκκινο κρέας, χοιρινό και πουλερικά

    Θαλασσινά

    Φασόλια

    Σκούρα πράσινα φυλλώδη λαχανικά, όπως το σπανάκι

    Αποξηραμένα φρούτα, όπως σταφίδες και βερίκοκα

    Δημητριακά, ψωμιά και ζυμαρικά ενισχυμένα με σίδηρο

    Αρακάς

    Το σώμα απορροφά περισσότερο σίδηρο από το κρέας. Εάν επιλέξετε να μην τρώτε κρέας, ίσως χρειαστεί να αυξήσετε την πρόσληψη πλούσιων σε σίδηρο φυτικών τροφών.

    Επιλέξτε τρόφιμα που περιέχουν βιταμίνη C για ενίσχυση της απορρόφησης σιδήρου.

    Μπορείτε να βελτιώσετε την απορρόφηση σιδήρου από το σώμα σας πίνοντας χυμό εσπεριδοειδών ή τρώγοντας άλλα τρόφιμα πλούσια σε βιταμίνη C την ίδια στιγμή που τρώτε τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε σίδηρο. Η βιταμίνη C σε χυμούς εσπεριδοειδών, όπως ο χυμός πορτοκαλιού, βοηθά το σώμα σας να απορροφήσει καλύτερα τον διαιτητικό σίδηρο.

    Η βιταμίνη C βρίσκεται, επίσης, σε:

    Μπρόκολο

    Φράπα

    Ακτινίδια

    Φυλλώδη λαχανικά

    Πεπόνια

    Πορτοκάλια

    Πιπεριές

    Φράουλες

    Μανταρίνια

    Ντομάτες

    Πρόληψη αναιμίας από ανεπάρκεια σιδήρου σε βρέφη

    Για να αποφευχθεί η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου στα βρέφη, ταΐστε το μωρό σας με μητρικό γάλα ή με γάλα ενισχυμένο με σίδηρο για το πρώτο έτος. Το αγελαδινό γάλα δεν είναι καλή πηγή σιδήρου για μωρά και δεν συνιστάται για βρέφη κάτω του 1 έτους. Μετά την ηλικία των 6 μηνών, ξεκινήστε να ταΐζετε το μωρό σας με δημητριακά εμπλουτισμένα με σίδηρο ή κρέατα, τουλάχιστον, δύο φορές την ημέρα για να ενισχύσετε την πρόσληψη σιδήρου. Μετά από ένα χρόνο, βεβαιωθείτε ότι τα παιδιά δεν πίνουν περισσότερο από 600 ml γάλα την ημέρα. Το πολύ γάλα αντικαθιστά συχνά άλλα τρόφιμα, που είναι πλούσια σε σίδηρο.

    Διαβάστε, επίσης,

    Η τσουκνίδα είναι φάρμακο για την αναιμία

    Σούπα για να πάρετε σίδηρο

    Για όσους τρώνε κιμωλία

    Η κοιλιοκάκη

    Αν θέλετε να θεραπεύσετε τη σιδηροπενική αναιμία με τη διατροφή

    Διαβάστε τις αρρώστιες του σώματος στο δέρμα

    Σούπα για να πάρετε σίδηρο

    Συμπληρώματα σιδήρου

    Τι λείπει απ΄τον οργανισμό αν έχετε φαγούρα

    Υποχρωμία

    Στοματίτιδα

    Οι βιταμίνες για την κόπωση

    Στροφή αριστερά ή δεξιά

    Ποικιλοκυττάρωση σε πλακάκι αίματος

    Μικροκυττάρωση στο πλακάκι αίματος

    Ανεπάρκεια σιδήρου

    anemia 1

    -Απλαστική αναιµία

    Η απλαστική αναιµία είναι µια διαταραχή του αίµατος, στην οποία ο µυελός των οστών του οργανισµού δεν παράγει αρκετά νέα αιµοσφαίρια. Αυτό µπορεί να οδηγήσει σε µια σειρά από προβλήµατα υγείας, όπως αρρυθµίες, διόγκωση της καρδιάς, καρδιακή ανεπάρκεια, λοιµώξεις και αιµορραγία. Η απλαστική αναιµία είναι µία σπάνια, αλλά σοβαρή κατάσταση. Μπορεί να αναπτυχθεί είτε ξαφνικά είτε αργά και τείνει να επιδεινώνεται µε το χρόνο, εκτός αν η αιτία αναγνωριστεί και αντιµετωπιστεί έγκαιρα.

    Η βλάβη στα βλαστικά κύτταρα του µυελού των οστών προκαλεί απλαστική αναιµία. Σε περισσότερους από τους µισούς ανθρώπους που έχουν απλαστική αναιµία η αιτία της διαταραχής είναι άγνωστη. Ένας αριθµός από επίκτητες ασθένειες, καταστάσεις και παράγοντες µπορεί να προκαλέσουν απλαστική αναιµία, όπως, τοξίνες, φυτοφάρµακα, αρσενικό και βενζόλιο, οι ακτινοβολίες και χηµειοθεραπείες, φάρµακα, όπως η χλωραµφαινικόλη, λοιµώδη νοσήµατα, όπως, η ηπατίτιδα, ο ιός Epstein-Barr, ο κυτταροµεγαλοϊός, ο παρβοϊός B19 και ο HIV, αυτοάνοσες διαταραχές, όπως ο λύκος, η ρευµατοειδής αρθρίτιδα και κληρονοµικές αιτίες.

    Η θεραπεία για την απλαστική αναιµία περιλαµβάνει µεταγγίσεις αίµατος, µεταµοσχεύσεις κυττάρων του αίµατος, χορήγηση βλαστοκυττάρων αίματος και φαρµακευτική αγωγή. Αυτές οι θεραπείες έχουν σα σκοπό να αποτρέψουν είτε να περιορίσουν τις επιπλοκές, να βοηθήσουν στην ανακούφιση των συµπτωµάτων και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Η αποφυγή της αιτίας της απλαστικής αναιµίας, όπως η αποφυγή έκθεσης σε τοξίνες µπορεί, επίσης, να θεραπεύσει την κατάσταση.

    Η απλαστική αναιμία είναι μια κατάσταση που εμφανίζεται όταν το σώμα σταματά να παράγει αρκετά νέα κύτταρα αίματος. Η κατάσταση προκαλεί κόπωση, λοιμώξεις και ανεξέλεγκτη αιμορραγία.

    Η απλαστική αναιμία μπορεί να αναπτυχθεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Μπορεί να συμβεί ξαφνικά ή μπορεί να εμφανιστεί αργά και να επιδεινωθεί με την πάροδο του χρόνου. Μπορεί να είναι ήπια ή σοβαρή.

    Η θεραπεία για την απλαστική αναιμία περιλαμβάνει φάρμακα, μεταγγίσεις αίματος ή μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων, δηλαδή, μεταμόσχευση μυελού των οστών.

    Τα σημεία και συμπτώματα της απλαστικής αναιμίας:

    Κούραση

    Δυσκολία στην αναπνοή

    Γρήγορος ή ακανόνιστος καρδιακός ρυθμός

    Ωχρότητα δέρματος

    Συχνές ή παρατεταμένες λοιμώξεις

    Ανεξήγητοι ή εύκολοι μώλωπες

    Ρινορραγίες και αιμορραγικά ούλα

    Παρατεταμένη αιμορραγία από κοψίματα

    Εξάνθημα

    Ζάλη

    Πονοκέφαλος

    Πυρετός

    Η απλαστική αναιμία μπορεί να είναι βραχύβια ή μπορεί να γίνει χρόνια. Μπορεί να είναι σοβαρή και ακόμη και θανατηφόρος.

    Τα βλαστοκύτταρα στο μυελό των οστών παράγουν κύτταρα αίματος: ερυθρά κύτταρα, λευκά κύτταρα και αιμοπετάλια. Στην απλαστική αναιμία, τα βλαστικά κύτταρα καταστρέφονται. Ως αποτέλεσμα, ο μυελός των οστών είναι είτε άδειος (απλαστικός) είτε περιέχει λίγα κύτταρα αίματος (υποπλαστικά).

