Κυριακή, 01 Μαρτίου 2015 15:01

Οσφυοϊερό σύνδρομο σε σκύλους

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(12 ψήφοι)

Είναι σύνδρομο ανάλογο με το σύνδρομο της ιππουρίδας

Το οσφυοϊερό σύνδρομο είναι συχνή αιτία πόνου στο πίσω μέρος της μέσης (οσφυοϊερά άρθρωση) και αταξίας και πάρεσης. Προσβάλλονται, κυρίως, μέσης ή μεγαλύτερης ηλικίας μεγαλόσωμοι σκύλοι και ο γερμανικός ποιμενικός έχει ιδιαίτερη προδιάθεση.

Η οσφυοϊερή στένωση ή  οσφυοϊερή αστάθεια, ή οσφυοϊερή δυσμορφία, ή οσφυϊκή σπονδυλική στένωση ή οσφυοϊερή σπονδυλολίσθηση ή οσφυοϊερή συμπίεση των νευρικών ριζών ή σύνδρομο ιππουρίδας είναι η αρθρίτιδα της άρθρωσης μεταξύ του τελευταίου οσφυϊκού σπονδύλου και του ιερού οστού, το οποίο είναι ένα από τα οστά που συνθέτει την πύελο. Αυτή η αρθρίτιδα στενεύει το κανάλι μέσω του οποίου ο νωτιαίος μυελός και τα νεύρα περνούν από μέσα. Ο μεσοσπονδύλιος δίσκος μεταξύ του σπονδύλου και του ιερού οστού είναι συχνά ανώμαλος προκαλώντας περαιτέρω στένωση στο κανάλι. Η αρθρίτιδα και η νόσος του δίσκου ασκεί πίεση στα νεύρα που προέρχονται από το νωτιαίο μυελό. Τα συμπτώματα της οσφυοϊεράς στένωσης, τότε, είναι αποτέλεσμα της νευρικής βλάβης.


Ποια είναι τα συμπτώματα της οσφυοϊερής στένωσης;

  • Η πιο συχνή ένδειξη του συνδρόμου ιππουρίδας είναι ο πόνος. Ο πόνος μπορεί να υπάρχει στην πλάτη, σε ένα ή και στα δύο πίσω πόδια, ή στην ουρά. Τα σκυλιά  έχουν έντονο πόνο, αν η ουρά κινείται. 
  • Ο σκύλος έχει συνήθως δυσκολία να σηκωθεί όταν είναι ξαπλωμένος, αλλά από τη στιγμή που αρχίζει να περπατάει βελτιώνεται η ακαμψία.
  • Μπορεί να υπάρχει ατροφία του μυός, σε ένα ή αμφότερα τα πίσω πόδια.
  • Ο σκύλος μπορεί να έχει δυσκολία στην ούρηση ή την αφόδευση λόγω του πόνου και μπορεί να έχει ακράτεια. Αφορά τα νεύρα της περιοχής αυτής (ιππουρίδα) poy σε προχωρημένες περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσει πάρεση με ακράτεια ούρων ή και κοπράνων.
  • Συχνά τα σκυλιά έχουν συρτό βάδισμα, και χαλαρώνουν τα δάχτυλα των ποδιών τους.
  • Μερικά σκυλιά μασούν την πυελική περιοχή τους, τα οπίσθια άκρα, ή την ουρά, προκαλώντας βλάβες και μερικές φορές και αυτοακρωτηριασμό. 
  • Θα πρέπει ωστόσο να ληφθεί υπόψη ότι τόσο ο πόνος όσο και η χωλότητα μπορεί να έχουν οξεία έναρξη ή να έχουν μια πορεία που χαρακτηρίζεται από βελτιώσεις και υποτροπές. 
  • Στη νευρολογική εξέταση η ορθοστατική αξιολόγηση δείχνει μια χαρακτηριστική στάση στους γλουτούς, χαμηλά και με τα πόδια κάτω από αυτούς, για  μείωσης του βάρους της οσφυοϊεράς. 
  • Σε άλλες περιπτώσεις, το σκυλί αποφεύγει το βάρος  σε ένα από τα οπίσθια άκρα σα να πονάει το πόδι του και είναι "σημάδι πίεσης της ρίζας", από τον χρόνιο πόνο.
  • Την ουρά συνήθως την διατηρεί ο σκύλος σε χαμηλά επίπεδα, ωστόσο αυτό μπορεί να είναι χαρακτηριστικό συμπεριφοράς.
  • Οι αλλαγές στη βάδιση συχνά προκαλούνται από τον πόνο, και όχι από ένα πραγματικό νευρολογικό έλλειμμα. Όταν τα νευρολογικά ελλείμματα εγκαθίστανται συμβαίνει σοβαρή παραπάρεση, με αδυναμία κάμψης, η οποία προκαλεί υπομετρία των οπίσθιων άκρων και σύρσιμο του ενός ή και των δύο οπίσθιων άκρων.

 


Τα ζώα που είναι σε κίνδυνο για οσφυοϊερή στένωση

Η οσφυοϊερή στένωση εμφανίζεται πιο συχνά σε μεγάλα σκυλιά, όπως οι Γερμανικοί Ποιμενικοί. Μπορεί η νόσος να είναι επίκτητη ή εκ γενετής οπότε τα συμπτώματα εμφανίζονται όταν το σκυλί είναι μεταξύ 3 και 7 ετών.

Η οσφυοϊερή στένωση είναι σπάνια σε γάτες.

Το σύνδρομο αυτό οφείλεται σε προβολή του δίσκου μεταξύ τελευταίου οσφυικού και πρώτου ιερού σπονδύλου, σε υπερκινητικότητα, υπερξάρθρωση του ιερού, σε φλεγμονή ή σε συνδυασμό αυτών.

Ο εκφυλισμός του Ο7-Ι1 μεσοσπονδύλιου δίσκου και η προεξοχή του εντός του σπονδυλικού σωλήνα αποτελεί ένα από τα βασικά στοιχεία της συμπίεσης της ιππουρίδας και των προκυπτόντων κλινικών συμπτωμάτων.

Τα ζώα που πάσχουν από εκφυλιστική στένωση οσφυοϊεράς μοίρας της σπονδυλικής στήλης  είναι, κυρίως, ενήλικες και ηλικιωμένοι ασθενείς, μεσαίου μεγάλου μεγέθους, και παρατηρείται με μεγαλύτερη συχνότητα σε σκύλους εργασίας. Ο Γερμανικός Ποιμενικός είναι οκτώ φορές υψηλότερος σε σύγκριση με άλλες μεγάλου μεγέθους φυλές. Άλλες φυλές στις οποίες η εκφυλιστική στένωση της οσφυοϊεράς μοίρας παρατηρείται είναι  Boxer, Rottweiler, Dobermann, Μπερνίζ και της Δαλματίας. Η μέση ηλικία έναρξης είναι περίπου τα 7 χρόνια, με μεγαλύτερη συχνότητα στα αρσενικά σκυλιά.


Ανατομία της οσφυοϊερής περιοχής της σπονδυλικής στήλης

Για την καλύτερη κατανόηση της παθοφυσιολογίας της εκφυλιστικής οσφυοϊερής στένωσης είναι απαραίτητη η κατανόηση της ανατομίας της περιοχής. 

Η ιππουρίδα  πήρε το όνομά της από το σχήμα που είναι παρόμοιο με αυτό της ουράς του αλόγου, και προέρχεται από το μυελικό κώνο, που είναι το τερματικό τμήμα του νωτιαίου μυελού, και αποτελείται από τα νωτιαία νεύρα Ο6, Ο7, Ι1-Ι3 και Cd1-Cd5. Δεδομένου ότι η ανάπτυξη του νωτιαίου μυελού έχει ολοκληρωθεί πολύ πριν από την ανάπτυξη της σπονδυλικής στήλης, ένα είδος «ανοδικής ανάκλησης» του ίδιου του καναλιού λαμβάνει χώρα εντός του σπονδυλικού σωλήνα, σύροντας τις νωτιαίες ρίζες κατά τη διάρκεια αυτής της κίνησης. Οι ρίζες της οσφυϊκής μοίρας, του ιερού οστού και του κόκκυγα αποκλίνουν πλαγίως για να φτάσουν στο αντίστοιχο μεσοσπονδύλιο τρήμα κατά την έξοδό τους. Κατά συνέπεια αυτού, τα εν λόγω νεύρα της σπονδυλικής στήλης καλύπτουν ένα σημαντικό μέρος της διαδρομής τους εντός του σπονδυλικού σωλήνα και καθώς περνούν δημιουργούν μία επίπεδη δέσμη. Ιδιαίτερη κλινική σημασία έχουν οι ρίζες Ο7 και Ι1, οι οποίες συνθέτουν το ισχιακό νεύρο, όπως επίσης και οι ρίζες  της πυέλου, του περινέου και του κοκκυγικού νεύρου.

Στα μεγάλου μεγέθους σκυλιά, ο μυελικός κώνος καταλήγει στο σπόνδυλο L6, ενώ στα μικρού μεγέθους σκυλιά μπορεί να επεκταθεί έως τον Ο7 και, μερικές φορές, ακόμη και πέρα ​​από αυτόν. Τα σπονδυλικά σώματα του Ο7 και Ι1 ενώνονται με τον μεσοσπονδύλιο δίσκο Ο7-Ι1, που είναι μεγαλύτερος από τις άλλους, με πλευρικό αόριστα τριγωνικό σχήμα, και παχύτερη κοιλιακή περιοχή. Τα τόξα των δύο σπονδυλικών σωμάτων συνδέονται με δύο αρθρώσεις. Η σύνδεση μεταξύ Ο7 και Ι1, υπόκειται σε μεγαλύτερο στρες κατά τη διάρκεια της κίνησης και επιπρόσθετα σταθεροποιείται από τον κοιλιακό και ραχιαίο διαμήκη σύνδεσμο, από το ενδοτοξοειδή και ενδονωτιαίο σύνδεσμο, καθώς και τους παρανωτιαίους μύες της περιοχής. 


Παθοφυσιολογία του οσφυοϊερού συνδρόμου 

Η εκφυλιστική οσφυοϊερή στένωση θεωρείται μια εκφυλιστική νόσος των αρθρώσεων και λόγω  της ανατομίας, προκαλεί μία μείωση στο εύρος της αρθρικής κίνησης, ειδικά στον Ο7-Ι1, μειώνοντας σημαντικά την ικανότητα διανομής των μηχανικών δυνάμεων. Ως συνέπεια της αναδιαμόρφωσης των ανατομικών δομών που εμπλέκονται, οι μεταβολές αυτές οδηγούν σε μεγαλύτερη ακαμψία της περιοχής και, στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, σε βλάβη των νευρικών δομών που εμπλέκονται. Η παθοφυσιολογία της εκφυλιστικής οσφυοϊεράς στένωσης, είναι μια πολυπαραγοντική διαδικασία, η οποία προκαλεί μείωση της διαμέτρου του μυελικού σωλήνα και συνακόλουθη συμπίεση της ιππουρίδας και/ή της παροχής αίματος σε αυτή. Η κύρια αιτία της συμπίεσης είναι σίγουρα ο εκφυλισμός και η προεξοχή του μεσοσπονδύλιου δίσκου Ο7-Ι1, που μπορεί να ακολουθείται από άλλες μεταβολές που επηρεάζουν τους περιβάλλοντες ιστούς, όπως:

  • Κατάρρευση του Ο7-Ι1 μεσοσπονδύλιου διαστήματος, με επακόλουθο υπεξάρθρημα των αρθρικών επιφανειών και κοιλιακή εξάρθρωση του κρανιοραχιαίου τμήματος του ιερού έναντι του Ο7.
  • Φλεγμονή των γύρω μαλακών ιστών, ιδιαίτερα του ενδοτοξοειδή συνδέσμου μεταξύ Ο7-Ι1 (υπερτροφική περιοχή που συνδέεται με ραχιαία συμπίεση της ιππούριδας) και των κοινών εδρών των αρθρώσεων Ο7-Ι1.
  • Οστεόφυτα και στένωση του τρήματος.
  • Συγγενείς ανωμαλίες των σπονδύλων, όπως ο υπεράριθμος σπόνδυλος μπορεί να τροποποιήσει τους μηχανισμούς της περιοχής 
  • Διατάραξη της κυκλοφορίας του αίματος  προς τα σπονδυλικά νεύρα.

Η  οσφυοϊερά άρθρωση είναι υπεύθυνα για την μετάδοση της ώθησης από τα οπίσθια άκρα. Σε σκύλους με οσφυοϊερό εκφυλισμό, το εύρος της κίνησης του Ο7-Ι1 σε κάμψη και έκταση μειώνεται σε σύγκριση με τα υγιή σκυλιά. Ωστόσο, αν αυτή η μείωση είναι η αιτία, ή η συνέπεια, αυτών των εκφυλιστικών διεργασιών δεν έχει ακόμη εξακριβωθεί. Οι ισχυρές δυνάμεις που ενεργούν στη  συνάρθρωση αυτή μπορεί να προδιαθέτουν σε εκφυλισμό του Ο7-Ι1 μεσοσπονδύλιου δίσκου, που χάνει σταδιακά την ικανότητα απορρόφησης των κραδασμών  και με τις δυνάμεις έτσι μεταδίδονται στα γύρω δομές, ειδικά στους συνδέσμους και στις γειτονικές δομές, που αντισταθμιστικά  τείνουν να γίνουν υπερτροφικές, με συνέπεια την πιθανή στένωση στο κανάλι και στο μεσοσπονδύλιο τρήμα. Οι τροποποιημένες μηχανικές ιδιότητες της περιοχής και η αυξημένη αστάθεια ευνοούν την παραγωγή του πολλαπλασιασμού και των οστών και δημιουργούν προεξοχή στο μεσοσπονδύλιο δίσκο και υπάρχει περαιτέρω συμπίεση του ιππουρίδα, καθώς και φλεγμονή τόσο της ιππουρίδας όσο και των παρακείμενων δομών. Ο συνδυασμός αυτών των γεγονότων οδηγεί στην εμφάνιση του οσφυοϊερού πόνου.


