Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014 08:32

Σύνδρομο Korsakoff

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(6 ψήφοι)

To σύνδρομο Korsakoff είναι νευρολογική διαταραχή από έλλειψη της θειαμίνης

Σύνδρομο του Korsakoff ή άνοια του Korsakoff ή ψύχωση του Korsakoff, ICD-10 F10.6, είναι μια νευρολογική διαταραχή που προκαλείται από την έλλειψη της θειαμίνης (βιταμίνη Β1) στον εγκέφαλο.

Η έναρξή του συνδέεται με τη χρόνια κατάχρηση αλκοόλ ή από σοβαρό υποσιτισμό, ή και τα δύο.

Πλήττει το 0,8-3% του πληθυσμού.

Είναι μια ορθόδρομη και αμφίδρομη αμνησία και μυθομανία που σχετίζεται με αλκοολική ή μη αλκοολική πολυνευρίτιδα. Η πορεία είναι υποξεία ή οξεία ή και χρόνια.


Σημεία και συμπτώματα ψύχωσης Korsakoff

  • ορθόδρομη και οπισθοδρομική αμνησία
  • σοβαρή απώλεια μνήμης και αδυναμία δημιουργίας νέων αναμνήσεων
  • μυθομανία, δηλαδή θυμάται γεγονότα που δεν συνέβησαν ο ασθενής, δηλαδή δημιουργία ψευδών αναμνήσεων
  • ελάχιστη περιεκτικότητα λέξεων σε συνομιλία
  • έλλειψη διορατικότητας
  • απάθεια
  • παραισθήσεις
  • όταν η εγκεφαλοπάθεια του Wernicke συνοδεύει το σύνδρομο Korsakoff, ο συνδυασμός ονομάζεται σύνδρομο Wernicke-Korsakoff. Η εγκεφαλοπάθεια του Wernicke είναι ο τύπος της εγκεφαλικής βλάβης που προκαλεί τα αρχικά συμπτώματα του συνδρόμου. Αυτά περιλαμβάνουν: σύγχυση, αταξία (με έντονο τρόμο των κάτω άκρων), διαταραχές στην όραση, όπως νυσταγμός (απρόκλητη παλίνδρομη κίνηση των οφθαλμών λόγω βραδείας μετατόπισης τους από την επιθυμητή τους θέση), διπλή όραση, πρόπτωση βλεφάρων. Η ψύχωση Korsakoff είναι συνέχεια της εγκεφαλοπάθειας του Wernicke, αν και η εγκεφαλοπάθεια του Wernicke δεν είναι πάντα προφανής.

Αίτια ψύχωσης Korsakoff

Το σύνδρομο προκαλείται από την ανεπάρκεια της θειαμίνης (βιταμίνη Β1). Η θειαμίνη είναι απαραίτητη για την καρβοξυλίωση του πυροσταφυλικού οξέος και η ανεπάρκεια κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβολικής διαδικασίας πιστεύεται ότι προκαλεί βλάβη στον έσω θάλαμο και τα θηλοειδή όργανα του οπίσθιου υποθαλάμου, καθώς και γενικευμένη εγκεφαλική ατροφία. Αυτές οι περιοχές του εγκεφάλου είναι όλα μέρη του μεταιχμιακού συστήματος, το οποίο σε μεγάλο βαθμό είναι υπεύθυνο για το συναίσθημα και τη μνήμη.

Στην ψύχωση Korsakoff υπάρχει απώλεια νευρώνων (δηλαδή, βλάβη στους νευρώνες), γλοίωση (βλάβη στα υποστηρικτικά κύτταρα του κεντρικού νευρικού συστήματος), και αιμορραγία στο θάλαμο. Βλάβη στον μεσοραχιαίο πυρήνα ή τους πυρήνες της πρόσθιας ομάδας του θαλάμου (μεταιχμιακό σύστημα) συνδέεται, επίσης, με αυτή τη διαταραχή. Φλοιώδης δυσλειτουργία μπορεί να προκύψει από ανεπάρκεια θειαμίνης, ή νευροτοξικότητα από αλκοόλη, και δομική βλάβη στο διεγκεφάλου.

Όλες οι αιτίες του συνδρόμου Korsakoff

Η έλλειψη βιταμινών είναι συχνή στο χρόνιο αλκοολισμό και τον σοβαρό υποσιτισμό. Ο αλκοολισμός μπορεί να είναι ένας δείκτης κακής διατροφής, με φλεγμονή στην επένδυση του στομάχου που προκαλεί ανεπάρκεια θειαμίνης. Άλλες αιτίες είναι διατροφικές ελλείψεις, συνεχόμενοι έμετοι, διατροφικές διαταραχές, επιδράσεις από τη χημειοθεραπεία, το AIDS, η θυρεοτοξίκωση, ο γενικευμένος καρκίνος, παρατεταμένη θεραπεία με διουρητικά υγρά, χορήγηση παρεντερικών υγρών για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς προσθήκη βιταμίνης Β1. Μπορεί, επίσης, να συμβεί σε έγκυες γυναίκες με υπερέμεση εγκυμοσύνης και σε επεμβάσεις βαριατρικής χειρουργικής για απώλεια βάρους, όπου υπάρχει δυσαπορρόφηση βιταμινών, λόγω εκτομής του στομάχου. Η δηλητηρίαση με  υδράργυρο μπορεί, επίσης, να οδηγήσει στο σύνδρομο. Μπορεί να προκληθεί και από σαρανταποδαρούσα. Τέλος, μπορεί να είναι επακόλουθο αποτέλεσμα της εγκεφαλοπάθειας του Wernicke. 


Διάγνωση του συνδρόμου Korsakoff

Οι σαρώσεις ΡΕΤ δείχνουν ότι υπάρχει μια μείωση του μεταβολισμού της γλυκόζης στο μετωπιαίο και στο βρεγματικό σε ασθενείς με Korsakoff. Αυτό μπορεί να συμβάλει στην απώλεια μνήμης ή την αμνησία. Επίσης, μπορεί να υπάρχουν βλάβες των διεγκεφαλικών πυρήνων της μέσης γραμμής και φλοιώδης ατροφία. Σοβαρή βλάβη του έσω ραχιαίου πυρήνα αναπόφευκτα οδηγεί σε έλλειμμα μνήμης. Επιπλέον, αλλοιώσεις στην μέση γραμμή και στον πρόσθιο θάλαμο και θαλαμικά έμφρακτα μπορεί να οδηγήσουν σε αμνησία.

Οι νευρομυϊκές εξετάσεις ατόμου που πάσχει από το σύνδρομο Wernicke-Korsakoff αποκαλύπτουν: Μη φυσιολογικά αντανακλαστικά, μη φυσιολογική κίνηση των οφθαλμών, ταχυκαρδία, χαμηλή πίεση, χαμηλή θερμοκρασία, απώλεια μυϊκού ιστού, προβλήματα συγχρονισμού των κινήσεων, προβλήματα στην βάδιση.

Εάν το άτομο φαίνεται υποσιτισμένο, εξετάσεις γίνονται: Έλεγχος της αλβουμίνης του ορού του αίματος, έλεγχος της βιταμίνης Β1 στον ορό του αίματος, έλεγχος της δραστηριότητας της τρανσκετολάσης των ερυθρών αιμοσφαιρίων (μειωμένη σε άτομα με έλλειψη Β1), επίπεδα αιθανόλης και ηπατικών ενζύμων στο αίμα και στα ούρα που είναι  υψηλά σε άτομα με χρόνιο αλκοολισμό.


Οι παράγοντες κινδύνου για σύνδρομο Korsakoff

Ένας αριθμός παραγόντων μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο ενός ατόμου για να αναπτύξει το σύνδρομο Κόρσακοφ.

  • Χημειοθεραπεία
  • Αιμοκάθαρση
  • Εξαντλητική δίαιτα
  • Ηλικία
  • Γενετικοί παράγοντες

Θεραπεία του συνδρόμου Korsakoff

  • Παρεντερική αποκατάσταση θειαμίνης
  • Συμπληρώματα βιταμινών

Η θεραπεία περιλαμβάνει την αντικατάσταση ή συμπλήρωση της θειαμίνης με ενδοφλέβια (IV) ή ενδομυϊκή (IM) ένεση, σε συνδυασμό με σωστή διατροφή και ενυδάτωση. Ωστόσο, η αμνησία και η εγκεφαλική βλάβη που προκαλούνται από τη νόσο δεν ανταποκρίνονται πάντα στην θειαμίνη.

Απαιτεί η λήψη από το στόμα θειαμίνης για 3 έως 12 μήνες, και περίπου 20 τοις εκατό των περιπτώσεων είναι αναστρέψιμες. Εάν η θεραπεία είναι επιτυχής, η βελτίωση θα είναι εμφανής μέσα σε δύο χρόνια, αν και ανάκαμψη είναι αργή.

Ως άμεση μορφή της θεραπείας, με IV ή IM υψηλές συγκεντρώσεις των  βιταμινών του συμπλέγματος Β χορηγείται τρεις φορές την ημέρα για χρονικό διάστημα 2-3 ημερών. Στις περισσότερες περιπτώσεις, υπάρχει αποτελεσματική απόκριση. Επιπρόσθετα 1 γραμμάριο θειαμίνης χορηγείται για μεγαλύτερη κλινική ανταπόκριση. Σε ασθενείς που είναι σοβαρά υποσιτιζόμενοι, η ξαφνική χορήγηση γλυκόζης χωρίς την κατάλληλη χορήγηση θειαμίνης προκαλεί βλάβη στα κύτταρα. Έτσι, η χορήγηση θειαμίνης, μαζί με ενδοφλέβια γλυκόζη είναι συχνά καλή πρακτική.

Επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η αντιμετώπιση της απώλειας μνήμης μπορεί να υποβοηθηθεί με χρήση παρόμοιας φαρμακευτικής αγωγής, όπως για την νόσο Αlzheimer (donepezil, rivastigmine).