    Η πιο συχνή αιτία της απλαστικής αναιμίας είναι όταν το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα βλαστικά κύτταρα του μυελού των οστών.

    Άλλοι παράγοντες που μπορούν να τραυματίσουν τον μυελό των οστών και να επηρεάσουν την παραγωγή αιμοσφαιρίων:

    Ακτινοθεραπείες και χημειοθεραπείες

    Ενώ αυτές οι θεραπείες καταπολέμησης του καρκίνου σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα, μπορούν, επίσης, να βλάψουν τα υγιή κύτταρα, συμπεριλαμβανομένων των βλαστικών κυττάρων στο μυελό των οστών. Η απλαστική αναιμία μπορεί να είναι μια προσωρινή ή μια μόνιμη παρενέργεια παρενέργεια αυτών των θεραπειών.

    Έκθεση σε τοξικές χημικές ουσίες

    Τοξικές χημικές ουσίες, όπως, ορισμένες που χρησιμοποιούνται σε φυτοφάρμακα και εντομοκτόνα, και το βενζόλιο, ένα συστατικό στη βενζίνη, συνδέονται με την απλαστική αναιμία. Αυτός ο τύπος αναιμίας μπορεί να βελτιωθεί εάν αποφεύγετε την επανειλημμένη έκθεση στις χημικές ουσίες που προκαλούν αυτήν την ασθένεια.

    Χρήση ορισμένων φαρμάκων

    Ορισμένα φάρμακα, όπως αυτά που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και ορισμένα αντιβιοτικά, μπορούν να προκαλέσουν απλαστική αναιμία.

    Αυτοάνοσες διαταραχές

    Μια αυτοάνοση διαταραχή, στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται σε υγιή κύτταρα, κτυπάει τα βλαστικά κύτταρα στο μυελό των οστών.

    Ιογενείς λοιμώξεις

    Οι ιογενείς λοιμώξεις που επηρεάζουν τον μυελό των οστών μπορούν να παίξουν ρόλο στην ανάπτυξη της απλαστικής αναιμίας. Οι ιοί που συνδέονται με την απλαστική αναιμία περιλαμβάνουν την ηπατίτιδα, τη λοίμωξη με τον ιό Epstein-Barr, τον κυτταρομεγαλοϊό, τον παρβοϊό Β19 και τον ιό  HIV.

    Εγκυμοσύνη

    Το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να προσβάλει τον μυελό των οστών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

    Άγνωστοι παράγοντες

    Σε πολλές περιπτώσεις, οι γιατροί δεν είναι σε θέση να εντοπίσουν την αιτία της απλαστικής αναιμίας (ιδιοπαθής απλαστική αναιμία).

    Συνδέσεις με άλλες σπάνιες διαταραχές

    Μερικά άτομα με απλαστική αναιμία έχουν, επίσης, μια σπάνια διαταραχή γνωστή ως παροξυσμική νυκτερινή αιμοσφαιρινουρία, η οποία προκαλεί ελάττωση των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Αυτή η κατάσταση μπορεί να οδηγήσει σε απλαστική αναιμία ή η απλαστική αναιμία μπορεί να εξελιχθεί σε παροξυσμική νυκτερινή αιμοσφαιρινουρία.

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι ιατρικές χρήσεις της κολχικίνης

    Χλωροκίνη

    Πενικιλλαμίνη

    Η τοξικότητα της ακτινοθεραπείας

    Όλες οι αιτίες των λευχαιμιών

    Μάθετε να αξιολογείτε τη γενική αίματος

    Καροτιναιμία

    Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία

    Ακοκκιοκυτταραιμία

    anemia 2

    -Αναιμία Fanconi 

    Η αναιμία του Fanconi είναι μια σπάνια, κληρονομική ασθένεια που οδηγεί σε απλαστική αναιμία. Τα παιδιά που γεννιούνται με αυτό τείνουν να είναι μικρότερα από το μέσο όρο και έχουν γενετικές ανωμαλίες, όπως υπανάπτυκτα άκρα.

    Η ασθένεια διαγιγνώσκεται με τη βοήθεια εξετάσεων αίματος.

    Μέσα στα οστά υπάρχει ένα σπογγώδες δίκτυο συνδετικού ιστού που ονομάζεται μυελός των οστών. O μυελός των οστών κατασκευάζει ερυθρά αιμοσφαίρια που μεταφέρουν οξυγόνο, λευκά αιμοσφαίρια που καταπολεμούν τις ασθένειες και αιμοπετάλια που πήζουν το αίμα. 

    Η αναιμία αυτή εμποδίζει το μυελό των οστών να λειτουργεί σωστά και να παράγει υγιή κύτταρα αίματος, μια κατάσταση που είναι γνωστή ως απλαστική αναιμία.

    Η αναιμία Fanconi είναι υπεύθυνη για μια ποικιλία σωματικών και ψυχικών γενετικών ανωμαλιών, όπως σκελετικά προβλήματα και ασυνήθιστος χρωματισμός του δέρματος.

    Όποιος έχει αναιμία Fanconi έχει αυξημένο κίνδυνο για ανάπτυξη ορισμένων καρκίνων, όπως, οξεία μυελογενής λευχαιμία. 

    Η απλαστική αναιμία  είναι μια υπολειπόμενη γενετική διαταραχή, που σημαίνει ότι πρέπει κάποιος να κληρονομήσει το μη φυσιολογικό γονίδιο και από τους δύο γονείς. Τουλάχιστον 13 ελαττωματικά γονίδια μπορούν να το προκαλέσουν, επομένως, μπορεί κάποιος  να κληρονομήσει οποιοδήποτε από αυτά τα μεταλλαγμένα γονίδια για να έχει αυτή την αναιμία.

    Για να είστε φορέας της αναιμίας Fanconi, πρέπει να κληρονομήσετε ένα φυσιολογικό γονίδιο και ένα μη φυσιολογικό γονίδιο από τους γονείς σας. Για να αποκτήσει το παιδί σας αναιμία Fanconi τόσο εσείς όσο και ο άλλος γονέας πρέπει να μεταβιβάσετε ένα ελαττωματικό γονίδιο.

    Η ασθένεια είναι σπάνια και συνήθως, διαγιγνώσκεται αρχικά σε παιδιά ηλικίας 2 έως 15 ετών. Μόνο το 10% των ατόμων διαγιγνώσκονται κατά την ενηλικίωση.

    Παράγοντες που μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο για αναιμία Fanconi:

    Θεραπεία με ακτινοβολία υψηλής δόσης ή χημειοθεραπεία για καρκίνο

    Έκθεση σε τοξικές χημικές ουσίες

    Xρήση ορισμένων συνταγογραφούμενων φαρμάκων, όπως η χλωραμφενικόλη, η οποία χρησιμοποιείται για τη θεραπεία βακτηριακών λοιμώξεων και ενώσεις που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας

    Ορισμένες ασθένειες του αίματος, αυτοάνοσες διαταραχές και σοβαρές λοιμώξεις

    Εγκυμοσύνη, σπάνια

    Δεν υπάρχει πρόληψη για τις περισσότερες περιπτώσεις απλαστικής αναιμίας. Η αποφυγή έκθεσης σε εντομοκτόνα, ζιζανιοκτόνα, οργανικούς διαλύτες, χρώματα και άλλες τοξικές χημικές ουσίες μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο της νόσου.

    Συμπτώματα και σημεία αναιμίας Fanconi

    Μη φυσιολογικά γεννητικά όργανα

    Κοντοί αντίχειρες ή αντιβράχια

    Κοντό ανάστημα

    Μικρά, ή παραμορφωμένα μάτια

    Σκελετικά προβλήματα

    Μικρότερο από το κανονικό κεφάλι, που ονομάζεται μικροκεφαλία

    Μπαλώματα ανοιχτόχρωμου δέρματος

    Τα καρδιακά προβλήματα και τα μη φυσιολογικά νεφρά είναι, επίσης, συχνά σε παιδιά με αναιμία Fanconi. Οι ενήλικες με αναιμία Fanconi μπορεί να παρουσιάσουν καρκίνο κεφαλής και τραχήλου, καρκίνο στο γαστρεντερικό σύστημα και γυναικολογικό καρκίνο σε πολύ πρωιμότερη ηλικία από ό, τι οι περισσότεροι άνθρωποι.