Διαφοροδιάγνωση οσφυοϊερού συνδρόμου

Απαιτείται διαφοροδιάγνωση από ορθοπαιδικές παθήσεις, όπως η δυσπλασία του ισχίου ή η αμφοτερόπλευρη ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου στις αρθρώσεις των γονάτων, οι όγκοι των οστών, λόγω της χωλότητας και του πόνου που προκαλεί. Οι πρωτοπαθείς ή μεταστατικοί όγκοι που επηρεάζουν τους μαλακούς ιστούς, τα νεύρα ή τα οστά είναι ικανοί να παράγουν πόνο και νευρολογικά ελλείμματα.

Διαφοροδιάγνωση θα πρέπει να γίνει και από φλεγμονώδεις και μολυσματικές παθήσεις όπως δισκοσπονδυλίτιδα, Ο7-Ι1 μεσοσπονδύλιου δίσκου και είναι η συχνότερη λοίμωξη μεσοσπονδύλιου δίσκου στο σκύλο.

Το τραύμα θα πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη, ειδικά στις περιπτώσεις που το πρόβλημα παρουσιάζεται οξέος.

Όταν μια εκφυλιστική οσφυοϊερή στένωση είναι ύποπτη, και τα σπονδυλικά νεύρα εμπλέκονται οι διαταραχές του περιφερικού νευρικού συστήματος, που προκαλούν συμπτώματα από τα οπίσθια άκρα, όπως οι σπάνιες νευροπάθειες του οσφυοϊερό πλέγματος ή η ιδιοπαθής πολυνευροπάθεια, πρέπει να αποκλειστούν. Αυτή η τελευταία κατάσταση χαρακτηρίζεται από ταχεία έναρξη των συμπτωμάτων, με έντονη δυσανεξία στην άσκηση και από μία ταχεία και διαδοχική εμπλοκή των πρόσθιων άκρων.


Η δισκοσπονδυλίτιδα

Η δισκοσπονδυλίτιδα είναι μια ταυτόχρονη λοίμωξη του μεσοσπονδύλιου δίσκου και σπονδυλικής οστεομυελίτιδας. Αυτή η ασθένεια απαντάται συχνότερα σε μεγάλα σκυλιά (Great Dane, Burnese Mountain Dog, Rottweiler και Γερμανικός Ποιμενικός).

Η δισκοσπνδιλίτιδα μπορεί να επηρεάσει οποιαδήποτε περιοχή της σπονδυλικής στήλης και συχνά προκαλείται από πληγές, επισκληρίδιες ενέσεις, πυοθώρακα, αποστήματα, περιοδοντίτιδα, ενδοκαρδίτιδα ή ανοσομεσολαβητική αρθρίτιδα.

Οι μολυσματικοί παραγόντες είναι:

-Βακτήρια

- Bordetella bronchispetica 

- Brucella canis - που συνήθως συνδέεται με επιδιδυμίτιδα, προστατίτιδα και πρόσθια ραγοειδίτιδα

- Enterococcus faecalis 

- Escherichia coli

- Staphylococcus aureus, S. intermedius 

- Pseudomonas aeruginosa 

- Streptococcus spp

Μύκητες

- Aspergillus terreus 

- Scedosporium apiospermum

- Paecilomyces varioti 

Τα κλινικά συμπτώματα περιλαμβάνουν πυρετό, ανορεξία, χωλότητα, πόνο στην πλάτη, και μεταβλητά νευρολογικά ελλείμματα, όπως αταξία, παραπάρεση και ημιπάρεση.

Οι εξετάσεις αίματος συχνά αποκαλύπτουν μια λευκοκυττάρωση και η ανάλυση του ΕΝΥ μπορεί να δείχνει ουδετερόφιλη πλειοκυττάρωση. Ανίχνευση ορού νευρογλοίας της όξινης πρωτεΐνης νευρογλοίας στον έχει σημαντική διαγνωστική αξία ως δείκτης της μυελομαλακίας.

Οι καλλιέργειες αίματος είναι συνήθως θετικές για τα βακτήρια, hemoplasms ή μύκητες. Διαδερμική βιοψία  μπορεί να απαιτείται σε περιπτώσεις όπου καλλιέργειες αίματος δώσουν αρνητικά αποτελέσματα. Σε Brucella spp λοιμώξεις, PCR συνήθως απαιτείται λόγω της δυσκολίας στην καλλιέργεια.

Η διάγνωση, συνήθως, επιτυγχάνεται με ακτινογραφία, CT ή MRI απεικόνιση, που δείχνει οστεώδη καταστροφή της μετωπικής πλάκας, παραγωγή νέου οστού ή/και κατάρρευση του χώρου του μεσοσπονδύλιου δίσκου στη θέση της μόλυνσης, με προκύπτον σπονδυλικό υπεξάρθρημα, συμπίεση του νωτιαίου μυελού , και προοδευτική μυελομαλακία.

Η διαφορική διάγνωση θα πρέπει να περιλαμβάνει τη δυσπλασία του ισχίου, την σπονδυλικής οστεοχόνδρωση, το επισκληρίδιο εμπύημα, την κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου, την μεσοσπονδύλια λιπώδης διήθηση (μικρόσωμες φυλές), την ανταποκρινόμενη στα στεροειδή μηνιγγίτιδα-αρτηρίτιδα, το πολυοστικό λέμφωμα, το οστεοσάρκωμα και την  κληρονομική μυελοπάθεια.

Η θεραπεία περιλαμβάνει την μακροχρόνια (2-3 μήνες) χρήση αμοξυκιλλίνης/κλαβουλανικού οέος, την ενροφλοξασίνη ή κεφαλοσπορίνες πρώτης γενιάς (κεφαλεξίνη και κεφαζολίνη). Συνετή χρήση  μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, συνιστάται ιδιαιτέρως καρπροφαίνης ή μελοξικάμης. Σε σκύλους με έντονο πόνο η βραχυπρόθεσμη χρήση της βουπρενορφίνης συνιστάται, επίσης.

Σε σοβαρές επώδυνες περιπτώσεις, η χειρουργική σταθεροποίηση μπορεί να απαιτηθεί με τη χρήση σπογγώδους οστικού μοσχεύματος, βίδες και πολυμεθυλμεθακρυλικό. Η ανακούφιση από τη συμπίεση του νωτιαίου μυελού μπορεί επίσης να απαιτήσει σπονδυλική ημιπεταλεκτομή. Και διαδερμική δισκεκτομή  με κατευθυνόμενη ακτινοσκόπηση γίνεται για τη θεραπεία της δισκοσπονδυλίτιδας σε σκύλους.

Κατά τη διάρκεια χρόνιας θεραπείας με αντιβιοτικά, ακτινογραφίες της σπονδυλικής στήλης θα πρέπει να επαναλαμβάνονται κάθε μήνα για 4 - 6 μήνες.


Διάγνωση οσφυοϊερού συνδρόμου

Διάφορες απεικονιστικές μέθοδοι έχουν χρησιμοποιηθεί για τη διάγνωση του συνδρόμου αυτού όπως η μυελογραφία, η επισκληριδογραφία και η δισκογραφία. Ωστόσο η μαγνητική τομογραφία (MRI) αποτελεί σήμερα την μέθοδο εκλογής λόγω των πολλών πλεονεκτημάτων.

Απλή ακτινογραφία λόγω πρόπτωσης δίσκου

Μαγνητική τομογραφία σκύλου με οσφυοϊερό σύνδρομο λόγω πρόπτωσης δίσκου

  • Ο κτηνίατρος θα ζητήσει από τον ιδιοκτήτη να του αναπτύξει τα συμπτώματα. Μια φυσική εξέταση στη συνέχεια θα πραγματοποιηθεί. Τα οπίσθια άκρα μετακινούνται  με διάφορους τρόπους για να προσδιοριστεί σε ποιες θέσεις είναι επώδυνα. Ο κτηνίατρος θα κάνει επίσης μια νευρολογική εξέταση, για να ελέγξει τα αντανακλαστικά και να καθορίσει πια νεύρα είναι τραυματισμένα.
  • Ακτινογραφίες λαμβάνονται για να αξιολογηθεί η σπονδυλική στήλη και η λεκάνη. Τα ευρήματα μπορεί να  υποδηλώνουν οσφυοϊερή στένωση, αλλά δεν αρκούν για  τη διάγνωση. Για να επιτευχθεί μια διάγνωση, ειδικές δοκιμασίες γίνονται με  ένεση χρωστικής στην πληγείσα περιοχή και  εκ νέου απεικόνιση. Ανάλογα με το πού η χρωστική ουσία τοποθετείται, η διαδικασία αυτή ονομάζεται  μυελογραφία, η επισκληριδογραφία και η δισκογραφία. Οι διαδικασίες αυτές πρέπει να γίνεται κάτω από αναισθησία. Η μετατόπιση της χρωστικής από τις ανωμαλίες στα οστά και στο μεσοσπονδύλιο δίσκο επιβεβαιώνει τη διάγνωση της οσφυοϊερής στένωσης. Τα ακτινολογικά ευρύματα είναι μια μείωση του L7-S1 μεσοσπονδύλιου διαστήματος, σκλήρυνση των τελικών πλακών, υπεξαρθρήματα του ιερού και οστεόφυτα. Είναι επίσης δυνατόν να τεκμηριωθεί η παρουσία μεταβατικών σπονδύλων, υπεράριθμων σπονδύλων ή άλλες ανωμαλίες του ιερού, που μπορεί να συμβάλουν στην ανάπτυξη του συνδρόμου. Τέλος, η συμβατική ακτινολογία επιτρέπει να γίνει έλεγχος σε κάμψη και επέκταση με το στόχο να φανεί  μία ενδεχόμενη αστάθεια του κόμβου LS. Η επιβεβαίωση της παρουσίας συμπίεσης στην ιππουρίδα με τη συμβατική ακτινολογία δεν είναι δυνατή. Οι ακτίνες Χ δεν παρέχουν πληροφορίες σχετικά με το πλάτος του σπονδυλικού σωλήνα και την ενδεχόμενη συμπίεση των νευρικών δομών που εμπλέκονται, ωστόσο η συμβατική  να αποκλειστεί η παρουσία άλλων διαταραχών, όπως είναι οι όγκοι των οστών ή η δισκοσπονδυλίτιδα, ειδικά όταν οοσφυοϊερός πόνος είναι το κυρίαρχο κλινικό σύμπτωμα.
  • Μυελογράφημα: Δεν είναι πάντα χρήσιμο, καθώς ο παράγοντας αντίθεσης εγχέεται μέσα στον υπαραχνοειδή χώρο και σε μεγάλου μεγέθους σκύλους ο σκληρός θύλακας τελειώνει στο επίπεδο του L6, δηλαδή πολύ πριν από την άρθρωση L7-S1. Η Μυελογραφία είναι μια διαγνωστική τεχνική η οποία δεν θα πρέπει να γίνεται, καθώς ακόμα και όταν ο σκληρός θύλακας εκτείνεται στα σωστά τμήματα, δεν δίνει καμία πληροφορία σχετικά με την κατάσταση των τρημάτων και για την ενδεχόμενη ριζιτική συμπίεση. Μια φυσιολογική μυελογραφία δεν αποκλείει, επομένως, το σύνδρομο.
  • Επισκληριδογραφία: γίνεται με την έγχυση σκιαγραφικού μέσα στον επισκληρίδιο χώρο στην οσφυοϊερή ή ιεροκοκκυγική διασταύρωση. Αυτή η τεχνική δεν επιτρέπει να ανιχνευθούν συμπιεστικές συνθήκες στην περιοχή αυτή, ωστόσο, οι συχνές ανωμαλίες πλήρωσης, η υπέρθεση των ιστών και η απώλεια του παράγοντα αντίθεσης μέσω των μεσοσπονδύλιων τρημάτων κάνουν την ερμηνεία της εξέτασης συχνά δύσκολη. Η φλεβογραφία και δισκογραφία, εκτός από το να είναι δύσκολη όσον αφορά την τεχνική, συνεπάγονται μεγαλύτερους κινδύνους για τον σκύλο και δεν θα πρέπει να γίνονται.
  • Αξονική Τομογραφία: Η αξονική τομογραφία επιτρέπει την απεικόνιση της οσφυοϊερής περιοχής. Η ανάλυση της CT είναι μεγάλη για σκληρούς ιστούς, ενώ οι μαλακοί ιστοί δεν είναι ορατοί με το ίδιο επίπεδο λεπτομέρειας και δεν επιτρέπει μια σαφή απεικόνιση των δομών, όπως συνδέσμων ή νευρικών ριζών, οι οποίες είναι εξαιρετικά σημαντικές για τη διάγνωση του συνδρόμου. Επιτρέπει, βέβαια την απεικόνιση του L7-S1 μεσοσπονδύλιου δίσκου, προκειμένου να τεκμηριωθεί στένωση του τρήματος και υπερτροφία των συνδέσμων 
  • Μαγνητικός συντονισμός: Η μαγνητική τομογραφία θεωρείται σήμερα ως ο χρυσός κανόνας, γιατί δίνει επιπλέον πληροφορίες για την κατάσταση του μεσοσπονδύλιου δίσκου, του νωτιαίου σάκου, των νευρικών ριζών και του επισκληρίδιου λίπους. Ενόψει της μεγαλύτερης ανάλυσης για τους μαλακούς ιστούς, η μαγνητική τομογραφία επιτρέπει την ανίχνευση με μεγαλύτερη ακρίβεια υπερτροφιών στους συνδέσμους, καθώς και επιτρέπει την αξιολόγηση της διαμέτρου των νευρικών ριζών και την πορεία τους, για την πιθανή παρουσία νευρικών παγιδεύσεων ή συμπιέσεων. Επιπλέον, παρέχει πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση της κατάστασης των τρημάτων στις αντίστοιχες νευρικές ρίζες.
  • Ηλεκτροδιαγνωστικές εξετάσεις: Η ηλεκτροδιαγνωστική αξιολόγηση μπορεί να πραγματοποιηθεί, δεδομένου ότι μπορεί να επιβεβαιώσει τη διάγνωση με τεκμηρίωση της συμμετοχής των μυϊκών δομών και παρέχει χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τη λειτουργία των νεύρων που εμπλέκονται. Οι μεταβολές στα προκλητά δυναμικά μπορεί να ανιχνευθούν πριν από την έναρξη των συμπτωμάτων. 