Όλα αυτά σε συνδυασμό με αποχή από το αλκοόλ και μία πιο υγιεινή δίαιτα.


Πρόγνωση του συνδρόμου Korsakoff

Οι άνθρωποι που διαγιγνώσκονται με ψύχωση Korsakoff αναφέρονται για να έχουν ένα φυσιολογικό προσδόκιμο ζωής, με την προϋπόθεση ότι θα απέχουν από το αλκοόλ.


Πρόληψη του συνδρόμου Korsakoff

Η πιο αποτελεσματική μέθοδος για την πρόληψη του συνδρόμου του Korsakoff είναι να αποφευχθεί η ανεπάρκεια των βιταμινών του συμπλέγματος  Β και η ανεπάρκεια θειαμίνης. Στις δυτικές χώρες, οι πιο συχνές αιτίες αυτής της ανεπάρκειας είναι ο αλκοολισμός και οι διαταραχές βάρους. Έτσι, κάνοντας μια διατροφή πλούσια σε θειαμίνη και η συμπληρωματική χορήγηση βιταμινών του συμπλέγματος B και  θειαμίνης, μειώνουν τις περιπτώσεις εμφάνισης του συνδρόμου.

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το νευρικό σύστημα

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το νευρικό σύστημα

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Αμυλάση

Νηστειοθεραπεία

Αλκοολική μυοκαρδιοπάθεια

Σύμπλεγμα βιταμινών Β

Συμβουλές για να σταματήσετε το αλκοόλ

Τρομώδες παραλήρημα

Οι απαραίτητες βιταμίνες για όσους πίνουν αλκοόλ

Ο υποθάλαμος

Τι είναι ο θάλαμος του εγκεφάλου

www.emedi.gr

 

Διαβάστηκε 15018 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2020 22:39
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Τελευταία άρθρα από τον/την Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Σχετικά Άρθρα

  • Η φαινυτοΐνη Η φαινυτοΐνη

    Η φαινυντοϊνη είναι ένα αντισπασμωδικό φάρμακο

     

    Η φαινυτοΐνη είναι ένα φάρμακο κατά της επιληψίας. Είναι χρήσιμο για την πρόληψη των τονικοκλονικών επιληπτικών κρίσεων (Grand Mal) και των εστιακών κρίσεων, αλλά όχι των επιληπτικών κρίσεων αφαίρεσης. Η ενδοφλέβια μορφή, η φωσφενυτοΐνη, χρησιμοποιείται για την επιληπτική κατάσταση που δεν βελτιώνεται με τις βενζοδιαζεπίνες. Μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθεί για ορισμένες καρδιακές αρρυθμίες ή για το νευροπαθητικό πόνο. Μπορεί να ληφθεί ενδοφλεβίως ή από το στόμα. Η ενδοφλέβια μορφή αρχίζει γενικά να λειτουργεί εντός 30 λεπτών και είναι αποτελεσματική για 24 ώρες. Τα επίπεδα στο αίμα μπορούν να μετρηθούν για να προσδιοριστεί η σωστή δόση. 

    Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες φαινυντοϊνης: ναυτία, πόνος στο στομάχι, απώλεια όρεξης, κακός συντονισμός κινήσεων, αυξημένη ανάπτυξη μαλλιών και διόγκωση των ούλων.

    Δυνητικά σοβαρές παρενέργειες φαινυντοϊνης: υπνηλία, αυτοτραυματισμός, ηπατικά προβλήματα, καταστολή μυελού των οστών, χαμηλή αρτηριακή πίεση και τοξική επιδερμική νεκρόλυση.

    Υπάρχουν ενδείξεις ότι η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης οδηγεί σε ανωμαλίες στο μωρό. Φαίνεται να είναι ασφαλές στη χρήση κατά το θηλασμό. Το αλκοόλ μπορεί να επηρεάσει τις επιδράσεις του φαρμάκου. 

    phenyntoin 2

    Ιατρικές χρήσεις φαινυντοϊνης

    Επιληπτικές κρίσεις

    Τονικοκλονικές κρίσεις: Προφυλακτική αντιμετώπιση των τονικοκλονικών κρίσεων με πολύπλοκη συμπτωματολογία (ψυχοκινητικές κρίσεις). Ενδέχεται να απαιτείται περίοδος δοσολογίας 5-10 ημερών για την επίτευξη των αντισπασμωδικών επιδράσεων.

    Εστιακές κρίσεις: Χρησιμοποιείται, κυρίως, για την προστασία από την ανάπτυξη εστιακών επιληπτικών κρίσεων με πολύπλοκη συμπτωματολογία (ψυχοκινητικές και κροταφικές κρίσεις λοβού). Επίσης, είναι αποτελεσματικό στον έλεγχο εστιακών κρίσεων με αυτόνομα συμπτώματα.

    Επιληπτικές κρίσεις απουσίας ή αφαίρεσης: Δε χρησιμοποιείται στη θεραπεία επιληπτικών κρίσεων απουσίας λόγω κινδύνου αύξησης της συχνότητας των επιληπτικών κρίσεων. Ωστόσο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με άλλα αντισπασμωδικά κατά τη διάρκεια συνδυασμένης απουσίας και τονικοκλονικών κρίσεων.

    Επιληπτικές κρίσεις κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης: Η πρώιμη αντιεπιληπτική θεραπεία είτε με φαινυτοΐνη είτε με φαινοβαρβιτάλη μειώνει τον κίνδυνο επιληπτικής κρίσης την πρώτη εβδομάδα μετά τη νευροχειρουργική επέμβαση σε όγκους του εγκεφάλου.

    Κατάσταση epilepticus: Χορηγείται μετά από αποτυχημένη θεραπεία με  βενζοδιαζεπίνες λόγω αργής έναρξης δράσης. 

    Άλλες ιατρικές χρήσεις φαινυντοϊνης

    Μη φυσιολογικοί καρδιακοί ρυθμοί: Μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία της κοιλιακής ταχυκαρδίας και ξαφνικά επεισόδια κολπικής ταχυκαρδίας μετά από αποτυχία άλλων αντιαρρυθμικών φαρμάκων ή καρδιοανάταξης. Είναι μια κατηγορία αντιαρρυθμικής κατηγορίας 1b.

    Τοξικότητα διγοξίνης: Το ενδοφλέβιο σκεύασμα είναι φάρμακο επιλογής για αρρυθμίες που προκαλούνται από τοξικότητα της καρδιακής γλυκοσίδης.

    Νευραλγία τριδύμου: Φάρμακο δεύτερης επιλογής μετά την καρβαμαζεπίνη.

    Η φαινυτοΐνη έχει στενό θεραπευτικό δείκτη. Το θεραπευτικό της εύρος για ένα αντισπασμωδικό αποτέλεσμα είναι 10-20 μg / mL και για ένα αντιαρρυθμικό αποτέλεσμα 10-20 μg / mL.

    Αποφύγετε τη χορήγηση ενδομυϊκής σύνθεσης εκτός εάν είναι απαραίτητο λόγω θανάτου των κυττάρων του δέρματος και της τοπικής καταστροφής των ιστών.

    Οι ηλικιωμένοι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν γρήγορα σημεία τοξικότητας.

    Στην παχυσαρκία, το ιδανικό σωματικό βάρος πρέπει να χρησιμοποιείται για τους υπολογισμούς της  δοσολογίας.

    Εγκυμοσύνη: Απαγορεύεται στην εγκυμοσύνη λόγω κινδύνου συνδρόμου εμβρυϊκής υδαντοΐνης και αιμορραγίας του εμβρύου. Ωστόσο, ο βέλτιστος έλεγχος των επιληπτικών κρίσεων είναι πολύ σημαντικός κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, οπότε το φάρμακο μπορεί να συνεχιστεί εάν τα οφέλη υπερτερούν των κινδύνων. Λόγω των μειωμένων συγκεντρώσεων φαρμάκου ως αποτέλεσμα της επέκτασης του όγκου στο πλάσμα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, η δόση της φαινυτοΐνης μπορεί να χρειαστεί να αυξηθεί εάν είναι η μόνη επιλογή για τον έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων.

    Θηλασμός: Δε συνιστάται στο θηλασμό, καθώς χαμηλές συγκεντρώσεις φαινυτοΐνης απεκκρίνονται στο μητρικό γάλα. 

    Ηπατική νόσος: Μη χρησιμοποιείτε δόση φόρτισης από το στόμα. Σκεφτείτε να χρησιμοποιήσετε μειωμένη δόση συντήρησης.

    Νεφρική νόσος: Μη χρησιμοποιείτε δόση φόρτισης από το στόμα. Μπορεί να ξεκινήσει με την τυπική δόση συντήρησης και να προσαρμοστεί ανάλογα

    Η ενδοφλέβια χρήση αντενδείκνυται σε ασθενείς με φλεβοκομβική βραδυκαρδία, φλεβοκομβικό μπλοκ, κολποκοιλιακό μπλοκ δεύτερου ή τρίτου βαθμού, σύνδρομο Stokes-Adams ή υπερευαισθησία στη φαινυτοΐνη, σε άλλες υδαντοΐνες ή σε οποιοδήποτε συστατικό του αντίστοιχου σκευάσματος.

    Παρενέργειες φαινυντοϊνης

    Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες:  ναυτία, πόνος στο στομάχι, απώλεια όρεξης, κακός συντονισμός κινήσεων, αυξημένη ανάπτυξη μαλλιών και διόγκωση των ούλων.

    Δυνητικά σοβαρές παρενέργειες: υπνηλία, αυτοτραυματισμός, ηπατικά προβλήματα, καταστολή μυελού των οστών, χαμηλή αρτηριακή πίεση και τοξική επιδερμική νεκρόλυση.

    Υπάρχουν ενδείξεις ότι η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης οδηγεί σε ανωμαλίες στο μωρό. Η χρήση του φαίνεται να είναι ασφαλής κατά τη διάρκεια του θηλασμού, αλλά καλύτερα να μην λαμβάνεται. Το αλκοόλ μπορεί να επηρεάσει τις επιδράσεις του φαρμάκου.