    Ανεξάρτητα από την ηλικία, σχεδόν όλοι όσοι πάσχουν από αναιμία Fanconi θα παρουσιάσουν ανεπάρκεια μυελού των οστών, αν και η εξέλιξή της μπορεί να διαφέρει από άτομο σε άτομο.

    Η ασθένεια αφήνει, επίσης, τα περισσότερα ενήλικα αρσενικά και τα μισά από τα θηλυκά στείρα.

    Τα άτομα με αναιμία Fanconi είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν υδροκεφαλία.

    Οι περισσότερες θεραπείες για την αναιμία Fanconi εξαρτώνται από τη σοβαρότητα της νόσου, το ιατρικό ιστορικό, την ηλικία και τη γενική υγεία. Παιδίατροι, χειρουργοί, καρδιολόγοι, ογκολόγοι, ουρολόγοι, νεφρολόγοι και άλλοι συμμετέχουν στη θεραπεία.

    Μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων μυελού των οστών

    Ένας τρόπος αντιμετώπισης της αναιμίας Fanconi είναι η αντικατάσταση των κατεστραμμένων κυττάρων του μυελού των οστών με υγιή κύτταρα μέσω μεταμόσχευσης μυελού των οστών. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, ο ελαττωματικός μυελός των οστών καταστρέφεται με ακτινοθεραπείες και χημειοθεραπείες. Στη συνέχεια αντικαθίσταται με μυελό των οστών από έναν υγιή δότη.

    Θεραπεία ανδρογόνων

    Αυτές οι ορμόνες μπορεί να βοηθήσουν το σώμα σας να παράγει περισσότερα κύτταρα αίματος. Η ορμονική θεραπεία μπορεί, επίσης, να προκαλέσει ηπατική νόσο κι έχει πολλές παρενέργειες.

    Αυξητικοί παράγοντες

    Οι γιατροί χρησιμοποιούν συνθετικούς αυξητικούς παράγοντες που διεγείρουν την ανάπτυξη των αιμοσφαιρίων.

    Χειρουργική επέμβαση

    Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να βοηθήσει στη διόρθωση ορισμένων φυσικών ανωμαλιών, πεπτικών προβλημάτων και άλλων ελαττωμάτων.

    Γονιδιακή θεραπεία

    Μπορεί να γίνει αντικατάσταση του μεταλλαγμένου γονιδίου Fanconi με ένα φυσιολογικό αντίγραφο. Τα νέα γονίδια είναι σε θέση να παράγουν πρωτεΐνες που μπορούν να επιδιορθώσουν τον μυελό των οστών.

    Επειδή η αναιμία Fanconi είναι κληρονομική ασθένεια, δεν υπάρχει τρόπος να την αποτρέψουμε πλήρως. Ωστόσο, οι γενετικές εξετάσεις διαλογής μπορούν να προσδιορίσουν αν είστε φορέας ενός μεταλλαγμένου γονιδίου Fanconi. Με αυτόν τον τρόπο μπορείτε να ενημερωθείτε πλήρως προτού αποφασίσετε να αποκτήσετε παιδιά.

    Διαβάστε, επίσης,

    Σφάλματα μεταβολισμού

    Όλες οι αιτίες των λευχαιμιών

    Οι λευχαιμίες

    Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία

    Έτσι προκαλείται ο καρκίνος

    Θρομβοπενία

    Μολυβδίαση

    Γιατί κάποιος παθαίνει λευχαιμία

    anemia 4

    -Αιµολυτική αναιµία

    Η αιµολυτική αναιµία είναι µια κατάσταση στην οποία τα ερυθρά αιµοσφαίρια καταστρέφονται και αποµακρύνονται από την κυκλοφορία του αίµατος πριν από την κανονική διάρκεια ζωής τους. Μια σειρά από ασθένειες, συνθήκες και παράγοντες µπορεί να προκαλέσουν την καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίµα. Η αιµολυτική αναιµία µπορεί να οδηγήσει σε διάφορα προβλήµατα υγείας, όπως κόπωση, πόνος, αρρυθµίες, διόγκωση καρδιάς και καρδιακή ανεπάρκεια.

    Υπάρχουν πολλοί τύποι αιµολυτικών αναιµιών, µερικοί από τους οποίους κληρονοµούνται και άλλοι που εκδηλώνονται από διαφορές αίτιες.

    Η άµεση αιτία της αιµολυτικής αναιµίας είναι η πρόωρη καταστροφή των ερυθρών αιµοσφαιρίων. Μια σειρά από ασθένειες, συνθήκες και παράγοντες µπορεί να προκαλέσουν τον οργανισµό να καταστρέψει τα ερυθρά αιµοσφαίριά του. Αυτές οι αιτίες µπορούν είτε να κληρονοµηθούν είτε να αποκτηθούν. Μερικές φορές, η αιτία της αιµολυτικής αναιµίας δεν είναι γνωστή.

    Σε κληρονοµικές αιµολυτικές αναιµίες, τα γονίδια που ελέγχουν πώς παράγονται τα ερυθρά αιµοσφαίρια είναι ελαττωµατικά. ∆ιαφορετικά είδη ελαττωµατικών γονίδιων καθορίζουν τις διάφορες µορφές κληρονοµικής αιµολυτικής αναιµίας. Σε κάθε τύπο κληρονοµικής αιµολυτικής αναιµίας, ο οργανισµός δηµιουργεί µη φυσιολογικά ερυθρά αιµοσφαίρια. Το πρόβληµα µε τα ερυθρά αιµοσφαίρια µπορεί να επηρεάζουν την αιµοσφαιρίνη, την κυτταρική µεµβράνη ή τα ένζυµα (G-6PD) που διατηρούν υγιή ερυθρά αιµοσφαίρια.

    Στην επίκτητη αιµολυτική αναιµία, ο οργανισµός παράγει φυσιολογικά ερυθρά αιµοσφαίρια, ωστόσο κάποια ασθένεια, νόσηµα ή παράγοντας καταστρέφει τα κύτταρα πολύ νωρίς. Παραδείγµατα περιλαµβάνουν διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήµατος, λοιµώξεις και αντιδράσεις σε φάρµακα ή µεταγγίσεις αίµατος.

    Οι θεραπείες για την αιµολυτική αναιµία περιλαµβάνουν µεταγγίσεις αίµατος, φάρµακα, πλασµαφαίρεση, χειρουργική επέµβαση, µεταµοσχεύσεις βλαστικών κυττάρων αίµατος και µυελού και αλλαγές στον τρόπο ζωής.

    Άτοµα που έχουν ήπια αιµολυτική αναιµία µπορεί να µη χρειάζονται θεραπεία, εφόσον η κατάσταση δεν επιδεινώνεται.

    Άτοµα µε σοβαρή αιµολυτική αναιµία, συνήθως, χρειάζονται συνεχή θεραπεία.

    Η αιμολυτική αναιμία είναι μια διαταραχή στην οποία τα ερυθρά αιμοσφαίρια καταστρέφονται γρηγορότερα από αυτά που μπορούν να δημιουργηθούν. Η καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων ονομάζεται αιμόλυση.

    Τα ερυθρά αιμοσφαίρια μεταφέρουν οξυγόνο σε όλα τα μέρη του σώματός σας. Εάν έχετε χαμηλότερη από την κανονική ποσότητα ερυθρών αιμοσφαιρίων, έχετε αναιμία. Όταν έχετε αναιμία, το αίμα σας δεν μπορεί να φέρει αρκετό οξυγόνο σε όλους τους ιστούς και τα όργανα σας. Χωρίς αρκετό οξυγόνο, το σώμα σας δεν μπορεί να λειτουργήσει όσο θα έπρεπε.

    Η αιμολυτική αναιμία μπορεί να κληρονομηθεί ή να αποκτηθεί:

    Η κληρονομική αιμολυτική αναιμία συμβαίνει όταν οι γονείς μεταβιβάζουν το γονίδιο για την πάθηση στα παιδιά τους.

    Η επίκτητη αιμολυτική αναιμία αναπτύσσεται αργότερα.