Θεραπεία του οσφυοϊερού συνδρόμου

Αν και πάνω από το 70% των περιστατικών ανταποκρίνεται στην συντηρητική θεραπεία (περιορισμός και αντιφλεγμονώδη) δεν σπανίζουν οι υποτροπές.

Η χειρουργική αντιμετώπιση αφορά σε απελευθέρωση των νεύρων που πιέζονται με ραχιαία πεταλεκτομή, με μερική δισκεκτομή (αφαίρεση ινώδους δακτυλίου του δίσκου που προβάλλει) και σε  σπονδυλοδεσίσ (σταθεροποἰηση) της οσφυιοεράς άρθρωσης, συνήθως, με ορθοπαιδικές βίδες.

Ανάλογα με τη σοβαρότητα της κατάστασης, το ποσό του πόνου που το ζώο βιώνει, τη γενική υγεία του ζώου, τους οικονομικούς περιορισμούς, καθώς και άλλους παράγοντες, η οσφυοϊερό στένωση αντιμετωπίζεται χειρουργικά ή μη χειρουργικά.

Μη Χειρουργική θεραπεία: Αν η πάθηση είναι ήπια, τα σκυλιά μπορούν να αντιμετωπιστούν με αυστηρή ανάπαυση για 6 έως 8 εβδομάδες. Τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα, όπως η πρεδνιζολόνη βοηθούν. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτό μπορεί να ανακουφίσει τα συμπτώματα. Ωστόσο, καθώς ο σκύλος γίνεται πιο δραστήριος, τα συμπτώματα μπορεί να επιστρέψουν.

Χειρουργική θεραπεία: Υπάρχουν δύο διαφορετικές χειρουργικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της οσφυοϊερής στένωσης.

Στο πρώτο, τα οστά συντήκονται μαζί σε κανονική θέση όσο το δυνατόν. 

Αυτό αποτρέπει την ανώμαλη κίνηση μεταξύ τους και μειώνει τον κίνδυνο περαιτέρω αρθρίτιδας. Στην δεύτερη τεχνική, μέρος του οστού και του μεσοσπονδύλιου δίσκου αφαιρούνται να μειωθεί η πίεση στο νωτιαίο μυελό και τα νεύρα.

Σε κάθε περίπτωση, τα σκυλιά θα πρέπει να περιορίζεται για 2 έως 4 εβδομάδες μετά την επέμβαση, και μπορεί επίσης να τοποθετηθεί στη θεραπεία πρεδνιζολόνη.

Για τα σκυλιά που έχουν δυσκολία ή δεν είναι σε θέση να ουρήσουν, η κύστη θα πρέπει να αδειάζει με το χέρι, πολλές φορές την ημέρα.

Η εκφυλιστική οσφυοϊερή στένωση μπορεί να προσεγγιστεί  τόσο με συντηρητική φαρμακευτική θεραπεία όσο και με  χειρουργική επέμβαση, ανάλογα με την  ηλικία, την προθυμία του ιδιοκτήτη, την αποτυχία προηγούμενων θεραπειών, τη σοβαρότητα των κλινικών συμπτωμάτων, και τη σύγχρονη παρουσία άλλων διαταραχών όπως, για παράδειγμα,  μια σοβαρή αρθροπάθεια του ισχίου.

Συντηρητική θεραπεία

Τα αντιφλεγμονώδη είναι η θεραπεία επιλογής για την πάθηση αυτή. Τα μη στεροειδή αντι-φλεγμονώδη φάρμακα προτιμώνται έναντι των στεροειδεών, γιατί έχουν λιγότερο ανεπιθύμητες ενέργειες σε μακροπρόθεσμη βάση. Πριν από την έναρξη οποιασδήποτε αντιφλεγμονώδους θεραπεία, γίνεται εκτίμηση της νεφρικής λειτουργίας.

Επισκληρίδια χορήγηση οξικής μεθυλπρεδνιζολόνης σε δόση 1 mg / kg, που επαναλαμβάνεται τρεις φορές (ημέρα 1, ημέρα 14, ημέρα 42), δείχνει βελτίωση της συμπτωματολογίας στο 79% των ασθενών που παίρνουν θεραπεία. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην πιθανή παρουσία δισκοσπονδυλίτιδας που μπορεί να επιδεινωθεί σημαντικά από την επίδραση κορτικοστερεοειδούς φαρμάκου μακράς δράσης.

Απαιτείται, ακόμη μείωση της φυσικής δραστηριότητας και μια τακτική, χαμηλής έντασης  φυσική άσκηση για τη διατήρηση του μυϊκού τόνου και αν απαιτείται απώλεια βάρους.

Η συντηρητική θεραπεία δεν καταργεί την υποκείμενη αιτία (για παράδειγμα, την συμπίεση που προκαλείται από την προεξοχή του μεσοσπονδύλιου δίσκου), ενώ δεν επιτρέπει να διαχειριστείτε την φλεγμονή, και ως εκ τούτου, τον πόνο, και, απαιτείται η θεραπεία να συνεχιστεί για καιρό.

Χειρουργική θεραπεία

Με την παρουσία των νευρολογικών ελλειμμάτων εκτός από τον πόνο, ή όταν υπάρχει περιορισμένη ή μη απόκριση στην συντηρητική θεραπεία η χειρουργική επέμβαση καθίσταται έγκυρη λύση για το πρόβλημα.

Η πρόγνωση για τη λειτουργική ανάρρωση μετά από χειρουργική θεραπεία είναι από καλή έως εξαιρετική, με ποσοστό επιτυχίας μεταξύ 78 και 94%.

Διάφορες χειρουργικές τεχνικές έχουν προταθεί για την θεραπεία και σκοπό έχει την αποσυμπίεση της ιππουρίδας 

  • Νωτιαία πεταλεκτομή: Σε αυτό το είδος της παρέμβασης, η χειρουργική προσέγγιση είναι ραχιαία,  στο θόλο του σπονδυλικού σωλήνα (L7 και S1). Το παράθυρο θα πρέπει να επεκταθεί πλευρικά όσο το δυνατόν, Αυτό επιτρέπει την επιθεώρηση της ιππούριδας και γίνεται δισκεκτομή με τομή του ινώδους δακτυλίου και απομάκρυνση του πηκτοειδούς πυρήνα. Αν υπάρχει δισκοσπονδυλίτιδα στέλνεται το δείγμα βακτηριολογική εξέταση. Προκειμένου να αποφευχθούν συμφύσεων της σκληράς μήνιγγος και ο νέος σχηματισμός οστικού ιστού, μία λωρίδα ιστού τοποθετείται κάτω από την ιππουρίδα, μεταξύ της ίδιας της ιππουρίδα και  του σπονδυλικού σωλήνα. Η λειτουργική ανάκαμψη είναι καλή, αν και σε άτομα με ακράτεια ούρων και κοπράνων η βελτίωση είναι λιγότερο ικανοποιητική. Οι υποτροπές των συμπτωμάτων έχουν αναφερθεί σε 18% των περιπτώσεων που έλαβαν θεραπεία με ραχιαία πεταλεκτομή, ειδικά σε δραστήρια σκυλιά.
  • Πλάγια πεταλεκτομή: Κατά τα τελευταία χρόνια μια νέα χειρουργική τεχνική έχει προταθεί για τη θεραπεία της εκφυλιστικής στένωσης, σε συμπίεση των νευρικών ριζών και απουσία συμπίεσης του μυελικού σωλήνα. Με την τεχνική αυτή η χειρουργική προσέγγιση είναι πλάγια, με ένα άνοιγμα του σπονδυλικού σωλήνα που εκτείνεται από το τμήμα της ράχης της εγκάρσιας απόφυσης L7 μέχρι το ουραίο τμήμα του L7. 
  • Ακινητοποίηση της άρθρωσης: Ο κύριος στόχος των τεχνικών ακινητοποίησης είναι να αποκατασταθεί το φυσιολογική χάσμα μεταξύ L7 και του ιερού οστού (με σκοπό την ελάφρυνση της πίεσης) και να σταθεροποιηθεί η οσφυοϊερή άρθρωση. Η σύντηξη και στερέωση απαιτεί τη χρήση μοσχευμάτων ιστού οστού επί του τμήματος της ράχης του L7 και S1 και ακινητοποίηση, με πείρους ή βίδες και πολυμεθυλμεθακρυλικό. Αυτή η τεχνική μπορεί να συνδυαστεί και με πεταλεκτομή. Ένας από τους σημαντικούς περιορισμούς είναι η περιορισμένη αντοχή των εμφυτευμάτων, τα οποία μπορεί να καταρρεύσουν από τις πιέσεις που ενεργούν στη συγκεκριμένη ανατομική περιοχή.

Η μετεγχειρητική φροντίδα απαιτεί θεραπεία με αναλγητικά και μειωμένο επίπεδο της σωματικής δραστηριότητας στην άμεση μετεγχειρητική περίοδο, που ακολουθείται από ένα επαρκές πρόγραμμα φυσιοθεραπείας.


Ποια είναι η πρόγνωση για σκύλους με οσφυοϊερή στένωση;

Η πρόγνωση για τα σκυλιά με οσφυοϊερή στένωση εξαρτάται από την σοβαρότητα των συμπτωμάτων πριν από τη θεραπεία. Τα σκυλιά που έχουν επηρεαστεί ελαφρά μπορεί να είναι σε θέση να ανακάμψουν. Για όσα έχουν ακράτεια ή αδυνατούν να ουρήσουν πριν από τη θεραπεία, η πρόγνωση είναι πολύ φτωχότερη.

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα κατοικίδιά σας

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα κατοικίδιά σας

Διαβάστε, επίσης,

Έξυπνο κολάρο για τους σκύλους και τις γάτες σας

Περιπρωκτικό συρίγγιο στα σκυλιά

Τι να προσέχετε όταν βγάζετε τον σκύλο σας βόλτα

Τροφές που δεν πρέπει να δίνετε στον σκύλο σας

Είναι υγιεινό να φιλάτε τον σκύλο σας;

Ο σκύλος βοηθάει στην ανάγνωση

Εσείς τι προτιμάτε σκύλο η γάτα;

Μάθετε να μιλάτε με τον σκύλο σας

Γιατί μερικά σκυλιά κυνηγούν την ουρά τους;

Γερμανικός Ποιμενικός

Σύνδρομο ιππουρίδας

www.emedi.gr

 

 

 

Διαβάστηκε 23751 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 08 Αυγούστου 2020 21:50
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Σημαντικές πληροφορίες για τη Δοθιήνωση Σημαντικές πληροφορίες για τη Δοθιήνωση

    Η Δοθιήνωση

    Δοθιήνωση είναι οξύ απόστημα του τριχικού θυλάκου που προκαλείται από τον χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο. Εξαπλώνεται από τον τριχικό θύλακο στο περιβάλλον χόριο

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς

    Επικρατέστερη ηλικία: Έφηβοι και νεαροί ενήλικες. Σπάνια στα παιδιά εκτός αν υπάρχει ανοσολογική ανεπάρκεια. Σε νεαρά κορίτσια μπορεί να παρουσιασθεί υπερανοσοσφαιριναιμία Ε - σταφυλοκοκκικό σύνδρομο (σύνδρομο Job)

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    • Επώδυνες ερυθηματώδεις βλατίδες/όζοι (1-5 cm) με κεντρική φλυκταινοποίηση 
    • Εντοπίζονται μόνο στις τριχωτές περιοχές του σώματος, ιδιαίτερα στις περιοχές που υφίστανται τριβές ή μικρούς τραυματισμούς (όπως κάτω από τη ζώνη και στην πρόσθια επιφάνεια των μηρών)
    • Μπορεί να είναι μονήρης ή πολλαπλές 
    • Χωρίς πυρετό ή γενικά συμπτώματα
    • Επώδυνη, ερυθρά περιθυλακική εξοίδηση που στη συνέχεια ανοίγει και απελευθερώνει πύο και νεκρωμένους ιστούς (έμβολο)
    • Το πύο συνήθως ελευθερώνεται αυτόματα

    ΑΙΤΙΕΣ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    Παθογόνο στέλεχος του χρυσίζοντα σταφυλοκόκκου (Staphylococcus aureus)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    • Φορείς παθογόνων στελεχών χρυσίζοντα σταφυλοκόκκου στα ρουθούνια, δέρμα, μασχάλες και περίνεο 
    • Σπάνια ουδετεροπενία ή σύνδρομο υπερανοσοσφαιριναιμίας Ε - σταφυλοκοκκικών αποστημάτων 
    • Σακχαρώδης διαβήτης, κακή θρέψη, αλκοολισμός 
    • Πρωτοπαθής ανοσολογική ανεπάρκεια (χρόνια κοκκιωματώδης νόσος, σύνδρομο Chediak - Higashi (Το σύνδρομο Chediak-Higashi είναι μια προϊούσα, εκφυ­λιστική, μοιραία, οικογενής νόσος της πρώτης παιδικής ηλικίας, που χαρακτηρίζεται από μερικό οφθαλμοδερματικό αλφισμό, δερματικές και εντερικές λοιμώξεις νωρίς στην παιδική ηλικία και λευκοκύτταρα με πολύ μεγάλα αζουρόφιλα κοκκία), ανεπάρκεια C3, υπερκαταβολισμός C3, παροδική υπογαμμασφαιριναιμία της βρεφικής ηλικίας, ανοσοανεπάρκεια με θύμωμα, σύνδρομο Wiskott-Aldrich- Το σύνδρομο Wiskott-Aldrich είναι μία γενετική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από μη φυσιολογική λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και από διαταραχές της πήξης του αίματος. Οι ασθενείς με σύνδρομο Wiskott-Aldrich έχουν μειωμένο αριθμό και μέγεθος αιμοπεταλίων, γεγονός που οδηγεί στον συχνή εμφάνιση εκχυμώσεων και σε επεισόδια παρατεταμένης αιμορραγίας μετά από ήσσονος σημασίας τραύματα. Οι πάσχοντες διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης διαφόρων ανοσολογικών και φλεγμονωδών διαταραχών εξαιτίας των μη φυσιολογικών ή μη λειτουργικών λευκών αιμοσφαιρίων τους. Πολλοί ασθενείς εμφανίζουν εκζέματα και αυτοάνοσες επιδράσεις, ενώ έχουν αυξημένη πιθανότητα ανάπτυξης λεμφώματος)
    • Δευτεροπαθής ανοσοανεπάρκεια (λευχαιμία, λευκοπενία, ουδετεροπενία, θεραπευτική ανοσοκαταστολή)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    • Θυλακίτιδα
    • Ψευδοθυλακίτιδα
    • Ψευδάνθρακας 
    • Περιγεγραμμένη επιδερμειδής κύστη 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    Καλλιέργεια υλικού αποστημάτων 