    Καρδιά και αιμοφόρα αγγεία: σοβαρή χαμηλή αρτηριακή πίεση και μη φυσιολογικοί καρδιακοί ρυθμοί μπορούν να παρατηρηθούν με ταχεία έγχυση φαινυτοΐνης IV. Η έγχυση IV δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 50 mg / min σε ενήλικες ή 1-3 mg / kg / min (ή 50 mg / min, όποιο από τα δύο είναι πιο αργό) στα παιδιά. Η παρακολούθηση της καρδιάς πρέπει να πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια και μετά την έγχυση IV. Λόγω αυτών των κινδύνων, η στοματική φαινυτοΐνη πρέπει να χρησιμοποιείται εάν είναι δυνατόν. 

    Νευρολογικές: σε θεραπευτικές δόσεις, η φαινυτοΐνη μπορεί να παράγει νυσταγμό στο πλευρικό βλέμμα. Σε τοξικές δόσεις, οι ασθενείς αντιμετωπίζουν κάθετο νυσταγμό, διπλή όραση, καταστολή, δυσκολία στην ομιλία, παρεγκεφαλιδική αταξία και τρόμο. Εάν η φαινυτοΐνη σταματήσει απότομα, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη συχνότητα επιληπτικών κρίσεων, συμπεριλαμβανομένου του status epilepticus. Η φαινυτοΐνη μπορεί να συσσωρευτεί στον εγκεφαλικό φλοιό για μεγάλα χρονικά διαστήματα και μπορεί να προκαλέσει ατροφία της παρεγκεφαλίδας. Ο βαθμός ατροφίας σχετίζεται με τη διάρκεια της θεραπείας με φαινυτοΐνη και δε σχετίζεται με τη δοσολογία του φαρμάκου. Η φαινυτοΐνη είναι γνωστό ότι είναι ένας αιτιολογικός παράγοντας στην ανάπτυξη της περιφερικής νευροπάθειας. 

    Αιματολογικές: Το φυλλικό οξύ υπάρχει στην τροφή σε μορφή πολυγλουταμικού, το οποίο στη συνέχεια μετατρέπεται σε μονογλουταμινικά από εντερική συζεύξη για να απορροφηθεί από τη νήστιδα. Η φαινυτοΐνη δρα αναστέλλοντας αυτό το ένζυμο, προκαλώντας έτσι ανεπάρκεια φυλλικού οξέος και, κατά συνέπεια, μεγαλοβλαστική αναιμία. Άλλες παρενέργειες: ακοκκιοκυτταραιμία, απλαστική αναιμία, μειωμένο αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων, και χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων. Ελαττώνει και τα επίπεδα της 25 υδροξυ βιταμίνης D.

    Εγκυμοσύνη: Η φαινυτοΐνη είναι γνωστό τερατογόνο, δεδομένου ότι τα παιδιά που εκτίθενται σε φαινυτοΐνη διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο γενετικών ανωμαλιών από τα παιδιά που γεννιούνται από γυναίκες χωρίς επιληψία και σε γυναίκες με επιληψία χωρίς θεραπεία. Τα γενετικά ελαττώματα, τα οποία εμφανίζονται στο περίπου 6% των εκτεθειμένων παιδιών, περιλαμβάνουν ελαττώματα του νευρικού σωλήνα, καρδιακά ελαττώματα και κρανιοπροσωπικές ανωμαλίες. Το σύνδρομο αποτελείται από κρανιοπροσωπικές ανωμαλίες (ευρεία ρινική γέφυρα, σχιστόλιθο και ουρανίσκο, μικρότερη από την κανονική κεφαλή). Η επίδραση στο IQ δεν μπορεί να προσδιοριστεί, ωστόσο οι φτωχότερες γλωσσικές ικανότητες και η καθυστερημένη κινητική ανάπτυξη συσχετίζονται με τη χρήση φαινυτοΐνης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Αυτό το σύνδρομο μοιάζει με το καλά περιγραφέν αλκοολικό εμβρυϊκό σύνδρομο και ονομάζεται  «σύνδρομο εμβρυϊκής υδαντοΐνης». Μερικοί προτείνουν την αποφυγή της πολυθεραπείας και τη διατήρηση της ελάχιστης δυνατής δόσης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αλλά αναγνωρίζουν ότι τα τρέχοντα δεδομένα δεν καταδεικνύουν τη δοσολογική επίδραση στον κίνδυνο γενετικών ανωμαλιών.

    Καρκίνος: Η φαινυτοΐνη είναι καρκινογόνος για τον άνθρωπο. 

    Στοματικές διαταραχές: η φαινυτοΐνη έχει συσχετιστεί με τη διόγκωση των ούλων που προκαλείται από φάρμακα (υπερανάπτυξη των ούλων), πιθανώς λόγω της προαναφερθείσας ανεπάρκειας φυλλικού οξέος. Η χορήγηση συμπληρωμάτων φυλλικού οξέος μπορεί να αποτρέψει τη διόγκωση των ούλων σε παιδιά που λαμβάνουν φαινυτοΐνη. Οι συγκεντρώσεις στο πλάσμα που απαιτούνται για την πρόκληση αλλοιώσεων των ούλων δεν έχουν καθοριστεί με σαφήνεια. Η διόγκωση ούλων εμφανίζεται με αιμορραγία, αυξημένο εξίδρωμα των ούλων, έντονη φλεγμονώδης απόκριση στα ούλα στα επίπεδα πλάκας, που συνδέεται σε ορισμένες περιπτώσεις με απώλεια οστού, αλλά χωρίς αποκόλληση των δοντιών.

    Δερματικές διαταραχές: Υπερτρίχωση, σύνδρομο Stevens-Johnson, σύνδρομο Raynand, εξάνθημα, αποφολιδωτική δερματίτιδα, κνησμός και τραχύτητα των χαρακτηριστικών του προσώπου παρατηρούνται σε εκείνους που λαμβάνουν φαινυτοΐνη. Η θεραπεία με φαινυτοΐνη έχει συνδεθεί με απειλητικές για τη ζωή δερματικές αντιδράσεις σύνδρομο Stevens-Johnson (SJS) και τοξική επιδερμική νεκρόλυση (TEN). Αυτές οι καταστάσεις είναι πολύ πιο συχνές σε ασθενείς με συγκεκριμένο αλληλόμορφο HLA-B, HLA-B * 1502. Αυτό το αλληλόμορφο εμφανίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε ασθενείς με καταγωγή σε ευρείες περιοχές της Ασίας, συμπεριλαμβανομένων των Ινδιών της Νότιας Ασίας. 

    phenyntoin 3

    Η φαινυτοΐνη μεταβολίζεται, κυρίως, στην ανενεργή της μορφή από το ένζυμο CYP2C9. Παραλλαγές στο γονίδιο CYP2C9 που έχουν ως αποτέλεσμα μειωμένη ενζυματική δραστηριότητα έχουν συσχετιστεί με αυξημένες συγκεντρώσεις φαινυτοΐνης, καθώς και αναφορές τοξικότητας/

    Η τοπική φαινυτοΐνη είναι χρήσιμη στην επούλωση τραυμάτων σε άτομα με χρόνιες δερματικές πληγές. Επίσης, χρησιμοποιείται στα έλκη.

    Η φαινυτοΐνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως νευροπροστατευτικό σε σκλήρυνση κατά πλάκας. 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την επιληψία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την επιληψία

    Epileptic seizures untreated are dangerous 1000x573

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Τα φάρμακα προκαλούν ανεπάρκεια βιταμινών

    Οι κίνδυνοι για τα οστά σας

    Θέλει προσοχή η χορήγηση φυλλικού οξέος στην επιληψία

    Πόσο οι βιταμίνες απορροφούνται από τον οργανισμό μας

    Ποια φάρμακα απαγορεύονται στην μυασθένεια;

    www.emedi.gr

     

  • Υπερκεράτωση Υπερκεράτωση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την υπερκεράτωση

    Η υπερκεράτωση είναι η πάχυνση της κεράτινης στιβάδας (το εξώτατο στρώμα της επιδερμίδας ή του δέρματος), που συχνά σχετίζεται με την παρουσία μιας ανώμαλης ποσότητας κερατίνης, και επίσης, συνήθως, συνοδεύεται από αύξηση της κοκκώδους στιβάδας. 

    Δηλαδή, υπερκεράτωση είναι η σκληρή, ανώμαλα διογκωμένη επιδερμίδα, σα δέρμα φρύνου.

    Μπορεί να προκληθεί από ανεπάρκεια βιταμίνης Α ή από χρόνια έκθεση στο αρσενικό.

    Η υπερκεράτωση μπορεί, επίσης, να προκληθεί από φάρμακα, όπως αναστολείς του B-RAF όπως το Vemurafenib και το Dabrafenib.

    Μπορεί να αντιμετωπιστεί με κρέμες που περιέχουν ουρία, οι οποίες διαλύουν τη μεσοκυτταρική μήτρα των κυττάρων της κεράτινης στιβάδας, προάγοντας την απολέπιση του φολιδωτού δέρματος, με αποτέλεσμα να μαλακώνουν οι υπερκερατωτικές περιοχές.

    Οι υπερκερατώσεις, γενικά, διακρίνονται σε ακτινικές και σμηγματορροικές και προσβάλλουν συχνότερα άτομα μεγάλης ηλικίας.