    Με τον κληρονομικό τύπο, οι γονείς μεταβιβάζουν τα γονίδια για την πάθηση στα παιδιά τους. Δύο κοινές αιτίες αυτού του τύπου αναιμίας είναι η δρεπανοκυτταρική αναιμία και η θαλασσαιμία. Αυτές οι καταστάσεις παράγουν ερυθρά αιμοσφαίρια που δεν ζουν όσο τα κανονικά ερυθρά αιμοσφαίρια.

    Επίκτητη αιμολυτική αναιμία

    Το σώμα δημιουργεί φυσιολογικά ερυθρά αιμοσφαίρια, αλλά αργότερα καταστρέφονται.

    Αιτίες επίκτητης αιμολυτικής αναιμίας

    Ορισμένες λοιμώξεις, οι οποίες μπορεί να είναι ιογενείς ή βακτηριακές

    Φάρμακα, όπως η πενικιλλίνη, η ακεταμινοφαίνη κ. ά

    Καρκίνοι αίματος

    Αυτοάνοσες διαταραχές, όπως λύκος, ρευματοειδής αρθρίτιδα ή ελκώδης κολίτιδα

    Ορισμένοι όγκοι

    Υπερδραστήριος σπλήνας (υπερπλασία)

    Μηχανικές καρδιακές βαλβίδες που μπορεί να βλάψουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια, καθώς, φεύγουν από την καρδιά

    Μια σοβαρή αντίδραση σε μετάγγιση αίματος

    Ορισμένοι τύποι επίκτητης αιμολυτικής αναιμίας είναι βραχυπρόθεσμες (προσωρινές) και εξαφανίζονται για αρκετούς μήνες. Άλλοι τύποι μπορούν να μείνουν δια βίου (χρόνιοι). Μπορεί να φύγουν και να επιστρέψουν ξανά με την πάροδο του χρόνου.

    Συμπτώματα και σημεία αιμολυτικής αναιμίας

    Ωχρότητα δέρματος

    Κίτρινο δέρμα, μάτια και στόμα (ίκτερος)

    Σκούρα χρωματισμένα ούρα

    Πυρετός

    Αδυναμία

    Ζάλη

    Σύγχυση

    Διογκωμένος σπλήνας και ήπαρ

    Αυξημένος καρδιακός ρυθμός (ταχυκαρδία)

    Καρδιακό φύσημα

    Διάγνωση αιμολυτικής αναιμίας

    Γενική αίματος

    Άλλες εξετάσεις αίματος (χολερυθρίνη, άμεση κι έμμεση Coombs, LDH κ.ά)

    Γενική ούρων. Έλεγχος για αιμοσφαιρίνη (μια πρωτεΐνη στα ερυθρά αιμοσφαίρια) και σίδηρο.

    Αναρρόφηση μυελού των οστών ή βιοψία. Αυτό περιλαμβάνει τη λήψη ενός μικρού δείγματος υγρού μυελού των οστών (αναρρόφηση) ή στερεού ιστού μυελού των οστών (που ονομάζεται οστεομυελική βιοψία). Το δείγμα λαμβάνεται, συνήθως, από τα οστά του ισχίου. Ελέγχεται για τον αριθμό, το μέγεθος και την ωριμότητα των κυττάρων του αίματος ή των ανώμαλων κυττάρων.

    Θεραπεία αιμολυτικής αναιμίας

    Μεταγγίσεις αίματος

    Κορτικοστεροειδή φάρμακα

    Θεραπεία για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού σας συστήματος (χρησιμοποιώντας ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη)

    Ριτουξιμάμπη

    Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, ενδέχεται να απαιτούνται οι ακόλουθες θεραπείες:

    Χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του σπλήνα

    Μείωση της δύναμης του ανοσοποιητικού σας συστήματος (ανοσοκατασταλτική θεραπεία)

    Πρόληψη μολύνσεων

    Μένοντας μακριά από άτομα που είναι άρρωστα

    Αποφεύγοντας τα μεγάλα πλήθη

    Πλένοντας συχνά τα χέρια σας

    Αποφεύγοντας τα άψητα τρόφιμα

    Βουρτσίζοντας τα δόντια σας τακτικά

    Διαβάστε, επίσης,

    Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα

    Η βιταμίνη Κ έχει πολλά οφέλη για την υγεία

    Σουλφασαλαζίνη

    Τα φάρμακα που προκαλούν χολολιθίαση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

    Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα

    Αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία

    Αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο

    Πορφυρία

    Αντιπυρηνικά αντισώματα

    Κυαμισμός

    Υπερχρωμία

    Τεχνητός σπλήνας που καθαρίζει το αίμα

    Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

    Χολερυθρίνη αίματος

    Εργαστηριακές εξετάσεις για την αιμολυτική αναιμία

    Αιμολυτική αναιμία

    Αιμορραγία στον καρκίνο

    Λοιμώδης μονοπυρήνωση

    Λαπαροσκοπική σπληνεκτομή

    anemia 6

    -Θαλασσαιµία (µεσογειακή αναιµία)

    Οι θαλασσαιµίες είναι κληρονοµικές διαταραχές και ο οργανισμός παράγει λιγότερα υγιή ερυθρά αιµοσφαίρια και λιγότερη αιµοσφαιρίνη (µια πλούσια σε σίδηρο πρωτεΐνη στα ερυθρά αιµοσφαίρια).

    Οι δύο κύριοι τύποι θαλασσαιµίας είναι η α- και β-θαλασσαιµία.

    Οι θαλασσαιµίες επηρεάζουν τόσο τους άνδρες όσο και τις γυναίκες και εµφανίζονται πιο συχνά σε ανθρώπους Iταλικής, Eλληνικής, και Μέσης Ανατολής (µεσογειακή αναιµία), ασιατικής και αφρικανικής καταγωγής.

    Στις σοβαρές µορφές γίνεται διάγνωση σε πρώιµη παιδική ηλικία και είναι διά βίου παθήσεις.

    Υπάρχουν διάφοροι τύποι θαλασσαιμίας. Τα σημεία και τα συμπτώματα που έχετε εξαρτάται από τον τύπο και τη σοβαρότητα της κατάστασής σας.

    Τα σημεία και τα συμπτώματα της θαλασσαιμίας:

    Κούραση

    Αδυναμία

    Ωχρότητα δέρματος

    Παραμορφώσεις των οστών του προσώπου

    Αργή ανάπτυξη

    Κοιλιακό πρήξιμο

    Σκούρα ούρα

    Μερικά μωρά εμφανίζουν σημεία και συμπτώματα θαλασσαιμίας κατά τη γέννηση. Άλλοι τα αναπτύσσουν κατά τα πρώτα δύο χρόνια της ζωής. Μερικοί άνθρωποι που έχουν μόνο ένα γονίδιο αιμοσφαιρίνης που επηρεάζεται δεν έχουν συμπτώματα θαλασσαιμίας.

    Αιτίες θαλασσαιμίας

    Η θαλασσαιμία προκαλείται από μεταλλάξεις στο DNA των κυττάρων που παράγουν αιμοσφαιρίνη, την ουσία στα ερυθρά αιμοσφαίρια, που μεταφέρει οξυγόνο σε όλο το σώμα. Οι μεταλλάξεις που σχετίζονται με τη θαλασσαιμία μεταδίδονται από τους γονείς στα παιδιά.

    Τα μόρια αιμοσφαιρίνης αποτελούνται από αλυσίδες που ονομάζονται άλφα και βήτα αλυσίδες που μπορούν να επηρεαστούν από μεταλλάξεις. Στη θαλασσαιμία, η παραγωγή των αλυσίδων άλφα ή βήτα μειώνεται, με αποτέλεσμα είτε την άλφα-θαλασσαιμία είτε τη βήτα-θαλασσαιμία.

    Στην άλφα-θαλασσαιμία, η σοβαρότητα της θαλασσαιμίας  εξαρτάται από τον αριθμό των γονιδιακών μεταλλάξεων που κληρονομείτε από τους γονείς. Όσο πιο μεταλλαγμένα γονίδια έχετε, τόσο πιο σοβαρή είναι η θαλασσαιμία.