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Αντιβιοτικά

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    Ιστοπαθολογοανατομικά - περιθυλακιώδης νέκρωση που περιέχει ινώδες υλικό και ουδετερόφιλα. Στο βάθος της νεκρωτικής πλάκας, στο υποδόριο, βρίσκεται ένα μεγάλο απόστημα με Gram χρώση θετική για μικρές συλλογές χρυσίζοντα σταφυλοκόκκου

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    Καμία, εκτός από τα επίπεδα ανοσοσφαιρινών σε σπάνιες περιπτώσεις 

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    Καλλιέργεια υλικού αποστημάτων 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    • Υγρά θερμά επιθέματα (παρέχουν ανακούφιση, περιορισμό της βλάβης/σχηματισμού κορυφής/παροχέτευση) για 30 λεπτά, 4 φορές την ημέρα
    • Σε σχηματισμό κορυφής ή εξάπλωση της βλάβης, διάνοιξη και παροχέτευση 
    • Η επιπτωμάτωση προάγει την παροχέτευση του πύου
    • Η καλλιέργεια ρουτίνας δεν είναι απαραίτητη σε εντοπισμένα αποστήματα και σε μη διαβητικά άτομα με φυσιολογικό ανοσολογικό σύστημα
    • Συστηματική θεραπεία με αντιβιοτικά συνήθως δεν χρειάζεται εκτός αν υπάρχει εκτεταμένη κυτταρίτιδα γύρω από τις βλάβες ή πυρετός 
    • Οι υποτροπές σχετίζονται με χρόνια φορεία του συγκεκριμένου στελέχους σταφυλοκόκκου στο δέρμα ή τα ρουθούνια. Οι στόχοι της θεραπείας είναι: 
    1. Μείωση ή εξαφάνιση του παθογόνου παράγοντα, ή
    2. Σε επίμονες περιπτώσεις, εμφύτευση λιγότερο λοιμογόνου στελέχους 
    • Καταστολή του παθογόνου στελέχους:
    1. Καλλιέργεια από τα ρουθούνια, δέρμα, μασχάλες, περίνεο
    2. Έναρξη θεραπευτικών δόσεων αντιβιοτικών 
    3. Πλύσιμο ολόκληρου του σώματος και των νυχιών (με βούρτσα) κάθε μέρα για 1-3 εβδομάδες με Betadine, Hibiclens ή σαπούνι Phisohex (όλα προκαλούν ξηροδερμία)
    4. Μετά το πλύσιμο επάλειψη με αλοιφές 
    5. Μέτρα υγιεινής - αλλαγή πετσέτας, εσωρούχων και σεντονιών καθημερινά, απολύμανση ξυριστικών εργαλείων, αποφυγή καθαρισμού της μύτης 
    6. Τακτική αλλαγή επιθεμάτων σε τραύματα
    • Αντικατάσταση του παθογόνου στελέχους με μονοπαθογόνο στέλεχος (502 Α μικροβιακή παρεμβολή)
    1. Καλλιέργεια από τη μύτη και τις βλάβες για πιστοποίηση του παθογόνου παράγοντα 
    2. Καλλιέργεια στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας αν αυτά έχουν προσβληθεί 
    3. Θεραπεία των ασθενών και των προσβληθέντων μελών της οικογένειας με αντιβιοτικά 
    4. Διακοπή τοπικής/συστηματικής αντιβίωσης και μετά 48 ώρες ενοφθαλμισμό στα ρουθούνια Staphylococcus aureus 502A (βακτηριακό απόθεμα) - (γέρνουμε την κεφαλή προς τα πίσω, εισάγουμε δύο διαποτισμένα ξέστρα καλλιέργειας σε κάθε ρουθούνι και ο ασθενής εισπνέει υλικό στις ρινικές κοιλότητες και το ρινοφάρυγγα)
    5. Επανεξέταση μετά από 1 μήνα, επανάληψη της διαδικασίας αν τα αποστήματα δεν έχουν υποχωρήσει 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    Αποφυγή αθλημάτων που πραγματοποιείται επαφή (όπως πάλη) αν υπάρχουν ενεργές βλάβες. Διαφορετικά δεν υπάρχουν περιορισμοί

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    Σε πολλαπλά αποστήματα, περιγεγραμμένη φλεγμονή γύρω από τη βλάβη ή ανοσοκαταστολή:

    • Λήψη καλλιέργειας και χορήγηση αντιβιοτικών για τουλάχιστον 14 ημέρες 
    • Κλοξακιλλίνη (Tegopen) ή δικλοξακιλλίνη (Dynapen, Pathocil) 250 mg 4 φορές την ημέρα ή
    • Ερυθρομυκίνη (E-mycin, PCE) 250-500 mg 3 φορές την ημέρα

    Καταστολή του παθογόνου στελέχους:

    • Δικλοξακιλλίνη ή κλοξακιλλίνη 250 mg 4 φορές την ημέρα επί 25 ημέρες 
    • Ερυθρομυκίνη 250-500 mg 3 φορές την ημέρα (σε αλλεργία στην πενικιλλίνη) επί 21 ημέρες 
    • Σε αποτυχία των παραπάνω - έναρξη κύκλου αντιβιοτικού για 1-3 μήνες. Ενδεχομένως να προστεθεί ριφαμπικίνη 600 mg 4 φορές την ημέρα επί 10 ημέρες 
    • Μετά το πλύσιμο - μπατονέτα με αλοιφή βακιτρακίνης ή μουπιροκίνης στα ρουθούνια 3 με 4 φορές την ημέρα επί 14 ημέρες 

    Αντικατάσταση του παθογόνου στελέχους:

    Θεραπεία του ασθενούς και των προσβεβληθέντων οικογενειακών μελών με δικλοξακιλλίνη 250 mg 4 φορές την ημέρα ή σε βρέφος/παιδί 50 mg/kg/ημέρα 4 φορές την ημέρα επί 7-10 ημέρες 

    Αντενδείξεις:

    • Κλοξακιλλίνη - δικλοξακιλλίνη - αλλεργία στην πενικιλλίνη 
    • Ερυθρομυκίνη, μουπιροκίνη - υπερευαισθησία

    Προφυλάξεις:

    • Κλοξακιλλίνη - δικλοξακιλλίνη - αναφυλακτική αντίδραση 
    • Ερυθρομυκίνη - επιφυλακτική χορήγηση σε ασθενείς με διαταραγμένη ηπατική λειτουργία, παρενέργειας από το γαστρεντερικό, κυρίως κοιλιακά άλγη, κύηση (κατηγορία Β)

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    • Ερυθρομυκίνη - αυξάνει τα επίπεδα θεοφυλλίνης/καρβαμαζεπίνης, ελαττώνει την κάθαρση της βαρφαρίνης 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    • Ουλές 
    • Μικροβιαιμία
    • Διασπορά (σε διαφραγματική/βαλβιδική ανεπάρκεια, αρθρίτιδα)

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΔΟΘΙΗΝΩΣΗΣ

    • Αυτοπεριοριζόμενη (συνήθως το πύο παροχετεύεται αυτόματα και ιάται σε μέσα σε λίγες ημέρες χωρίς να αφήνει ουλές)
    • Υποτροπιάζουσα/χρόνια νόσος που διαρκεί μήνες ή χρόνια

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Συνήθως φυσιολογικό ανοσολογικό σύστημα 
    • Σακχαρώδης διαβήτης 
    • Ουδετεροπενία 
    • Υπερανοσοσφαιριναιμία Ε - σύνδρομο σταφυλοκοκκικών αποστημάτων (σπάνια)

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Άλλα: Συχνότερη μετά την εφηβεία. Δοθιήνωση έχει αναφερθεί σε εφήβους που ζουν σε πολυπληθείς περιοχές

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    furunculosis1

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Πυώδης ιδρωταδενίτιδα

    Κόλπο για την αποτελεσματική θεραπεία των δοθιήνων

    Θυλακίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τους καλόγερους

    Δοθιήνωση

    Βήχιο

    Άρνικα

    www.emedi.gr

     

  • Διαταραχές της στύσης Διαταραχές της στύσης

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις διαταραχές της στύσης

    Οι διαταραχές στύσης αφορούν το μέγεθος, τη σκληρότητα του πέους ή τη διάρκεια της στύσης που δεν προκαλούν ικανοποίηση. Η σεξουαλική δυσλειτουργία στον άνδρα, περιλαμβάνει ένα μεγαλύτερο αριθμό ενοχλημάτων και διαταραχών της διέγερσης, της επιθυμίας, του οργανισμού, της αισθητικότητας και της επικοινωνίας. Παροδική ανικανότητα εμφανίζεται στους μισούς, περίπου, ενηλίκους άνδρες και δε θεωρείται δυσλειτουργία. 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αναπαραγωγικό, Νευρικό, Καρδιαγγειακό

    Γενετική: Σπάνια σχετίζεται με χρωμοσωμιακές διαταραχές

    Επικρατέστερη ηλικία:

    • Οι ασθενείς με ψυχολογικά, φυλετικά και πρωτοπαθή οργανικά προβλήματα αναζητούν ιατρική βοήθεια, συνήθως, μεταξύ της εφηβείας και της 3ης δεκαετίας της ζωής 
    • Οι ασθενείς με προβλήματα επικοινωνίας που, όμως, ανησυχούν, κυρίως, για οργανικές διαταραχές, αναζητούν βοήθεια στην 6η δεκαετία της ζωής τους 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    • Ελάττωση του μεγέθους της στύσης και της σκληρότητας
    • Αδυναμία διατήρησης της στύσης 
    • Αδυναμία επίτευξης στύσης 
    • Ελάττωση των τριχών του σώματος 
    • Διόγκωση του θυροειδούς 
    • Γυναικομαστία 
    • Ατροφία ή απουσία όρχεων 
    • Δυσμορφία πέους 
    • Περιφερική αγγειοπάθεια 
    • Νευροπάθεια 

    ΑΙΤΙΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    • Ενδοκρινικά 
    • Νευρολογικά 
    • Αγγειακά 
    • Φάρμακα
    • Ψυχολογικά
    • Ανατομικά

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    • Προηγούμενη χειρουργική επέμβαση στην πύελο
    • Χρήση φαρμάκων 

    Disfuncion erectil

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    Ενδοκρινολογικές διαταραχές:

    • Χαμηλά ή υψηλά επίπεδα θυροξίνης
    • Χαμηλά επίπεδα τεστοστερόνης 
    • Υψηλά επίπεδα προλακτίνης 
    • Σακχαρώδης διαβήτης 
    • Αποτέλεσμα υψηλών επιπέδων οιστρογόνων 
    • Νεφρική ανεπάρκεια 
    • Ανεπάρκεια ψευδαργύρου 

    Νευρολογικές διαταραχές:

    • Κεντρικές 
    • Νωτιαίου μυελού
    • Περιφερικές 

    Αγγειακές διαταραχές:

    • Αρτηριακή ανεπάρκεια 
    • Ανεπάρκεια σηραγγωδών σωμάτων 
    • Φλεβική ανεπάρκεια 

    Φάρμακα:

    • Διάφορα, όπως, β-αναστολείς, θειαζίδες

    Ψυχολογικές διαταραχές:

    • Κατάθλιψη 
    • Σχιζοφρένεια
    • Διαταραχές επικοινωνίας 
    • Διαταραχές προσωπικότητας 
    • Άγχος

    Ανατομικές διαταραχές:

    • Μικρόφαλος
    • Γρύπωση του πέους και νόσος Peyronie
    • Ουλές των σηραγγωδών σωμάτων 
    • Φίμωση
    • Υποσπαδίας 
    • Επακόλουθο χειρουργικής επέμβασης 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    • Γενική εξέταση αίματος 
    • Γλυκόζη 
    • Κ+
    • Na+
    • Πρωτεΐνες 
    • Ουρία/Κρεατινίνη
    • TSH
    • Προλακτίνη
    • Τεστοστερόνη

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    Οι περισσότεροι άνδρες ηλικίας 55 ετών θα έχουν κάποιο παράγοντα κινδύνου ή κάποια εξέταση παθολογική, χωρίς όμως αυτό να είναι απαραίτητα το αίτιο της ανικανότητας

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    • Μέτρηση του ψευδαργύρου στα ούρα 24ώρου
    • Σωματοαισθητικά προκλητά δυναμικά των ραχιαίων νεύρων του πέους
    • Προκλητή απάντηση του ιερού νεύρου
    • Πεϊκή - βραχιόνια αρτηριακή πίεση 
    • Αορτόγραμμα 
    • Εκλεκτική αγγειογραφία του αιδοιϊκού πλέγματος 
    • Δυναμική υπερηχογραφία των σηραγγωδών σωμάτων 
    • Δοκιμασία νυκτερινής διόγκωσης του πέους 
    • Αρτηριακή πίεση του πέους

    rp014 erectile dysfunction img1 au v2.large

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    Doppler, αγγειογραφία, υπερηχογραφία των σηραγγωδών σωμάτων 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    Επειδή οι διαταραχές της στύσης είναι πολυπαραγοντικές, εκτίμηση από γενικό ιατρό εκτός νοσοκομείου