    Η θυλακική υπερκεράτωση, επίσης γνωστή ως keratosis pilaris, είναι μια κατάσταση του δέρματος που χαρακτηρίζεται από υπερβολική ανάπτυξη της κερατίνης στα θυλάκια των τριχών, με αποτέλεσμα τραχιά, σε σχήμα κώνου, αυξημένα βλατίδια. Οι πόροι είναι συχνά κλειστοί με ένα λευκό βύσμα από επιστρωμένο σμήγμα. Όταν ονομάζεται φρυνόδερμα η κατάσταση σχετίζεται με διατροφική ανεπάρκεια ή υποσιτισμό. Αυτή η κατάσταση ανταποκρίνεται καλά στα συμπληρώματα διατροφής με βιταμίνες και λίπη πλούσια σε απαραίτητα λιπαρά οξέα. Οι ανεπάρκειες της βιταμίνης Ε, της βιταμίνης Α και των βιταμινών του συμπλέγματος Β είναι υπεύθυνες για την πρόκληση της πάθησης. 

    Η πελματιαία υπερκεράτωση είναι υπερκεράτωση του πέλματος του ποδιού. Συνιστάται η χειρουργική αφαίρεση του νεκρού δέρματος, για την παροχή συμπτωματικής ανακούφισης.

    Η υπερκεράτωση της θηλής μαστού είναι μια ασυνήθιστη καλοήθης, ασυμπτωματική, επίκτητη κατάσταση άγνωστης παθογένεσης. 

    Η επιδερμολυτική υπερκεράτωση (Bullous ichthyosiform erythroderma) είναι μια σπάνια δερματική ασθένεια που προσβάλλει περίπου 1 στα 250.000 άτομα. Περιλαμβάνει τη συσσώρευση νημάτων κερατίνης. 

    Οι πολλαπλές ακτινικές υπερκερατώσεις ή Multiple minute digitate hyperkeratosis είναι μια σπάνια δερματική πάθηση, με περίπου τις μισές περιπτώσεις να είναι οικογενειακές.

    Η εστιακή υπερκεράτωση ή Acrokeratoelastoidosis lichenoides είναι ένα κερατόδερμα αργής έναρξης, που κληρονομείται ως μια αυτοσωματική κυρίαρχη κατάσταση, που χαρακτηρίζεται από ωοειδείς ή πολυγωνικές κερατοειδείς βλατίδες που αναπτύσσονται κατά μήκος των  χεριών, των ποδιών και των καρπών. 

    Η θυλακική υπερκεράτωση είναι, συνήθως, ασυμπτωματική και μπορεί να αντιμετωπιστεί με ενυδάτωση του δέρματος. 

    Η υπερκεράτωση lenticularis perstans (νόσος του Flegel) είναι μια δερματική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από τραχιά, κίτρινη-καφέ επίπεδη επιφάνεια. 

    Ο όρος υπερκεράτωση χρησιμοποιείται, συχνά, σε συνδυασμό με βλάβες των βλεννογόνων, όπως η λευκοπλακία. 

    hyperkertosis 3

    Θεραπείες για τις Υπερκερατώσεις

    Όταν υπάρχει κάποια φυσική αιτία που πυροδοτεί την εμφάνιση των υπερκερατώσεων, όπως η συνεχής τριβή, είναι επικτακτική η ανάγκη απομάκρυνσης της πίεσης, όπου είναι εφικτό. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω της χρήσης ενυδατικών και μαλακτικών προϊόντων, εμπλουτισμένων με συστατικά που συμβάλλουν στη διάσπαση των συμπηγμάτων της κερατίνης. Η ουρία και το σαλικυλικό οξύ αποτελούν αποκλειστικά τα κερατολυτικά αυτά συστατικά. Οι κηραλοιφές είναι πολύ αποτελεσματικές.

    Όταν οι υπερκερατώσεις εξελιχθούν σε προχωρημένο στάδιο, συνιστάται η αφαίρεση τους και επιλέγεται μια εκ των παρακάτω μεθόδων:

    -Δερμοαπόξεση: Χρησιμοποιείται μια συσκευή, η οποία καταστρέφει τα προβληματικά κύτταρα.

    -Κρυοπηξία: Διενεργείται ψύξη των βλαβών με υγρό άζωτο κι επέρχεται σταδιακά η συρρίκνωση τους και τελικά η απόπτωση τους. Παρενέργειες που ενδέχεται να προκληθούν είναι η παροδική ερυθρότητα και το οίδημα.

    -Θερμοπηξία: Καταστρέφονται άμεσα οι βλάβες με καυτηριασμό. Ο καυτηριασμός επιβάλλει την ανάγκη εφαρμογής τοπικής αναισθησίας με χορήγηση λιδοκαϊνης, ενώ ελλοχεύει ο κίνδυνος υπομελάγχρωσης και εμφάνισης ουλής.

    -Laser CO₂: H εξάλειψη των σμηγματορροϊκών υπερκερατώσεων επιτυγχάνεται με LASER CO2 σε μία μόνο συνεδρία. Το Laser CO2 δρα επιλεκτικά πάνω στις βλάβες, χωρίς να επηρεάζονται οι παρακείμενοι υγιείς ιστοί. Πρόκειται για μια απολύτως ασφαλή, ανώδυνη, μη επεμβατική θεραπεία και το άτομο μπορεί να επιστρέψει άμεσα στις καθημερινές του δραστηριότητες. Το Laser CO2 δεν αφήνει ουλές ή σημάδια στο δέρμα. Επιπλέον, η συγκεκριμένη μέθοδος θεραπείας δεν επιφέρει μόνιμη απώλεια των τριχών, όταν οι σμηγματορροϊκές υπερκερατώσεις εντοπίζονται ανάμεσα στο τριχωτό της κεφαλής. Πρόκειται για μία αναίμακτη μέθοδο θεραπείας, η οποία εφαρμόζεται με τη χρήση τοπικής αναισθησίας ή αναισθητικής κρέμας, και ο χρόνος αποθεραπείας είναι πολύ σύντομος. Συνήθως, συνιστάται η χρήση αναπλαστικής κρέμας για λίγες ημέρες, προκειμένου να επουλωθεί πλήρως η περιοχή.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το δέρμα, τα μαλλιά και τα νύχια

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το δέρμα, τα μαλλιά και τα νύχια

    hyperkertosis 2

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, θα επιλεγούν για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Δερματοφυτία των ποδιών

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για την ψωρίαση

    Θηλώματα

    Δερματικό καρκίνωμα από πλακώδη κύτταρα

    Αποφολιδωτική δερματίτιδα

    Ατοπική δερματίτιδα

    Ψωριασική αρθρίτιδα

    Βιταμινική ανεπάρκεια

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ψωρίαση

    Ακτινική κεράτωση

    Διάγνωση ασθενειών από τα πόδια

    Κρέμα Aldara

    Ιχθύαση

    Βιταμίνη Α

    Δερμοαπόξεση

    www.emedi.gr

     

  • Υπερθυρεοειδισμός Υπερθυρεοειδισμός

    Η υπερλειτουργία του θυρεοειδούς αδένα

     

    Ο υπερθυρεοειδισμός ή θυρεοτοξίκωση ή νόσος του Graves ή νόσος του Basedow ή νόσος του Plummer ή τοξική διάχυτη βρογχοκήλη ή τοξική τμηματική βρογχοκήλη χαρακτηρίζεται από υπερβολική έκκριση των ορμονών του θυρεοειδούς αδένα κι έτσι αυξάνεται ο ρυθμός μεταβολισμού.

    hyperthyro 1

    Όλες οι μορφές υπερθυρεοειδισμού προκαλούν τα ακόλουθα σημεία και συμπτώματα:

    Βρογχοκήλη

    Γρήγορο καρδιακό ρυθμό

    Ζεστή, λεπτή και υγρή επιδερμίδα

    Τρεμούλιασμα

    Σημεία από τα μάτια: καθήλωση βλέμματος, καθυστέρηση και υποχώρηση των βλεφάρων, πόνοι στα μάτια, υπερβολικά δάκρυα, ερεθισμός ματιών, ευαισθησία στο φως

    Νευρικότητα

    Αυξημένη δραστηριότητα

    Αυξημένη εφίδρωση

    Ευαισθησία στην καρδιά

    Ταχυπαλμίες

    Κόπωση

    Αυξημένη όρεξη

    Απώλεια βάρους

    Αϋπνίες

    Αδυναμία

    Υπερβολική κινητικότητα εντέρου

    Διάρροια

    Στη νόσο του Graves υπάρχει επίσης διόγκωση των βολβών των ματιών (εξώφθαλμος) και μια αγριεμένη κι ερυθρωπή επιδερμίδα, με τραχιά υφή κι αυξημένο πάχος

    hyperthyro 2

    Θεραπεία υπερθυρεοειδισμού

    -Ιώδιο σε πολύ υψηλές δόσεις με τη μορφή ιωδιούχου καλίου ή ιωδιούχου νατρίου από το στόμα ή ενδοφλέβια. Η δράση του διαρκεί μία εβδομάδα και λειτουργεί με το να αναχαιτίζει την ενσωμάτωση του ιωδίου στις ορμόνες του θυρεοειδούς

    -Αντιθυρεοειδικά φάρμακα που αποτρέπουν την ενσωμάτωση του ιωδίου στις ορμόνες του θυρεοειδούς

    -Ραδιενεργό ιώδιο που χρησιμοποιείται σε γυναίκες ασθενείς που έχουν περάσει την ηλικία της τεκνογονίας (όπου μπορούν να κάνουν παιδιά) και σε άντρες. Καλύτερα να μη γίνεται γιατί υπάρχει κίνδυνος ανάπτυξης όγκων, λευχαιμίας, καρκίνου θυρεοειδούς. Είναι θεραπεία επιλογής σε άτομα άνω των 40 ετών που έχουν το νόσο Graves

    -Χειρουργική επέμβαση, για να αφαιρεθεί ολόκληρος ο θυρεοειδής ή τμήμα αυτού. Καλύτερα να μη γίνεται αφαίρεση θυρεοειδούς, γιατί προκαλείται υποθυρεοειδισμός και απαιτεί θεραπεία με θυροξίνη για μια ολόκληρη ζωή

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το θυρεοειδή

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το θυρεοειδή

     HT ok

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Υπερασβεστιαιμία

    Υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο του Graves'