    Στην βήτα-θαλασσαιμία, η σοβαρότητα της θαλασσαιμίας εξαρτάται από το ποιο μέρος του μορίου της αιμοσφαιρίνης επηρεάζεται.

    Άλφα-θαλασσαιμία

    Τέσσερα γονίδια εμπλέκονται στην κατασκευή της αλυσίδας άλφα αιμοσφαιρίνης. Παίρνετε δύο από κάθε έναν από τους γονείς σας.

    Εάν κληρονομήσετε:

    Ένα μεταλλαγμένο γονίδιο, δεν θα έχετε σημεία ή συμπτώματα θαλασσαιμίας. Αλλά είστε φορέας της νόσου και μπορείτε να την μεταδώσετε στα παιδιά σας.

    Δύο μεταλλαγμένα γονίδια, τα σημεία και τα συμπτώματα της θαλασσαιμίας σας θα είναι ήπια. Αυτή η κατάσταση μπορεί να ονομαστεί στίγμα άλφα-θαλασσαιμίας.

    Τρία μεταλλαγμένα γονίδια, τα σημεία και τα συμπτώματα θα είναι μέτρια έως σοβαρά.

    Η κληρονομικότητα τεσσάρων μεταλλαγμένων γονιδίων είναι σπάνια και συνήθως, οδηγεί σε θνησιμότητα. Τα μωρά που γεννιούνται με αυτή την πάθηση συχνά πεθαίνουν λίγο μετά τη γέννηση ή χρειάζονται θεραπεία δια βίου μετάγγισης.

    Σε σπάνιες περιπτώσεις, ένα παιδί που γεννιέται με αυτή την πάθηση μπορεί να υποβληθεί σε θεραπεία με μεταγγίσεις και μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων.

    Βήτα θαλασσαιμία

    Δύο γονίδια εμπλέκονται στην παραγωγή της αλυσίδας βήτα αιμοσφαιρίνης. Παίρνετε ένα από κάθε έναν από τους γονείς σας. Ε

    Eάν κληρονομήσετε:

    Ένα μεταλλαγμένο γονίδιο, θα έχετε ήπια σημεία και συμπτώματα. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται δευτεροπαθής θαλασσαιμία ή στίγμα βήτα-θαλασσαιμίας.

    Δύο μεταλλαγμένα γονίδια, τα σημεία και τα συμπτώματά  θα είναι μέτρια έως σοβαρά. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται μείζον θαλασσαιμία ή αναιμία Cooley.

    Τα μωρά που γεννιούνται με δύο ελαττωματικά γονίδια βήτα αιμοσφαιρίνης είναι συνήθως υγιή κατά τη γέννηση, αλλά αναπτύσσουν σημεία και συμπτώματα εντός των δύο πρώτων ετών της ζωής.

    Μια ηπιότερη μορφή, που ονομάζεται ενδιάμεση θαλασσαιμία, μπορεί επίσης να προκύψει από δύο μεταλλαγμένα γονίδια.

    Παράγοντες κινδύνου

    Παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο θαλασσαιμίας περιλαμβάνουν:

    Οικογενειακό ιστορικό θαλασσαιμίας. Η θαλασσαιμία μεταδίδεται από γονείς σε παιδιά μέσω μεταλλαγμένων γονιδίων αιμοσφαιρίνης.

    Η καταγωγή. Η θαλασσαιμία εμφανίζεται συχνότερα σε Αφρικανούς Αμερικανούς και σε άτομα Μεσογειακής και Νοτιοανατολικής Ασίας.

    Επιπλοκές

    Οι επιπλοκές μέτριας έως σοβαρής θαλασσαιμίας περιλαμβάνουν:

    Υπερφόρτωση σιδήρου. Τα άτομα με θαλασσαιμία μπορούν να πάρουν πάρα πολύ σίδηρο στο σώμα τους, είτε από την ασθένεια είτε από συχνές μεταγγίσεις αίματος. Η υπερβολική ποσότητα σιδήρου μπορεί να προκαλέσει βλάβη στην καρδιά, το συκώτι και το ενδοκρινικό σύστημα, το οποίο περιλαμβάνει αδένες που παράγουν ορμόνες που ρυθμίζουν τις διαδικασίες σε όλο το σώμα.

    Μόλυνση. Τα άτομα με θαλασσαιμία έχουν αυξημένο κίνδυνο μόλυνσης. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα εάν έχετε αφαιρέσει τον σπλήνα.

    Σε περιπτώσεις σοβαρής θαλασσαιμίας, μπορεί να εμφανιστούν οι ακόλουθες επιπλοκές:

    Παραμορφώσεις των οστών. Η θαλασσαιμία μπορεί να διευρύνει το μυελό των οστών, γεγονός που προκαλεί τη διεύρυνση των οστών. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ανώμαλη δομή των οστών, ειδικά στο πρόσωπο και το κρανίο. Η επέκταση του μυελού των οστών κάνει, επίσης, τα οστά λεπτά και εύθραυστα, αυξάνοντας την πιθανότητα καταγμάτων.

    Διόγκωση σπλήνα. Η σπλήνα βοηθά το σώμα να καταπολεμά τη μόλυνση και να φιλτράρει ανεπιθύμητα υλικά, όπως παλιά ή κατεστραμμένα κύτταρα αίματος. Η θαλασσαιμία συνοδεύεται συχνά από την καταστροφή μεγάλου αριθμού ερυθρών αιμοσφαιρίων. Αυτό αναγκάζει τη σπλήνα να μεγεθύνεται και να εργάζεται σκληρότερα από το κανονικό. Μια διευρυμένη σπλήνα μπορεί να επιδεινώσει την αναιμία και μπορεί να μειώσει τη ζωή των μεταγγιζόμενων ερυθρών αιμοσφαιρίων. Εάν η σπλήνα σας μεγαλώσει πολύ,  μπορεί να προταθεί χειρουργική επέμβαση (σπληνεκτομή).

    Χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης. Η αναιμία μπορεί να επιβραδύνει την ανάπτυξη ενός παιδιού και να καθυστερήσει την εφηβεία.

    Καρδιακά προβλήματα. Η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια και οι μη φυσιολογικοί καρδιακοί ρυθμοί μπορεί να σχετίζονται με τη σοβαρή θαλασσαιμία.

    Πρόληψη

    Εάν έχετε θαλασσαιμία ή εάν έχετε γονίδιο θαλασσαιμίας, εξετάστε το ενδεχόμενο να μιλήσετε με έναν γενετικό σύμβουλο για καθοδήγηση εάν θέλετε να αποκτήσετε παιδιά.

    Υπάρχει μια μορφή υποβοηθούμενης διάγνωσης αναπαραγωγικής τεχνολογίας, η οποία εξετάζει ένα έμβρυο στα αρχικά του στάδια για γενετικές μεταλλάξεις σε συνδυασμό με γονιμοποίηση in vitro. Αυτό μπορεί να βοηθήσει τους γονείς που έχουν θαλασσαιμία ή που είναι φορείς ελαττωματικού γονιδίου αιμοσφαιρίνης να έχουν υγιή μωρά.

    Η διαδικασία περιλαμβάνει την ανάκτηση ώριμων ωαρίων και τη γονιμοποίησή τους με σπέρμα  στο εργαστήριο. Τα έμβρυα ελέγχονται για τα ελαττωματικά γονίδια, και μόνο εκείνα χωρίς γενετικά ελαττώματα εμφυτεύονται στη μήτρα.

    Η αιµοσφαιρίνη στα ερυθρά αιµοσφαίρια έχει δύο είδη πρωτεϊνικών αλυσίδων: α-σφαιρίνη και β-σφαιρίνη. Αν ο οργανισµός δεν παράγει αρκετές από αυτές τις πρωτεϊνικές αλυσίδες, τα ερυθρά αιµοσφαίρια δεν σχηµατίζονται σωστά και δεν µπορούν να µεταφέρουν αρκετό οξυγόνο. Τα γονίδια είναι αυτά που ελέγχουν πώς ο οργανισµός δηµιουργεί τις αλυσίδες πρωτεϊνών αιµοσφαιρίνης. Όταν αυτά τα γονίδια αλλοιώνονται, εµφανίζονται οι θαλασσαιµίες. Οι θαλασσαιµίες είναι κληρονοµικές διαταραχές, που µεταδίδονται από τους γονείς στα παιδιά τους µέσω γονιδίων. Οι άνθρωποι που κληρονοµούν ελαττωµατικά γονίδια αιµοσφαιρίνης από τον ένα γονέα αλλά φυσιολογικά γονίδια από τον άλλο είναι φορείς. Οι φορείς συχνά δεν έχουν ενδείξεις της νόσου, εκτός από την ήπια αναιµία. Ωστόσο, µπορούν να µεταδώσουν τα αλλοιωµένα γονίδια στα παιδιά τους.