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    • Η πρώιμη χρήση πεϊκών προσθετικών αποθαρρύνεται τα τελευταία χρόνια λόγω της επιτυχίας μεθόδων, όπως οι στυτικές συσκευές κενού, η εντοπισμένη στο αίσθημα θεραπεία και η θεραπεία με ενέσεις 
    • Βελτίωση της επικοινωνίας μεταξύ των συντρόφων 
    • Ελάττωση της πίεσης για επίτευξη "καλών επιδόσεων"
    • Θεραπεία εντοπισμένη στο αίσθημα 
    • Δοκιμάστε τις στυτικές συσκευές κενού 
    • Η συνδρομή ψυχιάτρων, ψυχολόγων, σεξολόγων, αγγειοχειρουργών, μπορεί να καταστεί απαραίτητη για περιπτώσεις ανθεκτικές στη θεραπεία

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    Κανένας περιορισμός

    ΔΙΑΙΤΑ

    Ρύθμιση σακχαρώδους διαβήτη, αν υπάρχει

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    • Αν υπάρχει υπογοναδισμός, 200 mg τεστοστερόνης, ΕΜ κάθε δύο εβδομάδες
    • Αν υπάρχει υπερπρολακτιναιμία, βρωμοκρυπτίνη 1,5 mg δύο φορές την ημέρα μέχρι και 40 mg/ημέρα

    Για την πρόκληση στύσης:

    • Ενδοσηραγγώδης έγχυση διαλύματος φαιντολαμίνης (0,5-1,0 mg) και παραβερίνης (30 mg ανά ml, ξεκινώντας από 0,1 ml), ή 
    • Alprostadil 10-20 mgc/ml

    Αντενδείξεις: 

    • Οι ενέσεις θα πρέπει να αποφεύγονται σε ασθενείς με αιμορραγικές διαταραχές 
    • Αποφυγή χορήγησης ουσιών σε ασθενείς με γνωστή αλλεργία σε αυτές 

    Προφυλάξεις: 

    • Όταν χορηγείται τεστοστερόνη, προσοχή για επίσχεση ούρων, ακμή, κατακράτηση νατρίου και γυναικομαστία
    • Σε χρήση βρωμοκρυπτίνης, προσοχή για τυχόν εμφάνιση αυτοπεριοριζόμενης ναυτίας, εμέτων
    • Σε θεραπεία με ενέσεις, προσοχή για εμφάνιση πριαπισμού, ίνωσης, υπότασης και ναυτίας 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    Η χρήση της στυτικής συσκευής κενού να προηγείται της θεραπείας με ενέσεις

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ  ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    Συνάντηση με τον ασθενή και, αν είναι δυνατό, με τον ερωτικό του σύντροφο, όταν αυτό απαιτείται από την αιτία, τη θεραπεία και την ανταπόκριση σ' αυτήν 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Εφ' όσον η ανικανότητα είναι πολυπαραγοντική νόσος, η συνδρομή ειδικού σεξολόγου ή θεραπευτή ζευγαριών μπορεί να επιταχύνει τη θεραπεία και να προλάβει μελλοντικά προβλήματα

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΣΤΥΣΗΣ

    • Δεδομένου ότι στην πλειονότητα των ασθενών οι διαταραχές της στύσης δεν οφείλονται σε κάποιο συγκεκριμένο αίτιο, η χρήση των στυτικών συσκευών κενού, της θεραπείας με ενέσεις και των πεϊκών προσθετικών έχει βελτιώσει σημαντικά τα αποτελέσματα
    • Αναμείνατε αποτυχία της στυτικής συσκευής κενού στο 20%, υψηλό ποσοστό εγκατάλειψης της θεραπείας με ενέσεις και ποσοστό 10-30% αποχώρησης από τη χρησιμοποίηση πεϊκών προσθετικών 
    • Αυτόματη υποστροφή των ενοχλημάτων στο 15% περίπου 

    ΔΙΑΦΟΡΑ 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Γηριατρικό: Η πάροδος της ηλικίας, δεν αποτελεί από μόνη της αιτία ανικανότητας

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη σεξουαλική υγεία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη σεξουαλική υγεία

    ED900x500

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Νόσοι εκσπερμάτισης

    Επιδιδυμίτιδα

    Φυτικά σκευάσματα για τις παθήσεις του προστάτη

    Συνταγή για την ορχίτιδα

    Τα εσώρουχα μπορεί να επηρεάσουν την ανδρική γονιμότητα

    Σηκώνεστε τη νύχτα για τουαλέτα;

    Κρέμα για να μεγαλώσετε το πέος σας

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για το σεξ

    Εργαστηριακό σπέρμα

    Συμπληρώματα διατροφής για καλύτερη σεξουαλική ζωή στους άνδρες

    Μια πλήρης ανάλυση του θρεπτικού περιεχομένου του σπέρματος

    Μήπως έχετε αδύναμο σπέρμα;

    Πότε τα σπερματοζωάρια κολυμπούν γρηγορότερα

    Κόλπα για καλύτερο σπέρμα

    Το σπέρμα έχει πολλές ιδιότητες

    Χρήσιμες πληροφορίες για το πέος

    Το αίμα στο σπέρμα

    Ποια είναι τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα;

    Πρόωρη εκσπερμάτιση

    Προθέσεις πέους και πεοπλαστική

    Προστατίτιδα από ουρεόπλασμα

    Πόσο σημαντικός είναι ο προστάτης

    Μήπως έχετε πόνο στην εκσπερμάτιση;

    Όρχεις

    Στείρωση

    Γιατί οι όρχεις γίνονται μπλε

    Θεραπεία της προστατίτιδας με προστατικό άρμεγμα

    Προστατίτιδα

    Καλοήθης υπερπλασία προστάτη

    Επιμήκυνση πέους με ασκήσεις Kegel

    Ψυχογενής έλλειψη εκσπερμάτισης

    Βελτιώστε τις σεξουαλικές σας επιδόσεις με τη γιόγκα

    Αυξήστε το πέος σας τουλάχιστον 3 εκατοστά

    Άνδρες, μήπως το ηθικό είναι πεσμένο;

    Σε μόνιμη στύση

    Θεραπεία της νόσου Peyronie με ένζυμα

    Η ανατομία μιας στύσης

    Συμβουλές για καλή στύση

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με τρίβολο

    Λάδι για να μεγαλώσετε το πέος σας

    Είναι ακίνδυνα τα φυτικά βιάγκρα;

    Συμπληρώματα διατροφής για καλύτερη σεξουαλική ζωή στους άνδρες

    Ασκήσεις για καλύτερο σεξ

    Χρήσιμες πληροφορίες για το σεξ

    Κάκωση νωτιαίου μυελού

    Φάρμακα που προκαλούν στυτική δυσλειτουργία

    Η διαβητική νευροπάθεια

    Ανδρόπαυση και καρδιολογικά προβλήματα

    Κρουστικά κύματα για να αποκαταστήσετε τη στύση σας

    Βότανο για βελτίωση της σεξουαλικής υγείας των ανδρών

    Χρήσιμες πληροφορίες για το πέος

    Πεϊκές προθέσεις

    Η κλιμακτήριος στους άντρες

    Σεξουαλικό τονωτικό

    Δρεπανοκυτταρικά Σύνδρομα

    Σε μόνιμη στύση

    Άνδρες, μήπως το ηθικό είναι πεσμένο;

    Αυξήστε το πέος σας τουλάχιστον 3 εκατοστά

    Βιολογικές αλλαγές των ανδρών στα 50

    Μήπως αναζητάτε τη χαμένη σας λίμπιντο;

    Epimedium για έντονη ερωτική επιθυμία

    Βότανο για άμεση και σκληρή στύση

    L-αργινίνη, το θαυματουργό αμινοξύ

    Lycopodium Clavatum

    Το σεξ γυμνάζει την καρδιά

    Τα πιο συχνά βότανα και οι θεραπευτικές τους ιδιότητες

    Άγχος επίδοσης και στύση

    Καρκίνος παχέος εντέρου και στύση

    Πώς οι άντρες μπορούν να ενισχύσουν την σεξουαλικότητά τους

    Οι βιταμίνες για την ανδρική ανικανότητα

    Πώς προτιμούν το πέος οι γυναίκες

    Μέθοδος βελτίωσης της σεξουαλικής υγείας στους άνδρες

    Νόσος Peyronie

    Γιατί όσοι έχουν ψηλή πίεση πρέπει να κάνουν πολύ σεξ

    Πώς η ουλίτιδα προκαλεί προβλήματα στη στύση

    Σύγκριση αφροδισιακών

    Τα καλύτερα βότανα για τον προστάτη

    Τα μυστήρια της στύσης

    Προθέσεις πέους και πεοπλαστική

    Η σεξουαλική ζωή σε χρόνιες ασθένειες

    Η Ροντιόλα είναι φάρμακο για την κατάθλιψη

    Rhodiola

    www.emedi.gr

     

  • Δρεπανοκυτταρική αναιμία Δρεπανοκυτταρική αναιμία

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη δρεπανοκυτταρική αναιμία

    Η δρεπανοκυτταρική αναιμία είναι μια χρόνια αιμοσφαιρινοπάθεια γενετικά μεταβιβαζόμενη, χαρακτηριζόμενη από μετρίως σοβαρή χρόνια αιμολυτική αναιμία, περιοδικά οξέα επεισόδια επώδυνων "κρίσεων" και αυξημένη ευπάθεια σε παρεμπίπτουσες νόσους, κυρίως, στρεπτοκοκκική πνευμονία. Η ετερόζυγη κατάσταση (Hb A/S) ονομάζεται στίγμα δρεπανοκυτταρικής αναιμίας και είναι, συνήθως, ασυμπτωματική, χωρίς αναιμία.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αιμοποιητικό/Λεμφικό/Ανοσολογικό/Μυοσκελετικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    • Συνήθως, ασυμπτωματική στους πρώτους μήνες της ζωής 
    • Μετά τους 6 πρώτους μήνες ζωής, τα πρώιμα συμπτώματα είναι ωχρότητα και συμμετρικό επώδυνο οίδημα των χεριών και των ποδιών (σύνδρομο χεριών - ποδιών)
    • Χρόνια αιμολυτική αναιμία
    • Επώδυνες "κρίσεις" στα οστά, αρθρώσεις, κοιλία, πλάτη και σπλάχνα
    • Υπίκτερος
    • Αυξημένη ευπάθεια σε λοιμώξεις κυρίως πνευμονοκοκκική σήψη και οστεομυελίτιδα από σαλμονέλλα
    • Λειτουργική ασπληνία
    • Καθυστερημένη σωματική/σεξουαλική ωρίμανση κυρίως στα αγόρια
    • Πολυσυστηματικές επιπλοκές, κυρίως, στην όψιμη παιδική ηλικία και στην εφηβεία

    ΑΙΤΙΑ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    • Σε μοριακό επίπεδο: Η Hb S παράγεται από την αντικατάσταση της βαλίνης από το γλουταμινικό οξύ στο 6ο αμινοξύ της β-αλυσίδας του μορίου της αιμοσφαιρίνης. Όταν αποξυγονώνεται, η Hb S πολυμερίζεται και σχηματίζει μακριές ράβδους (ραβδία) (ρίζες μπαμπού), οι οποίες μεταβάλλουν το σχήμα του ερυθρού αιμοσφαιρίου από αμφίκοιλο σε δρεπανιού
    • Σε κυτταρικό επίπεδο: Τα δρεπανοκύτταρα είναι άκαμπτα περίεργου σχήματος και η κυτταρική ακαμψία προκαλεί αυξημένη γλοιότητα αίματος, στάση και μηχανική έμφραξη των μικρών αρτηριολίων και τριχοειδών, που οδηγεί σε περιφερική ισχαιμία. Τα δρεπανοκύτταρα είναι επίσης περισσότερο εύθραυστα από το κανονικό και οδηγούν σε αιμόλυση του αίματος και καταστροφή του δικτυοενδοθηλιακού συστήματος
    • Σε κλινικό επίπεδο: Χρόνια αναιμία, μια ποικιλία "κρίσεων" λοιμώξεις
    1. Εμφρακτικές κρίσεις (επώδυνες κρίσεις): περισσότερο συνήθεις, ο πόνος προέρχεται από τη νέκρωση των ιστών δευτεροπαθώς σε αγγειακό έμφρακτο και υποξία των ιστών. Προοδευτική ανεπάρκεια οργάνων και οξεία καταστροφή ιστών προκύπτει από επαναλαμβανόμενα επεισόδια αγγειακών εμφράκτων 
    2. Απλαστική κρίση: Προσωρινή καταστολή της παραγωγής ερυθρών αιμοσφαιρίων από το μυελό των οστών από σοβαρή λοίμωξη 
    3. Αιμολυτική κρίση: Αυξημένη αιμόλυση, αυξημένη ευθραστότητα ερυθρών αιμοσφαιρίων ή/και μειωμένος χρόνος ζωής αιμοσφαιρίνης 
    4. Κρίσεις εγκλωβισμού: Σπληνική κατακράτηση αίματος (μόνο σε νήπια/μικρά παιδιά)
    5. Ευπάθεια στις λοιμώξεις: Διαταραχή/απουσία σπληνικής λειτουργίας, ελάττωμα στην εναλλακτική οδό ενεργοποίησης του συμπληρώματος

    Sickle Cell Anemia

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    Εμφρακτική κρίση:

    • Υποξία
    • Αφυδάτωση
    • Λοίμωξη
    • Πυρετός
    • Οξείδωση
    • Κρύο
    • Αναισθησία 
    • Επίπονη φυσική άσκηση

    Απλαστική κρίση:

    • Σοβαρές λοιμώξεις
    • Ανεπάρκεια φυλλικού οξέος

    Αιμολυτική κρίση:

    • Οξεία βακτηριακή λοίμωξη
    • Έκθεση σε οξειδωτικά φάρμακα

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    • Αναιμία: Άλλες αιμοσφαιρινοπάθειες, π.χ. αιμοσφαιρινοπάθεια Hb SC, αιμοσφαιρινοπάθεια Hb C, δρεπανοκυτταρική β-θαλασσαιμία (μικροδρεπανοκυτταρική)
    • Επώδυνες κρίσεις: Άλλες αιτίες οξέος πόνου στα οστά στις αρθρώσεις και στην κοιλία. Αναζητήστε λοιμώξεις και άλλες αιτίες καθίζησης