    Nόσος Graves

    Θυρεοτοξική κρίση

    Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για τη θυρεοειδίτιδα

    Καρκίνος θυρεοειδούς και κάνναβη

    Τεστ για να ελέγξετε το θυρεοειδή σας στο σπίτι

    Η βρογχοκήλη μπορεί να οφείλεται στη διατροφή

    Φλεβοκομβική ταχυκαρδία

    Διάγνωση ασθενειών από τα μάτια

    Κολπική μαρμαρυγή σε ηλικιωμένους

    Αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα

    Συμπτώματα υπερθυρεοειδισμού

    Υπερθυρεοειδισμός στην εγκυμοσύνη

    Αν έχετε συχνά ταχυκαρδία

    Θυρεοειδίτιδες

    Θυρεοειδικές παθήσεις

    Έκτακτες συστολές

    Η τριχόπτωση στις γυναίκες

    Οι β αδρενεργικοί αναστολείς

    Κολπική μαρμαρυγή

    Τι είναι τα αντιθυρεοειδικά αντισώματα

    Τα πιο ευαίσθητα σημεία της γυναίκας

    Κάνετε πλήρη έλεγχο θυρεοειδούς

    Οι ενδοκρινολογικές αιτίες πυρετού

    Ψυχολογικοί παράγοντες που επηρεάζουν ιατρικές καταστάσεις

    Αλκαλική φωσφατάση

    www.emedi.gr

     

  • Υπερασβεστιαιμία Υπερασβεστιαιμία

    Χρήσιμες πληροφορίες για την υπερασβεστιαιμία

    Υπερασβεστιαιμία είναι τα υψηλά επίπεδα ασβεστίου (Ca2 +) στον ορό του αίματος.

    Το φυσιολογικό εύρος είναι 2,1-2,6 mmol / L (8,8-10,7 mg / dL, 4,3-5,2 mEq / L), με επίπεδα μεγαλύτερα από 2,6 mmol / L που ορίζονται ως υπερασβεστιαιμία.

    Εκείνοι με ήπια αύξηση που έχει αναπτυχθεί αργά συνήθως δεν έχουν συμπτώματα.

    Σε άτομα με υψηλότερα επίπεδα ή ταχεία έναρξη, τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν κοιλιακό άλγος, πόνο στα οστά, σύγχυση, κατάθλιψη, αδυναμία, πέτρες στα νεφρά ή μη φυσιολογικό καρδιακό ρυθμό συμπεριλαμβανομένης της καρδιακής ανακοπής.

    Οι περισσότερες περιπτώσεις οφείλονται στον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό ή τον καρκίνο. Άλλες αιτίες περιλαμβάνουν τη σαρκοείδωση, τη φυματίωση, τη νόσο Paget, την πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία (MEN), την τοξικότητα βιταμίνης D, την οικογενειακή υποκαλιαυρική υπερασβεστιαιμία και ορισμένα φάρμακα όπως το λίθιο και η υδροχλωροθειαζίδη.

    Η διάγνωση πρέπει γενικά να περιλαμβάνει είτε διορθωμένα επίπεδα ασβεστίου είτε ιονισμένο ασβέστιο και να επιβεβαιώνεται μετά από μία εβδομάδα.

    Συγκεκριμένες αλλαγές, όπως μικρότερο διάστημα QT και παρατεταμένο διάστημα PR, μπορεί να παρατηρηθούν σε ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ). 

    Η θεραπεία περιλαμβάνει ενδοφλέβια υγρά, φουροσεμίδη, καλσιτονίνη ή παμιδρονάτη επιπλέον της θεραπείας της υποκείμενης αιτίας.

    Σε άτομα με πολύ υψηλά επίπεδα, ενδέχεται να απαιτείται νοσηλεία.

    Η αιμοκάθαρση μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε εκείνους που δεν ανταποκρίνονται σε άλλες θεραπείες.

    Σε άτομα με τοξικότητα στη βιταμίνη D, τα στεροειδή μπορεί να είναι χρήσιμα.

    Η υπερασβεστιαιμία είναι σχετικά συχνή.

    Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός εμφανίζεται σε 1,7 ανά 1.000 άτομα και η υπερασβεστιαιμία εμφανίζεται σε περίπου 2,7% των ατόμων με καρκίνο.

    Η υπερασβεστιαιμία μπορεί να είναι νηπιακή που οδηγεί σε υπερβολική ασβεστοποίηση των οστών, σκλήρυνση των αρτηριών και διανοητική καθυστέρηση. Μπορεί να συμβεί και σε ενήλικες, προκαλώντας εναπόθεση ασβεστίου στους μαλακούς ιστούς.

    Σημεία και συμπτώματα υπερασβεστιαιμίας

    Πέτρες στα νεφρά και στη χολή

    Πόνος στα οστά

    Κοιλιακή δυσφορία

    Δυσκοιλιότητα

    Συχνή ούρηση

    Ελαττωμένος μυϊκός τόνος Μυϊκή αδυναμία, μειωμένα αντανακλαστικά

    Κατάθλιψη, άγχος, γνωστική δυσλειτουργία

    Τα νευρομυϊκά συμπτώματα της υπερασβεστιαιμίας προκαλούνται λόγω της αυξημένης αλληλεπίδρασης ασβεστίου με τους διαύλους νατρίου. Εφόσον το ασβέστιο εμποδίζει τα κανάλια νατρίου και αναστέλλει την αποπόλωση των νευρικών και μυϊκών ινών, το αυξημένο ασβέστιο αυξάνει το κατώφλι για την αποπόλωση. Αυτό οδηγεί σε μειωμένα τενόντια εν τω βάθει αντανακλαστικά και αδυναμία των σκελετικών μυών.

    Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν καρδιακές αρρυθμίες (ειδικά σε όσους λαμβάνουν διγοξίνη), κόπωση, ναυτία, έμετο, απώλεια όρεξης, κοιλιακό άλγος και παραλυτικό ειλεό. Εάν προκύψει νεφρική δυσλειτουργία, οι εκδηλώσεις μπορεί να περιλαμβάνουν αυξημένη διούρηση, ούρηση τη νύχτα και αυξημένη δίψα. Η ψυχιατρική εκδήλωση μπορεί να περιλαμβάνει συναισθηματική αστάθεια, σύγχυση, παραλήρημα, ψύχωση και αναισθητοποίηση.

    Οι εναποθέσεις ασβεστίου μπορεί να είναι ορατές στα μάτια. 

    Τα συμπτώματα είναι πιο συχνά σε υψηλές τιμές αίματος ασβεστίου (12,0 mg / dl ή 3 mmol / l). Η σοβαρή υπερασβεστιαιμία (άνω των 15-16 mg / dl ή 3,75-4 mmol / l) θεωρείται ιατρική κατάσταση έκτακτης ανάγκης: σε αυτά τα επίπεδα και μπορεί να προκύψει κώμα και καρδιακή ανακοπή. Τα υψηλά επίπεδα ιόντων ασβεστίου μειώνουν τη διαπερατότητα της μεμβράνης των νευρώνων στα ιόντα νατρίου, μειώνοντας έτσι τη διέγερση, η οποία οδηγεί σε υποτονικότητα των λείων και ραβδωτών μυών. Αυτό εξηγεί την κόπωση, την μυϊκή αδυναμία, τον χαμηλό τόνο και τα αργά αντανακλαστικά σε ομάδες μυών. Έτσι, εξηγείται, επίσης η υπνηλία, η σύγχυση, οι παραισθήσεις, η δυσφορία ή το κώμα. Στο έντερο αυτό προκαλεί δυσκοιλιότητα. Η υποκαλιαιμία προκαλεί το αντίθετο με τον ίδιο μηχανισμό. 

    Υπερασβεστιαιμική κρίση

    Η υπερασβεστιαιμική κρίση είναι μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης με σοβαρή υπερασβεστιαιμία, γενικά πάνω από περίπου 14 mg / dL (ή 3,5 mmol / l). 

    Τα κύρια συμπτώματα μιας υπερασβεστιαιμικής κρίσης είναι η ολιγουρία ή η ανουρία, καθώς και η υπνηλία ή το κώμα. Μετά την αναγνώριση, ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός πρέπει να αποδειχθεί ή να αποκλειστεί. 

    Σε ακραίες περιπτώσεις πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού, η απομάκρυνση του παραθυρεοειδούς αδένα μετά από χειρουργική εξερεύνηση είναι ο μόνος τρόπος για την αποφυγή θανάτου. Το διαγνωστικό πρόγραμμα πρέπει να εκτελείται εντός ωρών, παράλληλα με μέτρα για τη μείωση του ασβεστίου στον ορό. Η θεραπεία επιλογής για οξεία μείωση του ασβεστίου είναι η εκτεταμένη ενυδάτωση και η καλσιτονίνη, καθώς και τα διφωσφονικά (που επηρεάζουν τα επίπεδα ασβεστίου μετά από μία ή δύο ημέρες).

    hyprca 2

    Αιτίες υπερασβεστιαμίας

    Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και η κακοήθεια αντιπροσωπεύουν περίπου το 90% των περιπτώσεων υπερασβεστιαιμίας. 