    Θεραπεία

    Η θεραπεία για τις θαλασσαιµίες εξαρτάται από τον τύπο και τη σοβαρότητα της νόσου. Τα άτοµα που είναι φορείς ή έχουν ήπια µορφή θαλασσαιµίας άλφα ή βήτα χρειάζονται ελάχιστη ή καθόλου θεραπεία. Τρεις θεραπείας που γίνονται για σοβαρές µορφές θαλασσαιµίας περιλαµβάνουν τις µεταγγίσεις αίµατος, τη θεραπεία αποσιδήρωσης και τα συµπληρώµατα φυλλικού οξέος.

    Διαβάστε, επίσης,

    Μάθετε να αξιολογείτε τη γενική αίματος

    Χρήσιμες πληροφορίες για τα γενετικά τεστ

    Δεφερασιρόξη για την μεσογειακή αναιμία

    Η νέα θεραπεία

    Τι είναι η αποσιδήρωση

    Αιμοχρωμάτωση

    anemia 3

    -∆ρεπανοκυτταρική αναιµία

    Η δρεπανοκυτταρική αναιµία είναι µια σοβαρή ασθένεια, στην οποία ο οργανισµός παράγει ερυθρά αιµοσφαίρια σε σχήµα δρεπανιού «C».

    Τα φυσιολογικά ερυθρά αιµοσφαίρια έχουν σχήµα δίσκου και κινούνται εύκολα µέσω των αιµοφόρων αγγείων. Τα ερυθρά αιµοσφαίρια περιέχουν την αιµοσφαιρίνη (µια πρωτεΐνη πλούσια σε σίδηρο που δίνει στο αίµα το κόκκινο χρώµα του και µεταφέρει το οξυγόνο από τους πνεύµονες στο υπόλοιπο σώµα).

    Τα δρεπανοκύτταρα περιέχουν µη φυσιολογική αιµοσφαιρίνη που προκαλεί τα κύτταρα να έχουν ένα σχήµα δρεπανιού, το οποίο δεν τους επιτρέπει να µετακινιούνται εύκολα µέσα από τα αιµοφόρα αγγεία, µε αποτέλεσµα να δηµιουργούν µάζες που κολλούν στα αιµοφόρα αγγεία. Οι µάζες των δρεπανοκύτταρων µπλοκάρουν τη ροή του αίµατος στα αιµοφόρα αγγεία που οδηγούν στα άκρα και τα όργανα.

    Μπλοκαρισµένα αιµοφόρα αγγεία µπορεί να προκαλέσουν πόνο, σοβαρές λοιµώξεις και βλάβη των οργάνων.

    Στη δρεπανοκυτταρική αναιµία εµφανίζεται ένας χαµηλότερος από τον φυσιολογικό αριθµό ερυθρών αιµοσφαιρίων, επειδή τα δρεπανοκύτταρα δεν διαρκούν πολύ, συνήθως πεθαίνουν έπειτα από περίπου 10 έως 20 ηµέρες, και ο οργανισµός δεν µπορεί να αναπαράγει ερυθρά αιµοσφαίρια αρκετά γρήγορα για να τα αντικαταστήσει.

    Η δρεπανοκυτταρική αναιµία είναι µια κληρονοµική, διά βίου ασθένεια. Οι άνθρωποι που έχουν την ασθένεια κληρονοµούν δύο αντίγραφα του δρεπανοκυτταρικού γονιδίου, ένα από κάθε γονέα.

    Η δρεπανοκυτταρική αναιµία δεν έχει ευρέως διαθέσιµη θεραπεία. Ωστόσο, θεραπείες µπορεί να βοηθήσουν στην ανακούφιση των συµπτωµάτων και τη θεραπεία επιπλοκών. Οι στόχοι της θεραπείας είναι να ανακουφίσει τον πόνο, την πρόληψη λοιµώξεων, τις οφθαλµικές βλάβες, τα εγκεφαλικά επεισόδια και άλλες επιπλοκές. Οι µεταµοσχεύσεις µυελού των οστών µπορεί να προσφέρουν θεραπεία σε µικρό αριθµό περιπτώσεων δρεπανοκυτταρικής αναιµίας.

    Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων είναι μία από τις ομάδες διαταραχών γνωστών ως δρεπανοκυτταρική νόσος. Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων είναι μια κληρονομική διαταραχή των ερυθρών αιμοσφαιρίων στην οποία δεν υπάρχουν αρκετά υγιή ερυθρά αιμοσφαίρια για τη μεταφορά οξυγόνου σε όλο το σώμα σας.

    Κανονικά, τα εύκαμπτα, στρογγυλά ερυθρά αιμοσφαίρια κινούνται εύκολα μέσω των αιμοφόρων αγγείων. Στη δρεπανοκυτταρική αναιμία, το ερυθρό αίμα έχει σχήμα δρεπανιού ή ημισελήνου. Αυτά τα άκαμπτα, κολλώδη κύτταρα μπορούν να κολλήσουν σε μικρά αιμοφόρα αγγεία, τα οποία μπορούν να επιβραδύνουν ή να εμποδίσουν τη ροή του αίματος και το οξυγόνο σε μέρη του σώματος.

    Δεν υπάρχει θεραπεία για τα περισσότερα άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία.

    Αλλά οι θεραπείες μπορούν να ανακουφίσουν τον πόνο και να βοηθήσουν στην πρόληψη επιπλοκών που σχετίζονται με την ασθένεια.

    Συμπτώματα και σημεία δρεπανοκυτταρικής αναιμίας

    Τα σημεία και τα συμπτώματα της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας εμφανίζονται, συνήθως, σε ηλικία περίπου 5 μηνών. Διαφέρουν από άτομο σε άτομο και αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου. 

    Αναιμία. Τα δρεπανοκύτταρα διαλύονται εύκολα και πεθαίνουν, αφήνοντάς σας με πολύ λίγα ερυθρά αιμοσφαίρια. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια, συνήθως, ζουν για περίπου 120 ημέρες πριν πρέπει να αντικατασταθούν. Αλλά τα δρεπανοκυτταρικά κύτταρα, συνήθως, πεθαίνουν σε 10 έως 20 ημέρες, αφήνοντας έλλειψη ερυθρών αιμοσφαιρίων (αναιμία). Χωρίς αρκετά ερυθρά αιμοσφαίρια, το σώμα δεν μπορεί να πάρει αρκετό οξυγόνο, προκαλώντας κόπωση.

    Επεισόδια πόνου. Τα περιοδικά επεισόδια πόνου, που ονομάζονται κρίσεις πόνου, είναι ένα σημαντικό σύμπτωμα της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας. Ο πόνος αναπτύσσεται όταν τα ερυθρά αιμοσφαίρια σε σχήμα δρεπανιού εμποδίζουν τη ροή του αίματος μέσω μικροσκοπικών αιμοφόρων αγγείων στο στήθος, την κοιλιά και τις αρθρώσεις σας. Ο πόνος μπορεί, επίσης να εμφανιστεί στα οστά. Ο πόνος ποικίλλει σε ένταση και μπορεί να διαρκέσει από μερικές ώρες έως μερικές εβδομάδες. Μερικοί άνθρωποι έχουν μόνο μερικές κρίσεις πόνου το χρόνο. Άλλοι έχουν δεκάδες ή περισσότερες κρίσεις πόνου ετησίως. Ορισμένοι έφηβοι και ενήλικες με δρεπανοκυτταρική αναιμία έχουν, επίσης, χρόνιο πόνο, ο οποίος μπορεί να προκληθεί από βλάβη των οστών και των αρθρώσεων, έλκη και άλλες αιτίες.

