Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014 09:31

Ενημέρωση για κρούσματα του βακτηρίου Xyllela fastidiosa Κύριο

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Έντονη ανησυχία προκαλεί η ανίχνευση του βακτηρίου Xyllela fastidiosa στην Ευρώπη

Έντονη ανησυχία προκαλεί η ανίχνευση του βακτηρίου Xyllela fastidiosa σε ελαιόδεντρα στην περιοχή της Απουλίας (Apulia), στη Νότια Ιταλία, τους τελευταίους μήνες.

Οι σύγχρονες μοριακές (PCR) και ανοσοδιαγνωστικές (ELISA, IF) εργαστηριακές τεχνικές επιτρέπουν τη γρήγορη, έγκαιρη και έγκυρη ανίχνευση των φυτοπαθογόνων.

Ερώτημα όμως, παραμένει γιατί ο πρώτος ξενιστής του βακτηρίου στην Ευρώπη είναι η ελιά, για την οποία μέχρι σήμερα εθεωρείτο μικρής σημασίας παθογόνο και όχι ένας από τους υπόλοιπους με ιδιαίτερη οικονομικής σημασίας ξενιστές του (αμπέλι, πυρηνόκαρπα, εσπεριδοειδή) τους οποίους ξενίζει, και ζημιώνει εδώ και 130 τουλάχιστον χρόνια, καθιστώντας συχνά απαγορευτική την καλλιέργειά τους, σε διάφορες περιοχές της αμερικάνικης ηπείρου.

Μέχρι σήμερα, η ελιά (Olea europea) δεν αποτελούσε ένα από τους κύριους ξενιστές του παθογόνου. 

Η Xyllela fastidiosa είναι ένα βακτήριο κατά Gram αρνητικό, πολύ αργής ανάπτυξης, με ιδιαίτερες θρεπτικές απαιτήσεις, που μολύνει και αποικίζει διασυστηματικά, επιλεκτικά και αποκλειστικά τα αγγεία του ξύλου των φυτών, που μεταδίδεται και μεταφέρεται με το πολλαπλασιαστικό υλικό, τον εμβολιασμό και με φορείς, κυρίως μυζητικά έντομα, όπως διάφορα τζιτζίκια (Cicadellidae, Cercopidae).

Περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1987 στις ΗΠΑ ως το παθογόνο αίτιο της ασθένειας του Pierce στο αμπέλι (Vitis vinifera), και της ασθένειας phony peach σε ροδακινιά (Prunus persica), με τις ασθένειες αυτές να έχουν παρατηρηθεί ήδη από το 1884 και 1890 αντίστοιχα στις ΗΠΑ και στη συνέχεια το 1993 στη Βραζιλία ως αίτιο της ποικιλοχλωματικής χλώρωσης των εσπεριδοειδών (Citrus Variegated Chlorosis, ή Citrus X disease).