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    • Ηλεκτροφόρηση αιμοσφαιρίνης: κυριαρχεί Hb S, ποικίλο ποσό Hb F, όχι Hb Α (σε στίγμα δρεπανοκυτταρικής αναιμίας υπάρχουν και Hb Α και Hb S)
    • Δοκιμασίες ανίχνευσης: δοκιμασία αναγωγής μεταθειώδους νατρίου (δοκιμασία δρεπάνωσης), δοκιμασία "Sickledex"
    • Αναιμία: αιμοσφαιρίνη περίπου 8 gr/dl ερυθροκυτταρικοί δείκτες συνήθως φυσιολογικοί αλλά MCV > 75
    • Δικτυοερυθροκυττάρωση 10-20%
    • Λευκοκυττάρωση: ουδετερόφιλα φυσιολογικά σε απουσία λοίμωξης 
    • Θρομβοκυττάρωση 
    • Περιφερικό επίχρισμα (πλακάκι): λίγα δρεπανοερυθροκύτταρα, πολυχρωματοφιλία, εμπύρηνα ερυθρά αιμοσφαίρια
    • Χολερυθρίνη ορού: ελαφρά αυξημένη (2-4 mg/dl) υψηλό ουροχολινογόνο ούρων/κοπράνων 
    • ΤΚΕ: χαμηλή 
    • LDH ορού: υψηλή 
    • Δεν υπάρχει απτοσφαιρίνη

    Doctors Explain the Causes and Signs of Sickle Cell Anemia 1600x900

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    • Λοίμωξη
    • Άλλες αναιμίες (π.χ. έλλειψη σιδήρου)

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    • Ποικίλουν εξαρτώμενα από τον τύπο
    • Υποξία/έμφρακτο σε ποικίλα όργανα

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    • Σπινθηρογράφημα οστών (για αποκλεισμό οστεομυελίτιδα)
    • ΑΤ/ΜΤ (για αποκλεισμό αγγειακού επεισοδίου)

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ 

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    • Σε εξωνοσοκομειακό ασθενή, πρέπει να περιλαμβάνει εκτίμηση της ανάπτυξης τακτικές ανοσοποιήσεις και εμβόλιο για πνευμονιόκοκκο, έλεγχο όρασης, ακοής και τακτική οδοντιατρική φροντίδα
    • Απαιτείται εισαγωγή στο νοσοκομείο για τις περισσότερες κρίσεις και επιπλοκές

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    • Λοιμώξεις/πυρετός - άμεση θεραπεία με αντιβιοτικά
    • Ελαχιστοποίηση των παραγόντων που ευνοούν τη δρεπάνωση 
    • Επώδυνες κρίσεις - ενυδάτωση (2 Χ υγρά συντήρησης), αναλγητικά (ναρκωτικά και μη ναρκωτικά)
    • Απαιτείται μετάγγιση στις απλαστικές κρίσεις, στις σοβαρές επιπλοκές (π.χ. αγγειακά επεισόδια καρδιάς - εγκεφάλου πριν το χειρουργείο και σε υποτροπιάζουσες επώδυνες κρίσεις που εξασθενίζουν τον άρρωστο)

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    • Κλινήρης στις κρίσεις, αλλιώς επίπεδο δραστηριότητας όσο είναι ανεκτό 
    • Η δραστηριότητα μπορεί να είναι κάπως περιορισμένη εξαιτίας της χρόνιας αναιμίας και της φτωχής μυϊκής ανάπτυξης

    ΔΙΑΙΤΑ

    Καλά ισορροπημένη δίαιτα με συμπλήρωμα φυλλικού οξέος

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗ ΑΝΑΙΜΙΑ

    • Οδηγίες για άμεση αντιμετώπιση του πυρετού, των λοιμώξεων, του πόνου και ειδικών επιπλοκών πρέπει να ανακεφαλαιώνονται σε κάθε επίσκεψη 
    • Ζωτική σημασία της διατήρησης καλής ενυδάτωσης 
    • Διδάξτε πρώιμη αναγνώριση των πιθανών επιπλοκών, κυρίως εκπαίδευση σχετικά με τον πριαπισμό
    • Γενετική συμβουλή

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    • Επώδυνες κρίσεις (ελαφρές - εξωνοσοκομειακός ασθενής) - ναρκωτικά παρεντερικά (μορφίνη, Demerol) σε καθορισμένο πρόγραμμα, σταδιακά χαμηλότερη δόση και αντικατάσταση με φάρμακα από το στόμα το συντομότερο δυνατό (ακαιταμινοφαίνη/κωδεΐνη, ιβουπροφένη). Διορθώστε την αφυδάτωση και οξείδωση 
    • Λοιμώξεις - πριν τα αποτελέσματα των καλλιεργειών, δώστε αντιβιοτικά που καλύπτουν τον πνευμονιόκοκκο και τον αιμόφιλο ινφλουέντσας
    • Πενικιλλίνη προφυλακτικά - είναι αμφιλεγόμενη, αλλά συχνά συνιστάται

    Προφυλάξεις: Αποφύγετε τις υψηλές δόσεις οιστρογονικών αντισυλληπτικών από το στόμα

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗ ΑΝΑΙΜΙΑ

    • Η συχνότητα καθορίζεται από τον αριθμό/σοβαρότητα των κρίσεων και των επιπλοκών 
    • Πρώιμη αναγνώριση, πρώιμη θεραπεία των λοιμώξεων. Γονείς/ασθενείς πρέπει να έχουν, οδηγία, ότι θερμοκρασία 101 βαθμών F ή περισσότερο απαιτεί άμεση ιατρική προσοχή 
    • Όλοι οι εμπύρετοι ασθενείς απαιτούν καλλιέργειες (αίματος/ούρων), ακτινογραφία θώρακος, γενική αίματος/Δικτυοερυθροκύτταρα
    • Σε ασθενείς που υφίστανται χρόνιες μεταγγίσεις εξετάστε για ηπατίτιδα και αιμοσιδήρωση

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Αποφύγετε καταστάσεις που επιταχύνουν τη δρεπάνωση (υποξία, αφυδάτωση, κρύο, λοίμωξη, πυρετό, οξείδωση, αναισθησία) 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    • Οστικό έμφρακτο 
    • Άσηπτη νέκρωση μηριαίας κεφαλής 
    • Αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο με νευρολογικό υπόλειμμα
    • Καρδιακή διόγκωση 
    • Χολολιθίαση/μη φυσιολογική λειτουργία ήπατος 
    • Άτονα έλκη ποδιών 
    • Πριαπισμός 
    • Αιματουρία/Υποσθενουρία
    • Αμφιβληστροειδοπάθεια 
    • Οξύ θωρακικό σύνδρομο (λοίμωξη ή εμβολή) που οδηγεί σε χρόνια πνευμονοπάθεια 
    • Λοιμώξεις (πνευμονία, οστεομυελίτιδα, μηνιγγίτιδα, πυελονεφρίτιδα με αυξημένη πιθανότητα σηψαιμίας σε καθεμία από τις παραπάνω)
    • Αιμοσιδήρωση δευτεροπαθής (2%) σε πολλαπλές μεταγγίσεις 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

    Η αναιμία είναι εφ' όρου ζωής. Στη 2η δεκαετία οι κρίσεις ελαττώνονται, αλλά οι επιπλοκές είναι συχνότερες. Μερικοί ασθενείς πεθαίνουν από αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια ή σήψη. Οι περισσότεροι ασθενείς ζουν έως την πρώιμη μέση ηλικία, λίγοι ζουν περισσότερο από 50 έτη. Συνήθη αίτια θανάτου είναι οι λοιμώξεις, η θρόμβωση, η πνευμονική εμβολή ή η νεφρική ανεπάρκεια

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις χρόνιας νόσου, κυρίως χαμηλή αυτοεκτίμηση, κατάθλιψη και εξάρτηση. Μπορεί να χρειαστεί συμβουλή, καθοδήγηση και/ή επαγγελματική εκπαίδευση 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    • Κρίσεις εγκλωβισμού και σύνδρομο χεριού - ποδιού βρίσκονται μόνο σε νήπια/μικρά παιδιά
    • Λειτουργική ασπληνία στην όψιμη παιδική ηλικία

    Εφηβεία/νεαροί ενήλικες:

    • Η συχνότητα επιπλοκών και δευτεροπαθών καταστροφών οργάνων/ιστών αυξάνουν με την ηλικία
    • Ψυχολογικές επιπλοκές συμπεριλαμβανομένων προβλημάτων εικόνας σώματος και σεξουαλικής ταυτότητας, διακεκομμένης σχολικής/επαγγελματικής εκπαίδευσης, περιορισμός δραστηριοτήτων, στίγμα χρόνιας νόσου, χαμηλή αυτοεκτίμηση, φόβος για το μέλλον  

    Κύηση:

    • Συνήθως επιλεγμένη και υψηλού κινδύνου, κυρίως στο 3ο τρίμηνο και τον τοκετό 
    • Οι επιπλοκές συμπεριλαμβάνουν αυξημένο αριθμό/σοβαρότητα κρίσεων, τοξιναιμία, λοίμωξη, πνευμονικό έμφρακτο, φλεβίτιδα
    • Εμβρυϊκή θνησιμότητα 35-40%, αποβολές/θνησιγενή, προωρότητα
    • Προφυλακτική μερική αφαιμαξομετάγγιση στο 3ο τρίμηνο ελαττώνει τη μητρική νοσηρότητα και την εμβρυϊκή θνησιμότητα

    Risk Factors for Sickle Cell Anemia 12

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ελονοσία

    Η νόσος της αιμοσφαιρίνης C

    Θαλασσαιμία

    Μάθετε να αξιολογείτε τη γενική αίματος

    Μήπως έχετε αναιμία;

    Μάθετε να αξιολογείτε τη γενική αίματος

    Χρήσιμες πληροφορίες για τα γενετικά τεστ

    Δεφερασιρόξη για τη μεσογειακή αναιμία

    Τι είναι η αποσιδήρωση

    Αιμολυτική αναιμία

    Γιατί κάποιος παθαίνει χολολιθίαση

    Πώς θα καταλάβετε ότι έχετε αναιμία;

    Σωμάτια Howell-Jolly

    Τι είναι η μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία

    Δρεπανοκυτταρικά Σύνδρομα

    Λοιμώξεις από πνευμονιόκοκκο

    Αιτιολογημένη ιατρική γνωμάτευση χορήγησης εμβολίου κατά του πνευμονιόκοκκου

    Ελονοσία

    Αιμοχρωμάτωση

    Ίκτερος

    www.emedi.gr

     

  • Εντερικά παράσιτα Εντερικά παράσιτα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τα εντερικά παράσιτα

     Η τάξη των λοιμωδών παραγόντων που ονομάζονται παράσιτα υποδιαιρείται σε δύο κατηγορίες:

    • Τα πρωτόζωα, που είναι μονοκύτταροι μικροοργανισμοί και, χαρακτηριστικά, διαιρούνται και πολλαπλασιάζονται μέσα στον ξενιστή, συνήθως, μεταδίδονται άμεσα δια της κοπρανοστοματικής οδού και δεν προκαλούν ηωσινοφιλία
    • Οι έλμινθες (σκώληκες) που είναι πολυκύτταροι μικροοργανισμοί και, με ελάχιστες εξαιρέσεις (π.χ. Strongyloides stercoralis, Hymenolepis nana), δεν πολλαπλασιάζονται μέσα στο σώμα του ξενιστή ενώ, συχνά, προκαλούν κάποιου βαθμού ηωσινοφιλία. Το ύψος της ηωσινοφιλίας εξαρτάται από το βαθμό διεισδυτικότητας στο βλεννογόνο. Οι σκώληκες έχουν μικρή διάρκεια ζωής στο σώμα του ξενιστή και, χωρίς αναμόλυνση, πεθαίνουν από μόνοι τους.
    • Δεν παραμένουν στο έντερο όλα τα παράσιτα, που φθάνουν εκεί δια της στοματικής οδού. Μερικά εμφανίζουν διεισδυτικότητα ενώ άλλα δεν απελευθερώνουν τις λοιμώδεις μορφές τους μέσα στο έντερο. Αυτή η τελευταία ομάδα, που περιλαμβάνει το τοξόπλασμα (Toxoplasma gondii), τον εχινόκοκκο και την τριχινέλλα (Trichinella spirallis)
    • Οι περισσότεροι σκώληκες απαιτούν, είτε παρατεταμένη περίοδο επώασης, εκτός του ξενιστή, πριν καταστούν μολυσματικοί, είτε την παρουσία ενός συγκεκριμένου φορέα για τη μεταδοσή τους. Εξαίρεση σ' αυτό τον κανόνα αποτελεί ο Enterobius vermicularis (οξύουροι), του οποίου τα αυγά είναι μολυσματικά, σχεδόν αμέσως μετά τη γέννηση τους. Με αυτό τον τρόπο συμβαίνει άμεση αυτολοίμωξη
    • Η άμεση μετάδοση μεταξύ ατόμων είναι ασυνήθης 
    • Η πιθανότητα μόλυνσης από κάποιο εντερικό παράσιτο, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες - την παρουσία του συγκεκριμένου λοιμώδους παράγοντα, έναν κατάλληλο φορέα ή τρόπο μετάδοσης και την παρουσία ξενιστή που είναι επιρρεπής στον λοιμώδη παράγοντα. Η παγκόσμια κατανομή των παρασίτων καθορίζεται από παράγοτες κοινωνικοοικονομικούς , γεωγραφικούς, τηνηλικία και το συγχρωτισμό, ενώ το χαμηλό επίπεδο της ποιότητας του νερού και της ατομικής υγιεινής είναι οι σημαντικότεροι

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Πεπτικό

    Γενετική: Οι γενετικοί παράγοντες παίζουν ελάσσονα ρόλο στη μετάδοση, την παθογένεια και την αντιμετώπιση των συγκεκριμένων λοιμώξεων 