    Οίδημα χεριών και ποδιών. Το πρήξιμο προκαλείται από δρεπανοειδή ερυθρά αιμοσφαίρια που εμποδίζουν τη ροή του αίματος στα χέρια και τα πόδια.

    Συχνές λοιμώξεις. Τα δρεπανοκύτταρα μπορούν να βλάψουν τη σπλήνα, αφήνοντάς σας πιο ευάλωτους σε λοιμώξεις. Οι γιατροί δίνουν, συνήθως, σε βρέφη και παιδιά με δρεπανοκυτταρική αναιμία εμβόλια και αντιβιοτικά για την πρόληψη πιθανών απειλητικών για τη ζωή λοιμώξεων, όπως η πνευμονία.

    Καθυστερημένη ανάπτυξη ή εφηβεία. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια παρέχουν στο σώμα σας το οξυγόνο και τα θρεπτικά συστατικά που απαιτούνται για την ανάπτυξη. Η έλλειψη υγιών ερυθρών αιμοσφαιρίων μπορεί να επιβραδύνει την ανάπτυξη σε βρέφη και παιδιά και να καθυστερήσει την εφηβεία σε εφήβους.

    Προβλήματα όρασης. Τα μικροσκοπικά αιμοφόρα αγγεία που τροφοδοτούν τα μάτια σας μπορούν να φράξουν με δρεπανοκυτταρικά κύτταρα. Αυτό μπορεί να βλάψει τον αμφιβληστροειδή - το τμήμα του ματιού που επεξεργάζεται οπτικές εικόνες - και να οδηγήσει σε προβλήματα όρασης.

    Πότε να ανησυχήσετε

    Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων, συνήθως, διαγιγνώσκεται στα βρέφη μέσω προγραμμάτων διαλογής νεογέννητων. Ε

    Αν εσείς ή το παιδί σας παρουσιάσετε κάποιο από τα ακόλουθα προβλήματα, επισκεφθείτε αμέσως το γιατρό:

    Πυρετός. Τα άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία έχουν αυξημένο κίνδυνο σοβαρής λοίμωξης και ο πυρετός μπορεί να είναι το πρώτο σημάδι μιας λοίμωξης.

    Ανεξήγητα επεισόδια σοβαρού πόνου, όπως πόνος στην κοιλιά, το στήθος, τα οστά ή τις αρθρώσεις.

    Οίδημα στα χέρια ή τα πόδια.

    Κοιλιακό πρήξιμο, ειδικά εάν η περιοχή είναι ευαίσθητη στην αφή.

    Ωχρότητα δέρματος και νυχιών.

    Κίτρινη απόχρωση στο δέρμα ή στο λευκό των ματιών.

    Σημεία ή συμπτώματα εγκεφαλικού επεισοδίου. Εάν παρατηρήσετε μονόπλευρη παράλυση ή αδυναμία στο πρόσωπο, τα χέρια ή τα πόδια. σύγχυση, δυσκολία στο περπάτημα ή στην ομιλία, ξαφνικές αλλαγές στην όραση ή ανεξήγητο μούδιασμα. ή σοβαρό πονοκέφαλο.

    Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων προκαλείται από μια μετάλλαξη στο γονίδιο που είναι υπεύθυνο για την πλούσια σε σίδηρο ένωση που κάνει το αίμα ερυθρό και επιτρέπει στα ερυθρά αιμοσφαίρια να μεταφέρουν οξυγόνο από τους πνεύμονές σας σε όλο το σώμα (αιμοσφαιρίνη). Στην δρεπανοκυτταρική αναιμία, η ανώμαλη αιμοσφαιρίνη προκαλεί τα ερυθρά αιμοσφαίρια να γίνουν άκαμπτα, κολλώδη και παραμορφωμένα.

    Τόσο η μητέρα όσο και ο πατέρας πρέπει να περάσουν την ελαττωματική μορφή του γονιδίου για να επηρεαστεί ένα παιδί.

    Εάν μόνο ένας γονέας μεταβιβάσει το γονίδιο δρεπανοκυτταρικής αναιμίας στο παιδί, αυτό το παιδί θα έχει το στίγμα δρεπανοκυτταρικής αναιμίας. Με ένα φυσιολογικό γονίδιο αιμοσφαιρίνης και μια ελαττωματική μορφή του γονιδίου, τα άτομα με στίγμα δρεπανοκυτταρικής αναιμίας  δημιουργούν τόσο φυσιολογική αιμοσφαιρίνη όσο και δρεπανοκυτταρική αιμοσφαιρίνη. Το αίμα τους μπορεί να περιέχει μερικά δρεπανοκύτταρα, αλλά γενικά δεν έχουν συμπτώματα. Ωστόσο, είναι φορείς της νόσου, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να μεταδώσουν το γονίδιο στα παιδιά τους.

    Για να γεννηθεί ένα μωρό με δρεπανοκυτταρική αναιμία, και οι δύο γονείς πρέπει να φέρουν ένα δρεπανοκυτταρικό γονίδιο. Η δρεπανοκυτταρική αναιμία επηρεάζει συχνότερα τους μαύρους.

    Επιπλοκές δρεπανοκυτταρικής αναιμίας

    Εγκεφαλικό. Τα δρεπανοκύτταρα μπορούν να εμποδίσουν τη ροή του αίματος σε μια περιοχή του εγκεφάλου. Τα σημεία εγκεφαλικού επεισοδίου περιλαμβάνουν επιληπτικές κρίσεις, αδυναμία ή μούδιασμα των χεριών και των ποδιών, ξαφνικές δυσκολίες στην ομιλία και απώλεια συνείδησης. Εάν το παιδί έχει κάποιο από αυτά τα σημεία και συμπτώματα, ζητήστε αμέσως ιατρική περίθαλψη. Ένα εγκεφαλικό επεισόδιο μπορεί να είναι θανατηφόρο.

    Πνευμονική εμβολή. Μια πνευμονική λοίμωξη ή δρεπανοκυτταρικά κύτταρα που εμποδίζουν τα αιμοφόρα αγγεία στους πνεύμονες μπορεί να προκαλέσει αυτήν την απειλητική για τη ζωή επιπλοκή, με αποτέλεσμα πόνος στο στήθος, πυρετός και δυσκολία στην αναπνοή. 

    Πνευμονική υπέρταση. Τα άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία μπορούν να αναπτύξουν υψηλή αρτηριακή πίεση στους πνεύμονές τους. Αυτή η επιπλοκή επηρεάζει, συνήθως, τους ενήλικες. Δύσπνοια και κόπωση είναι κοινά συμπτώματα αυτής της κατάστασης, η οποία μπορεί να είναι θανατηφόρα.

    Βλάβη οργάνων. Τα δρεπανοκύτταρα που εμποδίζουν τη ροή του αίματος στα όργανα στερούν από τα προσβεβλημένα όργανα αίμα και οξυγόνο. Στη δρεπανοκυτταρική αναιμία, το αίμα είναι, επίσης, χρόνια χαμηλό σε οξυγόνο. Αυτή η έλλειψη πλούσιου σε οξυγόνο αίματος μπορεί να βλάψει τα νεύρα και τα όργανα, συμπεριλαμβανομένων των νεφρών, του ήπατος και του σπλήνα και μπορεί να είναι θανατηφόρα.

    Τύφλωση. Τα δρεπανοκύτταρα μπορούν να μπλοκάρουν μικροσκοπικά αιμοφόρα αγγεία που τροφοδοτούν τα μάτια. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό μπορεί να βλάψει τα μάτια  και να οδηγήσει σε τύφλωση.

    Έλκη ποδιών. Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων μπορεί να προκαλέσει ανοιχτές πληγές στα πόδια.

    Πέτρες στη χολή. Η διάσπαση των ερυθρών αιμοσφαιρίων παράγει μια ουσία που ονομάζεται χολερυθρίνη. Ένα υψηλό επίπεδο χολερυθρίνης στο σώμα μπορεί να οδηγήσει σε χολόλιθους.