    -Λειτουργία παραθυρεοειδών αδένων

    Πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός

    Αδένωμα παραθυρεοειδούς

    Πρωτοπαθής υπερπλασία παραθυρεοειδούς

    Παραθυρεοειδές καρκίνωμα

    Πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία (MEN1 & MEN2A)

    Οικογενειακός υπερπαραθυρεοειδισμός

    -Χρήση λιθίου

    -Οικογενειακή υποκαλιουρική υπερασβεστιαιμία / οικογενειακή καλοήθης υπερασβεστιαιμία 

    -Καρκίνος

    Συμπαγής όγκος με μετάσταση (π.χ. καρκίνος του μαστού ή κλασικό καρκίνωμα εκ πλακωδών κυττάρων, το οποίο μπορεί να προκαλείται από το PTHrP)

    Συμπαγής όγκος με χυμική διαμεσολάβηση της υπερασβεστιαιμίας (π.χ. καρκίνος του πνεύμονα, συνήθως μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα ή καρκίνος των νεφρών, φαιοχρωμοκύτωμα)

    Αιματολογικοί καρκίνοι (πολλαπλό μυέλωμα, λέμφωμα, λευχαιμία)

    Καρκίνωμα μικρών κυττάρων ωοθηκών υπερασβεστιαιμικού τύπου

    -Διαταραχές της βιταμίνης-D

    Υπερβιταμίνωση D (δηλητηρίαση από βιταμίνη D)

    Αυξημένα επίπεδα 1,25 (OH) 2D  (π.χ. σαρκοείδωση και άλλες κοκκιωματώδεις ασθένειες όπως φυματίωση, βηρυλλίωση, ιστοπλάσμωση, νόσος του Crohn και κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα)

    Ανάκαμψη της υπερασβεστιαιμίας μετά από ραβδομυόλυση

    Υψηλός κύκλος εργασιών

    Υπερθυρεοειδισμός

    Πολλαπλό μυέλωμα

    Παρατεταμένη ακινητοποίηση

    Η νόσος του Paget

    Χρήση θειαζίδης

    Η δηλητηρίαση από βιταμίνη Α

    Νεφρική ανεπάρκεια

    Τριτογενής υπερπαραθυρεοειδισμός

    Δηλητηρίαση από αλουμίνιο

    Σύνδρομο γάλακτος-αλκαλίων

    -Άλλα

    Ακρομεγαλία

    Ανεπάρκεια αδρεναλίνης

    Σύνδρομο Zollinger – Ellison

    Διάγνωση υπερασβεστιαιμίας

    Η διάγνωση πρέπει γενικά να περιλαμβάνει είτε διορθωμένο επίπεδο ασβεστίου είτε ιονισμένο ασβέστιο και να επιβεβαιώνεται μετά από μία εβδομάδα. Υπάρχει, ωστόσο, διαμάχη σχετικά με τη χρησιμότητα του διορθωμένου ασβεστίου, καθώς μπορεί να μην είναι καλύτερο από το ολικό ασβέστιο. 

    Το φυσιολογικό εύρος είναι 2,1-2,6 mmol / L (8,8-10,7 mg / dL, 4,3-5,2 mEq / L), με επίπεδα μεγαλύτερα από 2,6 mmol / L που ορίζονται ως υπερασβεστιαιμία. Η μέτρια υπερασβεστιαιμία είναι επίπεδα 2,88-3,5 mmol / L (11,5-14 mg / dL), ενώ η σοβαρή υπερασβεστιαιμία είναι> 3,5 mmol / L (> 14 mg / dL). [19]

    ΗΚΓ

    Ένα κύμα Osborn που μπορεί να σχετίζεται με υπερασβεστιαιμία.  Η υπερασβεστιαιμία είναι γνωστό ότι προκαλεί εύρημα στο ΗΚΓ που μιμείται την υποθερμία, γνωστή ως κύμα Osborn. 

    Μπορεί, επίσης, να προκύψουν μη φυσιολογικοί καρδιακοί ρυθμοί και ευρήματα ΗΚΓ, όπως σύντομο διάστημα QT. Σημαντική υπερασβεστιαιμία μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στο ΗΚΓ που μιμούνται ένα οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. 

    hyprca 1

    Θεραπείες υπερασβεστιαιμίας

    Ο στόχος της θεραπείας είναι η θεραπεία της υπερασβεστιαιμίας και στη συνέχεια η προσπάθεια της θεραπεία της υποκείμενης αιτίας.

    Υγρά και διουρητικά

    Αρχική θεραπεία:

    ενυδάτωση, αύξηση της πρόσληψης αλατιού και αναγκαστική διούρηση. Απαιτείται ενυδάτωση επειδή πολλοί ασθενείς αφυδατώνονται λόγω εμέτου ή νεφρικών ελαττωμάτων στη συγκέντρωση ούρων.. Η αυξημένη πρόσληψη αλατιού μπορεί επίσης να αυξήσει τον όγκο υγρών του σώματος καθώς και την αύξηση της απέκκρισης νατρίου στα ούρα, γεγονός που αυξάνει περαιτέρω την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα.

    -μετά την επανυδάτωση, μπορεί να χορηγηθεί διουρητικό βρόχου όπως η φουροσεμίδη για να επιτρέπεται η συνεχής ενδοφλέβια χορήγηση νατρίου και η αντικατάσταση νερού μεγάλου όγκου, ελαχιστοποιώντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο υπερφόρτωσης όγκου αίματος και πνευμονικού οιδήματος. Επιπλέον, τα διουρητικά του βρόχου τείνουν να καταστέλλουν την απορρόφηση του ασβεστίου από τα νεφρά βοηθώντας έτσι στη μείωση των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα. Μπορεί, συνήθως, να μειώσουν το ασβέστιο του ορού κατά 1-3 mg / dL εντός 24 ωρών Πρέπει να ληφθεί προσοχή για να αποφευχθεί η εξάντληση του καλίου ή του μαγνησίου.

    Διφωσφονικά και καλσιτονίνη

    Πρόσθετη θεραπεία:

    τα διφωσφονικά είναι πυροφωσφορικά ανάλογα με υψηλή συγγένεια για τα οστά, ειδικά περιοχές με υψηλό κύκλο οστού. Λαμβάνονται από οστεοκλάστες και αναστέλλουν την οστεοκλαστική επαναρρόφηση οστού

    Τα τρέχοντα διαθέσιμα φάρμακα περιλαμβάνουν (κατά σειρά ισχύος): (1ης γενιάς) ετιδρονάτη, (2ης γενιάς) τιλουδρονάτη, παμδρονάτη, αλενδρονάτη (3ης γενιάς), ζολεδρονάτη και ρισεδρονάτη

    Όλα τα άτομα με καρκίνο που σχετίζεται με υπερασβεστιαιμία θα πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία με διφωσφονικά άλατα, καθώς η θεραπεία «πρώτης γραμμής». Επιπλέον, ακόμη και αν η θεραπεία «πρώτης γραμμής» είναι  αποτελεσματική, η υπερασβεστιαιμία θα επανεμφανιστεί στο άτομο με υπερασβεστιαιμία από κακοήθεια. Η χρήση διφωσφονικών σε τέτοιες περιπτώσεις, γίνεται, τόσο θεραπευτικά όσο και προληπτικά.

    Τα άτομα με νεφρική ανεπάρκεια και υπερασβεστιαιμία θα πρέπει να έχουν ανάλυση κινδύνου-οφέλους προτού τους δοθούν διφωσφονικά, δεδομένου ότι αντενδείκνυνται σε νεφρική ανεπάρκεια.

    Η καλσιτονίνη εμποδίζει την απορρόφηση των οστών και επίσης αυξάνει την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα αναστέλλοντας την επαναπορρόφηση ασβεστίου από τα νεφρά.

    Συνήθως, χρησιμοποιείται στην απειλητική για τη ζωή υπερασβεστιαιμία μαζί με την ενυδάτωση, τη διούρηση και τα διφωσφονικά

    Η καλσιτονίνη βοηθά στην πρόληψη της επανεμφάνισης της υπερασβεστιαιμίας. Η δόση είναι 4 διεθνείς μονάδες ανά χιλιόγραμμο μέσω υποδόριας ή ενδομυϊκής ένεσης κάθε 12 ώρες.

    Καλύτερα να μην χρησιμοποιούνται διφωσφονικά και καλσιτονίνη.

    Άλλες θεραπείες

    Η πικυμυκίνη αναστέλλει την απορρόφηση των οστών (σπάνια χρησιμοποιείται)

    Το νιτρικό γάλλιο αναστέλλει την απορρόφηση των οστών και αλλάζει τη δομή των κρυστάλλων των οστών (σπάνια χρησιμοποιείται)

    Τα γλυκοκορτικοειδή αυξάνουν την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα και μειώνουν την εντερική απορρόφηση ασβεστίου. Δεν έχουν καμία επίδραση στο επίπεδο ασβεστίου σε φυσιολογικό ή πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό. ΑποτελεσματικΆ στην υπερασβεστιαιμία λόγω οστεολυτικών κακοηθειών (πολλαπλό μυέλωμα, λευχαιμία, λέμφωμα Hodgkin, καρκίνος του μαστού) λόγω αντικαρκινικών ιδιοτήτων. Επίσης αποτελεσματικά στην υπερβιταμίνωση D και τη σαρκοείδωση.

    Η αιμοκάθαρση χρησιμοποιείται συνήθως σε σοβαρή υπερασβεστιαιμία που περιπλέκεται από νεφρική ανεπάρκεια. Συμπληρωματικά φωσφορικά θα πρέπει να προστίθενται εάν είναι απαραίτητο. Η θεραπεία με φωσφορικά άλατα μπορεί να διορθώσει την υποφωσφαταιμία και να μειώσει τα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα.

    Υπερασβεστιαμία στα ζώα

    Συχνά, οι αιτίες της υπερασβεστιαιμίας έχουν συσχέτιση με το περιβάλλον στο οποίο ζουν οι οργανισμοί. Η υπερασβεστιαιμία στα κατοικίδια ζώα οφείλεται συνήθως σε ασθένειες, αλλά άλλες περιπτώσεις μπορεί να οφείλονται σε τυχαία κατάποση φυτών ή χημικών στο σπίτι. Τα υπαίθρια ζώα αναπτύσσουν, συνήθως, υπερασβεστιαιμία μέσω τοξικότητας βιταμίνης D από άγρια ​​φυτά στο περιβάλλον τους.