    Επικρατέστερη ηλικία: Παιδιά κυρίως

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    • Διάρροια
    • Κοιλιακά άλγη/ευαισθησία
    • Αύξηση των αερίων του εντέρου - τυμπανισμός, ερυγές, μετεωρισμός, βορβορυγμοί
    • Ναυτία ή έμετοι
    • Απώλεια βάρους και ανορεξία
    • Δυσεντερία. Σπάνια, μπορεί όμως, να σχετίζεται με λοίμωξη από αμοιβάδα (Entamoeda histolytica), Balantidium Coli
    • Κνησμός του δακτυλίου (E. vermicularis, Trichuris trichiura, S. stercoralis, πλατυέλμινθες)
    • Αφόδευση σκώληκα ή τμήματος αυτού 
    • Αύξηση των εντερικών ήχων 
    • Περιπρωκτικό ή αιδοιϊκό εξάνθημα

    ΑΙΤΙΑ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    Παθογόνα πρωτόζωα:

    • Giardia lamblia
    • Entamoeda histolytica
    • Cryptosporidium
    • Isospora belli
    • Balantidium coli
    • Cyclospora 
    • Microsporida

    Δυνητικά παθογόνα πρωτόζωα:

    • Dientamoeda fragilis

    Πιθανώς, μη παθογόνα πρωτόζωα:

    • Όλες οι άλλες αμοιβάδες 
    • Endolimax nana
    • Όλα τα υπόλοιπα μαστιγοφόρα πρωτόζωα του εντέρου

    Παθογόνοι έλμινθες - νηματώδεις (ασκαρίδες):

    • Enterobius vermicularis
    • Trichuris trichiura
    • Ascaris lumbricoides
    • Νηματοσκώληκες (Necator americanus, Ancylostoma duodenale)
    • Strongyloides stercoralis
    • Capillaria philippinensis
    • Trichostrongylus

    Παθογόνοι έλμινθες - κυστώδεις (πλατέλμινθες):

    • Taenia saginata
    • Taenia solium
    • Diphyllobothrium latum
    • Hymenolepis nana
    • Hymenolepis diminuta
    • Dipylidium caninum

    Παθογόνοι έλμινθες - τρηματώδεις (τρηματώδεις σκώληκες)

    • Fasciolopsis buski
    • Clonorchis sinensis
    • Opisthorhis viverrini
    • Heterophyes heterophyes
    • Fasciola hepatica
    • Paragonimus westermani
    • Schistosoma mansoni
    • S. japonicum
    • S. hematobum
    • S. mekongi

    5f128a308b08ac9c3932f063 badb4d 945c672cd291409ba06c1567db244166 mv2

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝH

    • Ηλικία (παιδιά)
    • Χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο 
    • Κακή υγιεινή - ατομική, τροφίμων, νερού 
    • Ταξίδι στο εξωτερικό
    • Συγχρωτισμός - κέντρα ημερήσιας φροντίδας, ψυχιατρικά ιδρύματα
    • Συνύπαρξη άλλης νόσου, κύηση, γαστρική υποχλωρυδρία, ανοσοκαταστολή (AIDS)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    • Άλλες εντερικές λοιμώξεις 
    • Τροφική δηλητηρίαση
    • Δυσαπορρόφηση
    • Φλεγμονώδης νόσος του εντέρου 
    • Αιμορροϊδες
    • Συρίγγια του πρωκτού

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ 

    • Η εξέταση δείγματος κοπράνων που συλλέγεται μέσα σε δοχείο με συντηρητικές ουσίες π.χ. οξεικό νάτριο σε φορμόλη (SAF), καλά αναμεμιγμένα, ώστε να διατηρούνται όλα τα στοιχεία και παρέχει ακριβή διάγνωση στο 90% των περιπτώσεων. Για μεγαλύτερη διαγνωστική ακρίβεια, θα χρειασθεί εξέταση περισσότερων δειγμάτων 
    • Οι νεότερες τεχνικές εργαστηριακής εξέτασης των κοπράνων (όπως τα μονοκλωνικά αντισώματα, άλλες τεχνικές αντιγονικής ανίχνευσης, ανίχνευση του DNA) αποτελούν συναρπαστικές επιστημονικές ανακαλύψεις. Στην παρούσα, όμως, φάση εμφανίζουν ελάχιστα πρακτικά πλεονεκτήματα έναντι των συνηθισμένων μεθόδων 
    • Ορολογικές δοκιμασίες - για συγκεκριμένες λοιμώξεις, ειδικά αν αυτές δεν προκαλούν εμφανή λοίμωξη του εντέρου (δηλαδή αν δεν απελευθερώνονται αυγά ή παράσιτα στα κόπρανα) ή αν ο χαμηλός αριθμός των παρασίτων καθιστά τη διάγνωση δύσκολη. Αυτές οι δοκιμασίες ενδείκνυνται σπάνια και, συνήθως, πραγματοποιούνται μόνο σε ειδικά κέντρα αναφοράς 

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Η χρησιμοποίηση αντιβιοτικών, ελαιούχων υπακτικών και η παρουσία βαρίου στα κόπρανα μπορεί να καταστήσει την παρασιτολογική διάγνωση δύσκολη ή αδύνατη

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    • Στην πλειοψηφία τους, τα εντερικά παράσιτα δεν είναι διεισδυτικά και προκαλούν καθόλου ή μη ειδικές ιστιλογικές αλλοιώσεις στο έντερο
    • Η διεισδυτική αμοιβάδωση του εντέρου προκαλεί μια χαρακτηριστική ελκωτική και φλεγμονώδη ιστολογική εικόνα
    • Τα πρωτόζωα και οι έλμινθες μπορεί να ανευρεθούν στα υλικά βιοψίας 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Η πραγματοποίηση ειδικών δοκιμασιών για την ανίχνευση των Cryptosporidium, Isospora belli, Cyclospora και των μικροσποριδίων, προυποθέτει ότι το εργαστήριο θα έχει ενημερωθεί για το προφίλ της νόσου του συγκεκριμένου ασθενούς
    • Το έκπλυμα οξυούρων παρέχει μεγαλύτερη διαγνωστική εμβέλεια όταν υπάρχει υποψία λοίμωξης από Enterobius vermicularis. Μπορεί να χρειασθεί η πραγματοποίηση πολλών δοκιμασιών (5) για να αποκλεισθεί η οξυουρίαση
    • Για μερικά παράσιτα, είναι δυνατή η διενέργεια καλλιεργειών - Giardia lamblia, Entamoeba histolytica, Strongyloides stercolaris ενδείκνυνται σπανίως και γίνονται μόνο σε ειδικά εργαστήρια αναφοράς 
    • Δοκιμασίες κατάδυσης νημάτων και καθετηριασμός του ανώτερου πεπτικού χρειάζονται σπάνια για τη διάγνωση παρασίτωσης του ανωτέρου τμήματος του εντέρου
    • Σπάνια, η βιοψία μπορεί να καταδείξει την παρουσία διεισδυτικού έλμινθα στο τεμάχιο ιστού. Η ανεύρεση σκωλήκων με αυτό τον τρόπο μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολη και, συνήθως, χρειάζεται η συνεισφορά ειδικού παρασιτολόγου. Τα άλλα παράσιτα μπορούν να εντοπισθούν στο βλεννογόνο ή τη βλεννώδη στιβάδα

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    Διαγνωστικές ακτινολογικές τεχνικές χρειάζονται σπανίως. Εξαίρεση αποτελούν διεισδυτικές λοιμώξεις, όπως η αμοιβάδωση, όπου η κολίτιδα, τα αμοιβαδώματα και τα ηπατικά αποστήματα μπορούν να καταδειχθούν με τις κατάλληλες μεθόδους 

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    • Επεμβατικές διαγνωστικές δοκιμασίες, χρειάζονται ή ενδείκνυνται σπανίως 
    • Όταν υπάρχει αιμορραγική κολίτιδα και υποψία διησθητικής αμοιβάδωσης, η σιγμοειδοσκόπηση καταδεικνύει βλεννοπυώδη κολίτιδα με εξελκώσεις. Η μικροσκοπική εξέταση ξεσμάτων από τα έλκη, αποκαλύπτει τους κινητούς αιματοφάγους τροφοζωΐτες της ιστολυτικής αμοιβάδας (E. histolytica)
    • Η ενδοσκόπηση του ανώτερου γαστρεντερικού μπορεί να αποδώσει υγρό το οποίο θα εξετασθεί για την ύπαρξη Giardia lamblia και Strongyloides stercoralis. Το ίδιο μπορεί να γίνει και με τα επιχρίσματα και τα υλικά βιοψίας που λαμβάνονται κατά την ενδοσκόπηση

    e406ba2614dd301a67b2e07a97b84f6e

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακή ασθενής εκτός από την, σπάνια, περίπτωση χειρουργικής αντιμετώπισης 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    • Η θεραπεία θα πρέπει να προσανατολίζεται με γνώμονα το συμφέρον του ασθενούς. Δεν χρειάζονται όλοι οι ασθενείς φαρμακευτική αντιμετώπιση 
    • Συμπτωματική θεραπεία ενδείκνυται για την άνεση του ασθενούς, αφού ξεκίνησε η ειδική αγωγή 
    • Υπάρχει σχετική αντένδειξη για φάρμακα που παραλύουν το έντερο, όταν αυτά χορηγούνται για διάρροια που προκαλείται από διεισδυτικούς οργανισμούς 
    • Οι χειρουργικές τεχνικές παίζουν μικρό ρόλο στην αντιμετώπιση, εκτός από την περίπτωση αμοιβαδικών αποστημάτων που χρειάζονται παροχέτευση, δηλαδή πολλαπλά ή μεγάλα αποστήματα που δεν ανταποκρίνονται στη φαρμακευτική αγωγή ή επαπειλούμενη ρήξη, ειδικά για τα αποστήματα του αριστερού λοβού. Η παροχέτευση τέτοιων αποστημάτων συνήθως επιτυγχάνεται με καθετηριασμό, που οδηγείται ακτινοσκοπικά, ενώ υπάρχει χειρουργική κάλυψη για περίπτωση ανάγκης 
    • Χειρουργική αντιμετώπιση μπορεί να χρειασθεί σε περίπτωση απόφραξης του εντέρου ή άλλου οργάνου, όπως συμβαίνει κατά τη μετανάστευση της Ascaris lumbricoides

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Μπορεί να χρειασθεί διαιτητική υποστήριξη 
    • Πολλοί ασθενείς, κατά ή μετά την εντερική λοίμωξη, ειδικά όταν αυτή οφείλεται σε Giardia lamblia, αναπτύσσουν σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου ή/και δυσανεξία στη λακτόζη. Οι περισσότεροι από αυτούς ανταποκρίνονται σε δίαιτα ελεύθερη λακτόζης, ελάττωση της πρόσληψης καφεΐνης και αύξηση της διαιτητικής πρόσληψης ινών 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Η ενημέρωση του ασθενούς είναι σημαντική για την πρόληψη της μετάδοσης της νόσου ή αναμόλυνσης 
    • Η εκπαίδευση εξαρτάται από τα παράσιτα, τα χαρακτηριστικά του ξενιστή και το περιβάλλον μέσα στο οποίο αλληλεπιδρούν 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    Πρωτόζωα:

    • Εξατομίκευση της αντιμετώπισης της ασυμπτωματικής λοίμωξης από Entamoeba histolytica
    • Συμπτωματική εντερική λοίμωξη από Entamoeba histolytica - ιοδοκινόλη ή διλοξανίδη 
    • Διηθητική νόσος από Entamoeba histolytica - ιοδοκινόλη ή διλοξανίδη. Επιπροσθέτως, μετρονιδαζόλη, μόνη ή διϋδροεμετίνη ή εμετίνη συν φωσφορική χλωροκίνη 
    • Giardia lamblia - μετρονιδαζόλη ή τινιδαζόλη ή φουραζολιδόνη ή κινακρίνη. Σημείωση: η αλβενδαζόλη μπορεί να είναι δραστική κατά της G. lamblia
    • Cryptosporidium - κανένα φάρμακο δεν έχει αποδειχθεί αποτελεσματικό
    • Πρωτόζωα Isospora belli - τριμεθοπρίμη /σουλφαμεθοξαζόλη
    • Balantidium coli - τετρακυκλίνη ή ιοδοκινόλη ή μετρονιδαζόλη 
    • Cyclospora - άγνωστο
    • Μίκροσπορίδια - άγνωστο

    Έλμινθες:

    • Νηματώδεις (εκτός των Strongyloides και Trichostrongylus) - μεβενδαζόλη ή παμοϊκή πυραντέλη ή κιτρική πιπεραζίνη ή αλβενδαζόλη 
    • Strongyloides και Trichostrongylus - θειοβενδαζόλη ή αβενδαζόλη 
    • Κυστώδεις - πραζικουαντέλη ή νικλοσαμίδη 
    • Τρηματώδεις - νικλοσαμίδη ή πραζικουαντέλη 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΝΤΕΡΙΚΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ

    Κατά την επανεξέταση για την επιβεβαίωση της απομάκρυνσης των παρασίτων θα πρέπει να λαμβάνονται υπ' όψιν τα εξής: ο κύκλος ζωής του παρασίτου (πόσο χρόνο χρειάζεται για να ανεγεννηθεί και να καταστεί εμφανές), ο κίνδυνος αναμόλυνσης, καθώς και ποιά είναι η κατάλληλη δοκιμασία ανίχνευσης του παρασίτου (κόπρανα, έκπλυμα οξυούρων, καλλιέργειες, ορολογικές δοκιμασίες)

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    Η φύση της λοίμωξης συχνά υποδεικνύει τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για την αποφυγή της ανομόλυνσης. Αυτά συνήθως αφορούν θέματα ατομικής υγιεινής καθώς και υγιεινής του νερού και των τροφίμων 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Η ηλικιακή ομάδα που προσβάλλεται συχνότερα

    Γηριατρικό: Η νόσηση μπορεί να προκαλέσει βαρύτερη αναπηρία 

    ΚΥΗΣΗ

    Μερικές από αυτές τις λοιμώξεις μπορεί να είναι ιδιαίτερα σοβαρές κατά τη διάρκεια της κύησης. Πολλά από τα προαναφερόμενα φάρμακα αντενδείκνυνται κατά τη διάρκεια της κύησης 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    Intestinal Parasites Guide

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Βιταμινική ανεπάρκεια

    Αντικαρκινική και αντιπαρασιτική θεραπεία Clark

    Κνησμός δακτυλίου του πρωκτού

    Τα οφέλη από το μαύρο κύμινο στην υγεία

    Παρασίτωση από Blastocystis hominis

    Λαμβλίαση

    Tριχίνωση

    Κρυπτοσποριδίωση

    www.emedi.gr

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για την ελονοσία Χρήσιμες πληροφορίες για την ελονοσία

    H ελονοσία

    Η ελονοσία είναι μια οξεία ή/και χρόνια, πρωτοζωική λοίμωξη που μεταδίδεται στους ανθρώπους από τους ανωφελείς κώνωπες.