Είναι ένα διασυστηματικό παθογόνο το οποίο εγκαθίσταται, πολλαπλασιάζεται και κινείται ανοδικά και καθοδικά στον αγγειακό ιστό προκαλώντας δυσλειτουργίες στη διακίνηση και τροφοδοσία του ασθενούς φυτού με νερό και θρεπτικά συστατικά. Η φυσική του παρουσία με την ικανότητά του στο σχηματισμό «βιοφιλμ» (βιολογική μεμβράνη), την παραγωγή πολυσακχαριτών και την έκκριση ενζύμων, που προκαλούν τη λύση του κυτταρικού τοιχώματος των φυτικών κυττάρων έχει ως αποτέλεσμα το φράξιμο και τη διακοπή της συνέχειας του αγγειακού ιστού στα προσβεβλημένα φυτά, με συνέπεια την εκδήλωση συμπτωμάτων που σχετίζονται με εκείνα μιας κλασσικής αδροβακτηρίωσης όπως: χλώρωση, μάρανση, περίκαυμα, καψάλισμα, τσουρούφλισμα και νέκρωση φύλλων, ξήρανση κλαδίσκων και κλάδων και γενικότερη καχεξία με μείωση της παραγωγικότητας και σταδιακά ξήρανση ολόκληρου του ελαιόδεντρου. Τα συμπτώματα αυτά συχνά συνδέονται ή συγχέονται με την έλλειψη νερού και την ξηρασία, με την παρουσία άλλων φυτοπαθογόνων (Verticillium, Fomitiporia, Phoma κ.ά.) αλλά και με την τοξικότητα από άλατα ή τις ζημιές από ζιζανιοκτόνα. Η ένταση των συμπτωμάτων και η εμφάνιση της ασθένειας με μορφή επιδημίας, μπορεί να επηρεάζεται από τον ξενιστή, την ποικιλία, το έντομο-φορέα και πιθανά την ηλικία του δένδρου και τις συνθήκες περιβάλλοντος. Οι προσβολές στην Ιταλία αφορούν κατά το πλείστον αιωνόβια δένδρα. Η ασθένεια παρατηρείται σε περιοχές με ήπιο χειμώνα, ενώ η ευνοϊκή ανάπτυξη του βακτηρίου είναι γύρω στους 26 – 280C. Το βακτήριο συχνά βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση σε πολλούς ξενιστές και ιδιαίτερα σε αυτοφυή φυτά, τα οποία αποτελούν πηγές για νέα διασπορά του σε καλλιεργούμενα φυτά με τη βοήθεια των εντόμων-φορέων του.

Η χημική αντιμετώπιση του βακτηρίου είναι αδύνατη.

Η προσπάθεια των αμόλυντων χωρών, όπως η Ελλάδα, εστιάζεται στην αποφυγή εισόδου του παθογόνου με την εφαρμογή αυστηρών μέτρων καραντίνας, φυτοϋγειονομικού ελέγχου και επισκοπήσεων στις εγκαταστημένες καλλιέργειες.

Στις χώρες που ενδημεί επιδιώκεται η χρησιμοποίηση ανθεκτικών ποικιλιών, καλλιεργητικών μέτρων και υγιεινής και η χημική και βιολογική αντιμετώπιση των εντόμων φορέων. Όμως δεδομένου ότι από τη μια μεριά το παθογόνο έχει μεγάλο εύρος ξενιστών, πολυάριθμους φορείς και μπορεί να επιβιώνει σε λανθάνουσα κατάσταση σε ασυμπωματικούς ξενιστές και από την άλλη μεριά ο σύγχρονος τρόπος διακίνησης του φυτικού υλικού σε παγκόσμιο επίπεδο είναι παράγοντες που καθιστούν αδύνατη την αποφυγή εισαγωγής νέων παθογόνων σε περιβάλλοντα που ευνοούν την ανάπτυξη, εγκατάσταση και τον πολλαπλασιασμό τους.

Είναι σίγουρο ότι η επιβεβαίωση της εισόδου του παθογόνου στην ευρωπαϊκή ήπειρο πιθανά θα αλλάξει το τοπίο, για σημαντικές καλλιέργειες (αμπέλι, πυρηνόκαρπα, εσπεριδοειδή) αλλά και ιδιαίτερα για την ελαιοκαλλιέργεια. Οι γνώσεις που έχουμε για τις σχέσεις και τις αλληλεπιδράσεις του παθογόνου με το ελαιόδεντρο, με τα έντομα φορείς του και με το οικολογικό περιβάλλον που αναπτύσσεται η ελιά είναι οι στοιχειώδεις και προκύπτουν έμμεσα από τα δεδομένα και την εμπειρία της παρουσίας του βακτηρίου σε άλλες περιοχές και άλλες καλλιέργειες.

Πρέπει να ληφθούν μέτρα!

Διαβάστε, επίσης,

Καταπολεμήστε τη μελίγκρα οικολογικά

Συσκευές που ανιχνεύουν επικίνδυνες ουσίες στα τρόφιμα

Τα φυτοφάρμακα προκαλούν νόσο του Πάρκινσον

Παγκοσμιοποίηση και καρκίνος

Τροφές που οι ειδικοί δεν θα έτρωγαν ποτέ

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 993 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014 09:56
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ρουβίδιο Εξοικονόμηση ενέργειας »