    Υπερασβεστιαμία στα ζώα

    Τα κατοικίδια ζώα όπως σκύλοι και γάτες βρέθηκαν να αναπτύσσουν υπερασβεστιαιμία. Σε σκύλους, το λεμφοσάρκωμα, η νόσος του Addison, ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια είναι οι κύριες αιτίες της υπερασβεστιαιμίας, αλλά υπάρχουν επίσης περιβαλλοντικές αιτίες. Η κατάποση μικρών ποσοτήτων καλσιποτριενίου που βρίσκονται στην κρέμα ψωρίασης μπορεί να αποβεί μοιραία για ένα κατοικίδιο. Η καλσιποτρίνη προκαλεί ταχεία αύξηση των επιπέδων ιόντων ασβεστίου. Τα επίπεδα ιόντων ασβεστίου μπορούν να παραμείνουν υψηλά για εβδομάδες. Υπάρχουν, επίσης, περιπτώσεις υπερασβεστιαιμίας που αναφέρθηκαν εξαιτίας σκύλων που λαμβάνουν τρωκτικοκτόνα που περιέχουν μια χημική ουσία παρόμοια με την καλσιποτρίνη που βρίσκεται στην κρέμα ψωρίασης. Επιπλέον, η κατάποση των οικιακών φυτών είναι μια αιτία υπερασβεστιαιμίας. Φυτά όπως το Cestrum diurnum και το Solanum malacoxylon περιέχουν εργοκαλσιφερόλη ή χοληκαλσιφερόλη που προκαλούν την εμφάνιση υπερασβεστιαιμίας. Η κατανάλωση μικρών ποσοτήτων αυτών των φυτών μπορεί να αποβεί μοιραία για τα κατοικίδια ζώα. Παρατηρήσιμα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν όπως πολυδιψία, πολυουρία, ακραία κόπωση ή δυσκοιλιότητα.

    Σε ορισμένα εξωτερικά περιβάλλοντα, ζώα όπως άλογα, χοίροι, βοοειδή και πρόβατα παρουσιάζουν συνήθως υπερασβεστιαιμία. Στη νότια Βραζιλία και το Mattewara της Ινδίας, το 17% περίπου των προβάτων επηρεάζεται, με το 60% αυτών των περιπτώσεων είναι θανατηφόρο. Πολλές περιπτώσεις τεκμηριώνονται επίσης στην Αργεντινή, την Παπούα Νέα Γουινέα, την Τζαμάικα, τη Χαβάη και τη Βαυαρία. Αυτές οι περιπτώσεις υπερασβεσταιμίας προκαλούνται συνήθως από την κατάποση Trisetum flavescens προτού στεγνώσει. Μόλις στεγνώσει το Trisetum flavescens, η τοξικότητά του μειώνεται. Άλλα φυτά που προκαλούν υπερασβεστιαιμία είναι το Cestrum diurnum, Nierembergia veitchii, Solanum esuriale, Solanum torvum και Solanum malacoxylon. Αυτά τα φυτά περιέχουν καλσιτριόλη ή παρόμοιες ουσίες που προκαλούν αύξηση των επιπέδων ιόντων ασβεστίου. Η υπερασβεστιαιμία είναι πιο συχνή σε βοσκότοπους σε υψόμετρα πάνω από 1500 μέτρα όπου η ανάπτυξη φυτών όπως το Trisetum flavescens είναι ευνοϊκή. Ακόμα κι αν μικρές ποσότητες καταναλώνονται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, τα παρατεταμένα υψηλά επίπεδα ιόντων ασβεστίου έχουν μεγάλες αρνητικές επιπτώσεις στα ζώα. Τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν αυτά τα ζώα είναι η μυϊκή αδυναμία και η ασβεστοποίηση των αιμοφόρων αγγείων, των καρδιακών βαλβίδων, του ήπατος, των νεφρών και άλλων μαλακών ιστών, τα οποία τελικά μπορούν να οδηγήσουν σε θάνατο. 

    hyprca 3

    Διαβάστε, επίσης,

    Παγκρεατίτιδα

    Τοξικότητα δακτυλίτιδας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη δυσκοιλιότητα

    Οστεοπέτρωση

    Θυρεοτοξική κρίση

    Οι κίνδυνοι για τα οστά σας

    Οστά και κάνναβη

    Χρήσιμες πληροφορίες για την παραθορμόνη

    Η δυσκοιλιότητα είναι αιτία πολλών ασθενειών

    Προσέξτε πώς λαμβάνετε τα συμπληρώματα ασβεστίου

    Για όσους έχουν καρκίνο και υποφέρουν από δυσκοιλιότητα

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Υποφωσφατασία

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ασβέστιο

    Ενσφήνωση κοπράνων

    Κλινική εικόνα του καρκίνου του πνεύμονα

    Μεταστατικός καρκίνος μαστού

    Κεγχροειδής φυματίωση

    Δυσκοιλιότητα σε ογκολογικούς ασθενείς

    Καλσιτονίνη

    Φαιοχρωμοκύττωμα

    Πότε θα ανησυχήσετε αν έχετε δυσκοιλιότητα

    Ασβέστιο

    Σύνδρομο λύσης του όγκου

    Πολλαπλούν μυέλωμα

    Καρκίνος νεφρού

    Ο κίνδυνος από την καλσιτονίνη

    Αντιμετώπιση υπερασβεστιαιμίας και υπασβεστιαιμίας

    www.emedi.gr

     

  • Χρόνια διάρροια Χρόνια διάρροια

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη χρόνια διάρροια

    Χρόνια διάρροια είναι συχνές κενώσεις με κόπρανα πολύ μαλακά και μεγαλύτερης ποσότητας από ότι συνήθως, για μεγάλο χρονικό διάστημα (περισσότερα από 200 gr/ημέρα κόπρανα, για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του ενός μήνα).

    Δεδομένου ότι ο κάθε ασθενής έχει τη δική του αντίληψη για τη διάρροια, μία λεπτομερής περιγραφή των συμπτωμάτων μπορεί να είναι διαφωτιστική  

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Πεπτικό

    Γενετική:

    • Δυσανεξία σε δισακχαρίτες (συνήθως λακτόζη) είναι συνήθης μεταξύ των πληθυσμών ενηλίκων που δεν ανήκουν σε Κεντρο - ή Βορειο-ευρωπαϊκή εθνικότητα
    • Η κοιλιοκάκη μπορεί να είναι οικογενής 

    Επικρατέστερη ηλικία: Μπορεί να προσβληθούν όλες οι ηλικίες. Συχνότερα η μέση και η τρίτη ηλικία

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες < Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Πιο συχνές αφοδεύσεις από αυτές που ο ασθενής θεωρεί φυσιολογικές 
    • Κόπρανα πιο μαλακής σύστασης από αυτή που θεωρεί ο ασθενής "φυσιολογική"
    • Επαναλαμβανόμενη έπειξη προς αφόδευση 
    • Σε κάποιες περιπτώσεις, περιστασιακή ακράτεια κοπράνων
    • Φόβος ακράτειας (συχνό)
    • Απώλεια βάρους (σπάνιο)
    • Διαταραχές ύδατος και ηλεκτρολυτών (σπάνιο)
    • Συχνά υπογαστρικό άλγος πριν και κατά τη διάρκεια της αφόδευσης 

    ΑΙΤΙΑ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Διαταραχές κινητικότητας, όπως στις λειτουργικές διαταραχές του εντέρου, ειδικά όταν εναλλάσσεται με δυσκοιλιότητα
    • Ώσμωση υγρών προς τον εντερικό αυλό λόγω ύπαρξης μεγάλων ποσοτήτων μη απορροφήσιμων συστατικών (π.χ. Mg++, σορβιτόλη), όπως συμβαίνει σε καταστάσεις δυσαπορρόφησης 
    • Αύξηση έκκρισης νερού και ηλεκτρολυτών από τα κύτταρα του εντέρου προς τον αυλό, μετά από ερεθισμό από φάρμακα και διάφορους χημικούς παράγοντες
    • Βλάβη των εντερικών κυττάρων, όπως συμβαίνει σε χρόνιες φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου, νεοπλασματική διήθηση και ακτινική εντερίτιδα
    • Επιμένουσα εντερική λοίμωξη είναι από μόνη της αιτία χρόνιας διάρροιας, εκτός από τη λαμβλίαση και την υπέρμετρη ανάπτυξη βακτηριδίων στο λεπτό έντερο

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Χρόνια λήψη καθαρτικών 
    • Χρόνια λήψη οινοπνεύματος
    • Σοβαρός και μακροχρόνιας εξέλιξης σακχαρώδης διαβήτης
    • Προηγούμενη εγχείρηση, όπως χολοκυστεκτομή, γαστρεκτομή, βαγοτομή, εντεροκτομή ή εντερική παράκαμψη 
    • Συναισθηματική αστάθεια 
    • AIDS/Λοίμωξη από HIV
    • Διαιτητικά βοηθήματα (π.χ. αυτά που περιέχουν σορβιτόλη ή μαννιτόλη)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Το πιο συχνό και δύσκολο δίλλημα είναι η διάκριση μεταξύ "λειτουργικής" διαταραχής και οργανικής βλάβης 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αιμοδιάγραμμα και βασικός βιοχημικός έλεγχος, συνήθως δεν προσφέρουν πολλά, εκτός από περιπτώσεις που αποτελούν ένδειξη υποκείμενης ή σχετιζόμενης πάθησης ή ηλεκτρολυτικών διαταραχών, όπως είναι η υποκαλιαιμία 
    • Μικροσκοπική εξέταση κοπράνων για αυγά και παράσιτα
    • Πολύ χρήσιμη είναι και η μακροσκοπική εξέταση του δείγματος κοπράνων για παθογόνα βακτήρια
    • Αν υπάρχει υποψία εκκριτικής διάρροιας, ο προσδιορισμός ορισμένων πεπτιδίων στον ορό (π.χ. γαστρίνη, εντεροπεπτίδιο) μπορεί να αποβεί χρήσιμος 
    • Συλλογή κοπράνων 24ώρου προκειμένου να εκτιμηθεί ο όγκος τους 
    • Μέτρηση λίπους κοπράνων μετά από δίαιτα που να περιλαμβάνει 100 gr λίπος/ημέρα
    • Μέτρηση Na+ και Κ+ κοπράνων
    • Ωσμωτικότητα ορού -2 x (Na+ + Κ+) = ωσμωτικό χάσμα. Μεγάλο ωσμωτικό χάσμα υποδηλώνει λήψη ωσμωτικά ενεργού υλικού (π.χ. σορβιτόλης), ενώ μικρό ωσμωτικό χάσμα δηλώνει εκκριτική αιτιολογία

    ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ 

    • Κανένα στην κοινή λειτουργική διάρροια
    • Όταν υπάρχουν, τα ευρήματα είναι εκείνα της υποκείμενης πάθησης

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Για τη διάκριση μεταξύ ωσμωτικής και εκκριτικής διάρροιας είναι σκόπιμο να τεθεί ο ασθενής σε νηστεία. Η ωσμωτική διάρροια θα υποχωρήσει, ενώ η εκκριτική θα παραμείνει ανεπηρέαστη
    • Αν υπάρχει υποψία λήψης καθαρτικών, απαιτείται έλεγχος των κοπράνων για φαινολοφθαλεΐνη και ανθρακινόνες 
    • Η δοκιμασία εισπνοής υδρογόνου μπορεί να είναι χρήσιμη στην ανίχνευση δυσανεξίας σε δισακχαρίτες και στην υπερανάπτυξη εντερικής βακτηριακής χλωρίδας 
    • Σε υποψία εντερικής δυσαπορρόφησης, βιοψία βλεννογόνου του 12δακτύλου (συνήθως ενδοσκοπική). Αυτή συνήθως δεν γίνεται, εκτός και υπάρχουν ενδείξεις στεατόρροιας 
    • Αν υπάρχει υποψία κολλαγονώδους ή μικροσκοπικής κολίτιδας (κυρίως σε ηλικιωμένες γυναίκες), γίνονται κολονοσκόπηση και βιοψία του βλεννογόνου εντέρου 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ο βαριούχος υποκλυσμός και το βαριούχο γεύμα μπορεί να δώσουν στοιχεία για φλεγμονώδη νόσο του εντέρου ή για άλλη εντερική αλλοίωση

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Η πρωκτοσιγμοειδοσκόπηση συνιστάται σε όλες τις περιπτώσεις 
    • Κολονοσκόπηση αν η διάρροια σχετίζεται με παρουσία αίματος στα κόπρανα ή με έλλειψη σιδήρου 
    • Πλήρης κολονοσκόπηση συνήθως δεν συνιστάται, εκτός αν απαιτείται η διερεύνηση μιας συγκεκριμένης κατάστασης 
    • Ύπαρξη εντερικής μελάνωσης στην ενδοσκόπηση, δηλώνει συχνή χρήση καθαρτικών ανθρακινόνης 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακή σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις. Εξαίρεση όταν σοβαρή συνεχής διάρροια έχει προκαλέσει διαταραχές ύδατος και ηλεκτρολυτών που απαιτούν διόρθωση με παρεντερική χορήγηση υγρών 

    Type 1 Type 2 Type 3 Type 4 Type 5 Type 6 Type 7 1

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Όταν οι διαταραχές ύδατος και ηλεκτρολυτών είναι ήπιες, από το στόμα χορήγηση διαλυμάτων αλάτων είναι συνήθως αρκετή 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Περιορισμένη μόνο για τον εξαντλημένο ασθενή 

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Συνήθως δεν απαιτούνται περιορισμοί, εκτός από τις περιπτώσεις τροφών που επιτείνουν τη διάρροια, όπως τα δαμάσκηνα, κλπ. Είναι σκόπιμο να αποφεύγονται τα προϊόντα που περιέχουν λακτόζη για 2 εβδομάδες μετά από ιογενή γαστρεντερίτιδα
    • Μείωση ή αποφυγή των προϊόντων που περιέχουν λακτόζη (γαλακτοκομικά, κλπ) στις περιπτώσεις δυσανεξίας στη λακτόζη
    • Δίαιτα χαμηλής περιεκτικότητας σε γλουτένη είναι απαραίτητη στις περιπτώσεις κοιλιοκάκης 
    • Στις περιπτώσεις χρόνιας διάρροιας που εναλλάσσεται με δυσκοιλιότητα, συμπληρώματα υδρόφιλων κολλοειδών (π.χ. ψύλλιο ή συνθετικά ανάλογα) μπορεί να βοηθήσουν στην ομαλοποίηση των κενώσεων 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Απλουστευμένη εξήγηση της φυσιολογίας του εντέρου 
    • Διαβεβαίωση για την πολυμορφία της εντερικής λειτουργίας, καθώς και για το ότι ευκαιριακή ήπια διάρροια δεν σημαίνει αναγκαστικά δηλητηρίαση 

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Η επιλογή εξαρτάται από τη διάγνωση, αν είναι δυνατόν, της υποκείμενης αιτίας. Οι παρακάτω δόσεις αναφέρονται σε ενήλικες.

    Μη ειδική καταστολή της διάρροιας:

    • Υδαρείς κενώσεις μπορεί να οφείλονται στη χρήση υδρόφιλων κολλοειδών, όπως είναι το ψύλλιο και τα συνθετικά ανάλογα που είναι ιδιαίτερα χρήσιμα στην αντιμετώπιση των εναλλαγών διάρροιας δυσκοιλιότητας
    • Διφαινοξυλάτη 5-20 mg την ημέρα ή λοπεραμίδη 4-16 mg την ημέρα, σε δόσεις που υπολογίζονται και χορηγούνται ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε σθενούς (τα οπιοειδή, όπως η κωδεΐνη, είναι επίσης αποτελεσματικά, αλλά η χρήση τους έχει σε μεγάλο βαθμό εγκαταλειφθεί)
    • Καολίνη/πηκτίνη 1-8 κουταλάκια την ημέρα κατανεμημένα ανάλογα με τις ανάγκες του ασθενούς 

    Στους πιο ειδικούς παράγοντες περιλαμβάνονται:

    • Σε δυσανεξία στη λακτόζη, συμπλήρωμα λακτάσης 
    • Σε διάρροια λόγω πεπτιδίων, σωματοστατίνη 
    • Σε γαστρική υπερέκκριση, ανταγωνιστές των Η2 υποδοχέων (π.χ. σιμετιδίνη, ρατινιδίνη)

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Στην περίπτωση που μια απλή "λειτουργική" διάρροια επιμένει, θα πρέπει να εκτελείται παραπέρα διερεύνηση για την αποκάλυψη πιθανής υποκείμενης αιτίας 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Τα άτομα που πάσχουν από χρόνια διάρροια θα πρέπει να απέχουν από διαρροιογόνες τροφές, όπως η σορβιτόλη 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Σε σοβαρές περιπτώσεις, διαταραχές ύδατος και ηλεκτρολυτών 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Ήπια διάρροια που εκδηλώνεται ευκαιριακά και ανταποκρίνεται σε απλά μέτρα είναι ακίνδυνη. Όταν όμως αυτό συμβαίνει συνεχώς μπορεί να δημιουργεί σοβαρά προβλήματα 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Χρόνιες φλεγμονώδεις νόσοι του εντέρου (ελκώδης κολίτιδα, νόσος του Crohn), σύνδρομα δυσαπορρόφησης, διαβήτης, κλπ.

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Τα βρέφη και τα παιδιά παρουσιάζουν συνήθως διάρροια διαιτητικής αρχής η οποία εξαφανίζεται με την ηλικία 

    Γηριατρικό: Οι ηλικιωμένοι που κατά τη διάρκεια της ζωής τους είχαν φυσιολογική εντερική λειτουργία είναι σπάνιο να αποκτήσουν διάρροια λόγω ηλικίας και μόνο. Αντίθετα, αυτοί που πάντα είχαν τάση για διάρροια, μπορεί να διαπιστώσουν αυξανόμενο πρόβλημα με την πάροδο της ηλικίας 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το έντερο

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το έντερο

    Integris Featured Chronic Constipation and Diarrhea

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις ανοσοανεπάρκειες

    HIV λοίμωξη και AIDS

    Συμπληρώματα διατροφής για τη φλεγμονώδη νόσο εντέρου

    Χρήσιμες πληροφορίες για το AIDS

    Φασιολοψίαση

    Όλα τα κόλπα για να σταματήσετε τη διάρροια

    Οι αιτίες απώλειας βάρους

    Μικροσκοπική κολίτιδα

    Νόσος του Crohn

    Σύνδρομο Zollinger-Ellison

    Χρήσιμες συνταγές βοτάνων για τη διάρροια

    Ιατρικές συνταγές με θυμάρι

    Όλες οι ασθένειες ξεκινούν από το έντερο

    Λάδι μασάζ με χαμομήλι

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με θρούμπι

    Εκκολπωματική νόσος

    Ορθομοριακή αποτοξίνωση του γαστρεντερικού συστήματος

    Συμπληρώματα διατροφής για τις παθήσεις του πεπτικού

    Καλπροτεκτίνη κοπράνων

    Έλεγχος λοιμώξεων από εντερόκοκκους στο νοσοκομείο

    Αίμα του δράκου

    Το μινθέλαιο

    Σταφυλοκοκκική λοίμωξη

    Η κοιλιοκάκη

    Acai berries

    Η σχιστοσωμίαση

    Λεπτοσπείρωση

    Οξεία γαστρεντερίτιδα σε παιδιά

    Εντεροκολίτιδα από υερσίνια

    Όταν έχετε διάρροια

    Ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

    Η λίστα με τα φιλικά βακτήρια

    Λιστερίωση

    Υπάρχουν κίνδυνοι από την Ακτινοθεραπεία;

    Η διατροφή κατά την ακτινοθεραπεία

    Όταν ταξιδεύετε σε προορισμούς υψηλού κινδύνου

    Οι κανόνες υγιεινής για τα τρόφιμα

    Να πλένετε συχνά τα χέρια σας

    www.emedi.gr

     

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Το μυαλό είναι δυνατό Το σύνδρομο Ramsay Hunt »