    Πριαπισμός. Σε αυτήν την κατάσταση, οι άνδρες με δρεπανοκυτταρική αναιμία μπορεί να έχουν οδυνηρές, μακροχρόνιες στύσεις. Τα δρεπανοκύτταρα μπορούν να μπλοκάρουν τα αιμοφόρα αγγεία στο πέος, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε ανικανότητα με την πάροδο του χρόνου.

    Επιπλοκές κατά την εγκυμοσύνη. Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο υψηλής αρτηριακής πίεσης και θρόμβων κατά την εγκυμοσύνη. Μπορεί, επίσης να αυξήσει τον κίνδυνο αποβολής, πρόωρου τοκετού και μωρού χαμηλού βάρους γέννησης.

    Πρόληψη

    Εάν έχετε το στίγμα δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, το να δείτε έναν γενετικό σύμβουλο πριν προσπαθήσετε να συλλάβετε και αυτό μπορεί να σας βοηθήσει να κατανοήσετε τον κίνδυνο να αποκτήσετε παιδί με δρεπανοκυτταρική αναιμία. Υπάρχουν πιθανές θεραπείες, προληπτικά μέτρα και αναπαραγωγικές επιλογές.

    Διαβάστε, επίσης,

    Γιατί κάποιος παθαίνει χολολιθίαση

    Συμβουλευτείτε την EMEDI για να μην πονάτε

    Πώς θα καταλάβετε ότι έχετε αναιμία;

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    Ιατρική του μέλλοντος

    Τι είναι η μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία

    Πνευμονία από μυκόπλασμα

    Λοιμώξεις από πνευμονιόκοκκο

    Αιματουρία

    Σε μόνιμη στύση

    Δρεπανοκυτταρικά Σύνδρομα

    anemia 8

    Κακοήθης αναιµία

    Η κακοήθης αναιµία είναι µια κατάσταση κατά την οποία ο οργανισµός δεν µπορεί να παράγει υγιή ερυθρά αιµοσφαίρια, επειδή δεν έχει αρκετή βιταµίνη Β12. Οι άνθρωποι που έχουν κακοήθη αναιµία δεν µπορούν να απορροφήσουν αρκετή βιταµίνη Β12, λόγω έλλειψης του ενδογενούς παράγοντα (µια πρωτεΐνη που γίνεται στο στοµάχι). Ωστόσο, κι άλλες συνθήκες και παράγοντες µπορεί να προκαλέσουν ανεπάρκεια βιταµίνης Β12.

    Η έλλειψη εγγενούς παράγοντα είναι µια κοινή αιτία της κακοήθους αναιµίας, καθώς ο οργανισµός δεν µπορεί να απορροφήσει αρκετή βιταµίνη Β12.

    Κακοήθης αναιµία µπορεί να παρουσιαστεί επειδή το λεπτό έντερο δεν µπορεί να απορροφήσει σωστά τη βιταµίνη Β12, λόγω ελλείψεις βακτηρίων στο λεπτό έντερο, και από ορισµένες ασθένειες που παρεµβαίνουν στην απορρόφηση της βιταµίνη Β12.

    Μερικές φορές, οι άνθρωποι αναπτύσσουν κακοήθης αναιµία επειδή δεν παίρνουν αρκετή βιταµίνη Β12 µέσω της διατροφής τους.

    Η κακοήθης αναιµία αντιµετωπίζεται µε την αντικατάσταση της βιταµίνης B12 που λείπει στο σώµα. Οι άνθρωποι που πάσχουν από αυτή την ασθένεια µπορεί να χρειάζονται χρόνια θεραπεία.

    Όταν το σώμα σας δεν μπορεί να παράγει αρκετά υγιή ερυθρά αιμοσφαίρια, επειδή δεν έχει βιταμίνη Β-12, έχετε κακοήθη αναιμία. Πριν από πολύ καιρό, αυτή η διαταραχή θεωρήθηκε θανατηφόρα. Αυτές τις μέρες αντιμετωπίζεται εύκολα με βιταμίνη B-12. Με τη θεραπεία, θα μπορείτε να ζήσετε χωρίς συμπτώματα.

    Το σώμα σας χρειάζεται πολλά υγιή ερυθρά αιμοσφαίρια. Αυτά είναι αυτά που μεταφέρουν οξυγόνο σε κάθε μέρος του σώματός σας. Χωρίς αυτούς, οι ιστοί και τα όργανα σας δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε.

    Εάν το σώμα σας δεν απορροφά αρκετή βιταμίνη Β12 από τα τρόφιμα που τρώτε, τα ερυθρά αιμοσφαίρια  θα είναι πολύ μεγάλα και δεν θα μπορούν να ταξιδέουν καλά στο σώμα. Εξαιτίας αυτού, το σώμα σας θα παράγει λιγότερα τέτοια κύτταρα. Και τα κύτταρα που κατασκευάζονται θα πεθαίνουν νωρίτερα από ό, τι θα έπρεπε.

    Ο λόγος που συμβαίνει αυτό οφείλεται, συχνά, στην έλλειψη μιας πρωτεΐνης που παράγεται στο στομάχι και που ονομάζεται ενδογενής παράγοντας. Το σώμα δεν μπορεί να απορροφήσει τη βιταμίνη Β-12 χωρίς αυτήν την πρωτεϊνη.

    Παράγοντες κινδύνου για κακοήθη αναιμία

    Αυτοάνοσες ασθένειες, όπως ο διαβήτης τύπου 1

    Η νόσος του Crohn

    Χειρουργική αφαίρεση μέρους ή όλου του στομάχου ή του εντέρου 

    HIV

    Ορισμένα φάρμακα, όπως αντιόξινα ή φάρμακα που θεραπεύουν τον διαβήτη τύπου 2, μπορεί να δυσκολέψουν το σώμα να απορροφήσει αρκετή βιταμίνη B-12.

    Η αυστηρή χορτοφαγική διατροφή αυξάνει τον κίνδυνο κίνδυνο για κακοήθη αναιμία, καθώς, δεν καταναλώνονται τροφές πλούσιες σε Β-12 όπως αυγά, γάλα και πουλερικά.

    Επίσης, εάν κάποιος άλλος στην οικογένειά σας έχει κακοήθη αναιμία, αυξάνεται και ο κίνδυνος να νοσήσετε από αυτή.

    Συμπτώματα και σημεία κακοήθους αναιμίας

    Κόπωση (Πολλοί άνθρωποι ξυπνούν κουρασμένοι παρά τον αρκετό ύπνο.)

    Δυσκολία στην αναπνοή

    Αίσθημα ζάλης

    Κρύα χέρια και πόδια

    Πόνος στο στήθος

    Ωχρότητα δέρματος

    Πρόβλημα με την ισορροπία (για παράδειγμα, αγωνίζεστε να φορέσετε το παντελόνι ή τις κάλτσες σας ενώ στέκεστε)

    Ένα αίσθημα καψίματος στα πόδια που επιδεινώνεται τη νύχτα

    Κατάθλιψη

    Πρόβλημα συγκέντρωσης

    Ο γιατρός λαμβάνει το οικογενειακό ιστορικό, τα συμπτώματα, τα τροφίμων που τρώτε συχνά και τα φάρμακα που παίρνετε κάθε μέρα και κάνει κλινική εξέταση ( ψηλάφηση ήπατος, έλεγχος βλάβης νεύρων, ισορροπίας, και ελέγχει την ψυχική σας κατάσταση.

    Γίνεται γενική αίματος και έλεγχος για αναιμία κ.ά

    Η βιταμίνη Β12 πρέπει να έχει μεγάλη βιοδιαθεσιμότητα 

    Επίσης, απαιτείται κατανάλωση περισσότερων τροφίμων με υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη Β-12.

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για την κατάθλιψη

    Κακοήθης αναιμία

    Ενδογενής παράγοντας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον καρκίνο στομάχου

    Τα προβιοτικά θεραπεύουν τις νευροψυχιατρικές διαταραχές

    Γαστρίτιδα

    Τι μπορεί να πάθετε από την έλλειψη βιταμινών

    Τι πρέπει να προσέχουν οι χορτοφάγοι

    Διάγνωση της ανεπάρκειας της βιταμίνης Β12

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την αναιμία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την αναιμία

    anemia 9