    Υπάρχουν τέσσερα πλασμώδια που προκαλούν λοίμωξη στον άνθρωπο: πλασμώδιο falciparum, πλασμώδιο vivax, πλασμώδιο malariae, και πλασμώδιο ovale.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αιμοποιητικό/Λεμφικό/Ανοσοποιητικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    • Ρίγη
    • Πυρετός
    • Αιμόλυση
    • Λοίμωξη από P. falciparum (γνωστή και ως κακοήθης τριταίος πυρετός) - δεν εμφανίζει περιοδικότητα σε μη ανοσοποιημένα άτομα. Ο ασθενής μπορεί να έχει επίμονο πυρετό και, επί μαζικής παρασιταιμίας, να εμφανίσει σοβαρές επιπλοκές όπως νεφρική ανεπάρκεια, προσβολή του ΚΝΣ, γαστρεντερίτιδα, αναιμία και θρομβοπενία. Είναι η μόνη λοίμωξη που μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο 
    • Λοίμωξη από P. malariae (γνωστή και ως τεταρταίος πυρετός) - ο ασθενής εμφανίζει προσβολές κάθε 72 ώρες. Η νόσος μπορεί να γίνει χρόνια. Ασθενείς με χρόνια λοίμωξη από P. malariae μπορεί να εμφανίσουν νεφρωσικό σύνδρομο
    • Λόιμωξη από P. vivax (καλοήθης τριταίος) και από P. ovale - ο ασθενής εμφανίζει προσβολές κάθε 48 ώρες
    • Σπληνομεγαλία ανευρίσκεται σε ασθενείς με χρόνια νόσο

    ΑΙΤΙΑ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    Δήγμα μολυσμένου ανωφελούς κώνωπα ή μετάγγιση μολυσμένου αίματος 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    Ταξίδι ή/και διαμονή σε περιοχή όπου ενδημεί η νόσος 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Η βαριά λοίμωξη από P. falciparum μπορεί να εκδηλωθεί με συμπτώματα και σημεία ενδεικτικά οξείας ηπατίτιδας, οξείας αιμολυτικής αναιμίας, οξέος διαρροϊκού συνδρόμου, αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου, πνευμονίας και οξείας ιογενούς λοίμωξης
    • Η χρόνια λοίμωξη πρέπει να διαφοροδιαγνωσθεί από άλλα τροπικά αίτια σπληνομεγαλίας και δυσκρασιών αίματος

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    • Αναιμία
    • Λευκοπενία
    • Θρομβοπενία
    • Ανύψωση της αμινοτρανσφεράσης της αλανίνης (ALT) και της ασπαρτικής αμινοτρασφεράσης (AST)
    • Αύξηση της χολερυθρίνης, άμεσης και έμμεσης
    • Ελάττωση της λευκωματίνης

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    Τα ανθελονοσιακά φάρμακα μπορεί να ελαττώσουν την παρασιταιμία

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    • Η ελονοσία προκαλεί αιμόλυση 
    • Σε λοίμωξη από P. falciparum, η αυξημένη συγκολητικότητα των προσβεβλημένων κυττάρων, προκαλεί απόφραξη των αρτηριολίων και των τριχοειδών 
    • Οίδημα, εντοπισμένες αιμορραγίες και παρουσία χρωστικής της ελονοσίας είναι συχνά ευρήματα

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Επίχρισμα περιφερικού αίματος, έμμεσος ανοσοφθορισμός (IFA), ELISA, ανίχνευση και καταγραφή της αλληλουχίας του DNA

    file 20190210 174861 1qo6xfh

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    Επίχρισμα περιφερικού αίματος για την ανεύρεση των παρασίτων 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εισαγωγή στο νοσοκομείο για τους περισσότερους μη ανοσοποιημένους ασθενείς με λοίμωξη από P. falciparum. Εξωνοσοκομειακή αντιμετώπιση για τους υπόλοιπους, εκτός από τη φάση της οξείας νόσησης 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    Σε βαριές περιπτώσεις, προσοχή για επιπλοκές όπως, βαριά αναιμία και νεφρική ανεπάρκεια 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    Από τη στιγμή που ο πυρετός θα ελεγχθεί, ο ασθενής μπορεί να αναλάβει πλήρη δραστηριότητα

    ΔΙΑΙΤΑ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    Χωρίς περιορισμούς σε ήπιες περιπτώσεις. Σε βαριές μορφές, χορηγείστε ότι μπορεί να δεχθεί ο ασθενής 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΛΟΝΟΣΙΑ

    Πρόληψη μελλοντικής έκθεσης. Τα προληπτικά μέτρα περιλαμβάνουν την αποφυγή δηγμάτων από κώνωπες και την ανθελονοσιακή χημειοπροφύλαξη

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    Για ελονοσία εκτός από την περίπτωση λοίμωξης από P. falciparum ανθεκτικό στη χλωροκίνη:

    • Από του στόματος αγωγή - φωσφορική χλωροκίνη: δόση ενηλίκων - 600 mg δόση εφόδου (1 gm) ακολουθούμενη από 300 mg σε 6 ώρες και, στη συνέχεια 300 mg ημερησίως για 2 ημέρες. Δόση παιδιών - δόση εφόδου 10 mg/kg (μέγιστο 500 mg) ακολουθούμενη από το μισό της προηγούμενης δόσης σε 6 ώρες και ημερησίως για 2 ημέρες 
    • Παρεντερική αγωγή - κινιδίνη ή κινίνη ΕΦ 
    • Δόση ενηλίκων - 10 mg/Kg σε 300 ml φυσιολογικού αλατούχου ορού ΕΦ, χορηγούμενα μέσα σε διάστημα 2-4 ωρών. Επανάληψη κάθε 8 ώρες, μέχρι να καταστεί δυνατή η έναρξη από του στόματος αγωγής (μέγιστο 1,8 gr/ημέρα)
    • Δόση παιδιών - 25 mg/Kg/ημέρα σε φυσιολογικό αλατούχο ορό, διαιρεμένα σε 3 δόσεις, χορηγούμενα ΕΦ μέσα σε διάστημα 2-4 ωρών. Επανάληψη κάθε 8 ώρες, μέχρι να καταστεί δυνατή η έναρξη από του στόματος αγωγής (μέγιστο 1,8 gr/ημέρα)

    Για ελονοσία από P. falciparum ανθεκτικό στη χλωροκίνη:

    • Αγωγή από του στόματος - θειϊκή κινίνη συν πυριμεθαμίνη - σουλφαδιαζίνη
    • Δόση ενηλίκων - Θεϊκή κινίνη 650 mg, τρεις φορές την ημέρα για 3-7 ημέρες. Η πυριμεθαμίνη - σουλφαδιαζίνη κυκλοφορεί ως συνδυασμός συγκεκριμένης δοσολογίας (Fansidar - 25 mg π./500 mg σ.) 2-3 χάπια σε μία δόση 
    • Δόση παιδιών - θειϊκή κινίνη 25 mg/Kg/ημέρα διαιρεμένα σε 3 δόσεις, για 3 ημέρες
    • Πυριμεθαμίνη - σουλφαδιαζίνη για παιδιά < 4 ετών 1/2 χάπι, 4-8 ετών 1 χάπι, 8-12 ετών 2 χάπια
    • Παρεντερική αγωγή - κινιδίνη ή κινίνη ΕΦ
    • Δόση ενηλίκων - 10 mg/Kg σε 300 ml φυσιολογικού αλατούχου ορού ΕΦ, χορηγούμενα μέσα σε διάστημα 2-4 ωρών. Επανάληψη κάθε 8 ώρες, μέχρι να καταστεί δυνατή η έναρξη από του στόματος αγωγής (μέγιστο 1,8 gr/ημέρα)
    • Δόση παιδιών - 25 mg/Kg/ημέρα σε φυσιολογικό αλατούχο ορό, διαιρεμένα σε 3 δόσεις, χορηγούμενα ΕΦ μέσα σε διάστημα 2-4 ωρών. Επανάληψη κάθε 8 ώρες, μέχρι να καταστεί δυνατή η έναρξη από του στόματος αγωγής (μέγιστο 1,8 gr/ημέρα)

    Για λοίμωξη από P. vivax ή P. ovale - για την πρόληψη υποτροπής:

    • Φωσφορική πριμακίνη (μπορεί να χορηγηθεί συγχρόνως ή μετά την προαναφερθείσα ανθελονοσιακή αγωγή):
    • Δόση ενηλίκων - 15 mg per os σε ημερήσια βάση για 14 ημέρες ή 45 mg σε εβδομαδιαία βάση για 8 εβδομάδες 
    • Δόση παιδιών - 0,3 mg/Kg/ημέρα για 14 ημέρες ή 0,9 σε εβδομαδιαία βάση για 8 εβδομάδες
    • Προσοχή - σε ασθενείς με ανεπάρκεια της G-6-PD, η χορήγηση πριμακίνης μπορεί να προκαλέσει αιμόλυση

    nopparit 696x392

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Για P. falciparum ανθεκτικό στη χλωροκίνη - κινιδίνη συν τετρακυκλίνη. Μεφλοκίνη

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΛΟΝΟΣΙΑ

    Παρακολούθηση για υποτροπή των κλινικών συμπτωμάτων 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    • Χορήγηση ανθελονοσιακών προφυλακτικών φαρμάκων σε περίπτωση ταξιδιού σε περιοχές όπου ενδημεί η νόσος 

    Φωσφορική χλωροκίνη per os (χημειοπροφύλαξη για όλα τα είδη εκτός από το ανθεκτικό στη χλωροκίνη P. falciparum):

    • Δόση ενηλικών - 300 mg μια φορά την εβδομάδα. Αρχίστε 2 εβδομάδες πριν από την άφιξη (σε ενδημική περιοχή) και συνεχίστε μέχρι και 4-6 εβδομάδες μετά την απομάκρυνση από αυτήν 
    • Δόση παιδιών - 5 mg/Kg κάθε εβδομάδα. Ισχύουν τα ίδια με τους ενήλικες. Μέγιστη δόση τα 300 mg

    Μεφλοκίνη per os (χημειοπροφύλαξη για ανθεκτικό στη χλωροκίνη P. falciparum):

    • Δόση ενηλίκων - 250 mg (1 χάπι) την εβδομάδα. Αρχίστε 1 εβδομάδα προ της άφιξης σε ενδημική περιοχή και συνεχίστε για 4 εβδομάδες μετά την απομάκρυνση από αυτήν 
    • Δόση παιδιών - 15-19 Kg, 1/4 χαπιού. 20-30 Kg 1/2 χαπιού. 31-45 Kg/ 3/4 χαπιού. Άνω των 45 Kg, 1 χάπι. Πρόγραμμα ίδιο μ' αυτό των ενηλίκων 
    • Ασθενείς με δρεπανοκυτταρική αναιμία ή στίγμα δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, ανεπάρκεια G-6-PD και κληρονομική ελλειποκυττάρωση, μπορεί να έχουν μία μορφή προστασίας κατά της βαριάς λοίμωξης από P. falciparum. Ασθενείς με τύπο αίματος Duffy-αρνητικό, είναι ανθεκτικοί σε λοίμωξη από P. vivax

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    • P. falciparum - αν δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα, μπορεί να αναπτυχθεί εγκεφαλική ελονοσία, οξεία νεφρική ανεπάρκεια, οξεία γαστρεντερίτιδα, πνευμονικό οίδημα, μαζική αιμόλυση και ρήξη του σπλήνα. Ο θάνατος από ελονοσία, ουσιαστικά, προέρχεται μόνο από λοίμωξη από P. falciparum
    • P. malariae - σε ασθενείς με χρόνια λοίμωξη μπορεί να αναπτυχθεί νεφρωσικό σύνδρομο 
    • Άλλες επιπλοκές - σπασμοί, ανουρία, παραλήρημα, δυσεντερία, ψυχρή ελονοσία, ικτερικός αιμοσφαιρινουρικός πυρετός, υπερπυρεξία

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ

    Μόνο η λοίμωξη από P. falciparum μπορεί να έχει κακή πρόγνωση και υψηλή θνητότητα, αν δεν θεραπευθεί έγκαιρα. Αν όμως, διαγνωσθεί νωρίς και αντιμετωπισθεί σωστά, η πρόγνωση είναι άριστη

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Γηριατρικό: Χειρότερη εξέλιξη σε αυτούς τους ασθενείς

    ΚΥΗΣΗ

    Η χορήγηση των περισσότερων ανθελονοσιακών φαρμάκων αντενδείκνυται κατά τη διάρκεια της κύησης 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    cual es la cura para la malaria y en que ano estaria disponible 786490

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Η νόσος της αιμοσφαιρίνης C

    Δήγματα και κεντρίσματα εντόμων

    Χλωροκίνη

    Αντικαρκινική και αντιπαρασιτική θεραπεία Clark

    Πυριμεθαμίνη

    Η ελονοσία θεραπεύει τον καρκίνο

    Η αρτεμισία στην θεραπεία της ελονοσίας και του καρκίνου

    Που κάνει καλό η αψιθιά

    Ρυθμιστικοί μηχανισμοί της απόπτωσης

    Τα καρκινικά μονοπάτια της απόπτωσης

    Μοριακή διατροφή

    Οι τεχνικές εξατομικευμένης θεραπείας του καρκίνου

    Τα πικρά θεραπεύουν τον καρκίνο

    Η σχιστοσωμίαση

    Αψιθιά

    Φυτό της Κρήτης που θεραπεύει τον καρκίνο σε 12 ώρες

    Ελονοσία

    Διφθερίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη διφθερίτιδα

    www.emedi.gr