Μήπως δεν μπορείτε να κουνήσετε τον ώμο σας;

Από

3 Απριλίου 2014

618

Μήπως δεν μπορείτε να κουνήσετε τον ώμο σας; Ο Παγωμένος ώμος αφορά μία κατάσταση αγνώστου αιτιολογίας, με προοδευτικό περιορισμό κινήσεων.

Παγωμένος ώμος

Ο Παγωμένος Ώμος, ICD-10 M 75.0, αφορά το 2% – 3% του πληθυσμού, με την πλειοψηφία να είναι γυναίκες ηλικίας 40 – 60 ετών. Στην πραγματικότητα, πρόκειται, για μία κατάσταση αγνώστου αιτιολογίας, που χαρακτηρίζεται από βαθμιαίο, προοδευτικό και επώδυνο περιορισμό των κινήσεων του ώμου, σε όλους τους άξονες κίνησης, που μπορεί να αποκατασταθεί αυτόματα σε κάποιο βαθμό μετά από μήνες ή χρόνια, αλλά παραμένουν τα αποτελέσματα της μακροχρόνιας δυσκαμψίας, όπως είναι η μυϊκή ατροφία κ.ά.

Ο όρος «παγωμένος ώμος» χρησιμοποιείται, για την ιδιοπαθή κατάσταση, ενώ ο όρος «δευτεροπαθής προσκολλητική θυλακίτιδα» χρησιμοποιείται σε άλλες παθολογικές αιτίες. Και στις δυο περιπτώσεις, υπάρχει πόνος και περιορισμός στην κινητικότητα του ώμου.

Στον Παγωμένο Ώμο η κάψα της άρθρωσης φλεγμαίνει και γίνεται δύσκαμπτη. Η φλεγμονή μπορεί να προκαλέσει συμφύσεις, μεταξύ των αρθρικών επιφανειών, ενώ ελαττώνεται το αρθρικό υγρό, που βοηθάει στην ομαλή κίνηση, λιπαίνοντας τις αρθρικές επιφάνειες, με αποτέλεσμα την προοδευτική μείωση των κινήσεων της άρθρωσης και τον πόνο.

Παρόλο, που η ακριβής αιτιολογία είναι άγνωστη, υπάρχουν κάποιοι επιβαρυντικοί παράγοντες, που ευνοούν την πρόκληση του Παγωμένου Ώμου:

Ηλικία: Άτομα ηλικίας άνω των 40 ετών, κυρίως, γυναίκες.

Διαβήτης: Για άγνωστο λόγο, είναι περισσότερο συχνός σε ασθενείς με διαβήτη. Για το λόγο αυτό, πιστεύεται, ότι η εμφάνιση του Παγωμένου Ώμου έχει σχέση με το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού, δηλαδή αντισώματα επιτίθενται εναντίον του ινώδη θύλακα και του συνδετικού ιστού του ώμου.

Ακινητοποίηση της άρθρωσης του ώμου: Λόγω τραύματος, περιαρθρίτιδας, χειρουργείου ή κάκωση στο πέταλο των στροφέων μυών του ώμου.

Συστηματική νόσος: Παθήσεις του θυρεοειδή, καρδιολογικές παθήσεις και Πάρκινσον.

Υπάρχουν τρία βασικά στάδια του παγωμένου ώμου:

1- Επώδυνο στάδιο:

Πόνος με τις κινήσεις.
Γενικευμένος πόνος, που δε μπορεί να εντοπισθεί.
Μυϊκός σπασμός.
Επιδείνωση του πόνου τη νύκτα και στη ξεκούραση.

2- Περιοριστικό στάδιο:

Λιγότερος πόνος.
Αυξημένη δυσκαμψία και περιορισμός των κινήσεων.
Μειωμένος πόνος τη νύκτα και στην ξεκούραση.
Άβολη αίσθηση στις οριακές κινήσεις του ώμου.

3- Στάδιο αποκατάστασης:

Ελαττωμένος πόνος.
Προοδευτική και αργή αύξηση του εύρους κίνησης της άρθρωσης.
Αυτόματη αποκατάσταση, αλλά συχνά ατελής.

Διάγνωση του παγωμένου ώμου

Όσον αφορά τη διάγνωση, καταρχήν πρέπει να διαπιστώσουμε εάν τα προβλήματα προέρχονται από την άρθρωση ή από εξωαρθρικούς παράγοντες. Περιορισμός στην ενεργητική κίνηση υπάρχει και στις δύο περιπτώσεις, ενώ ελάττωση της παθητικής κίνησης, που μπορεί να είναι επώδυνη, δείχνει αρθρική παθολογία. Αν ο ασθενής είναι σε θέση να χαλαρώσει και να επιτρέψει παθητική κίνηση σε πλήρες εύρος, τότε το πρόβλημα είναι έξωαρθρικό. Μπορεί να οφείλεται σε μυ, τένοντα ή στο θύλακα.

Σημαντικό ρόλο στη διάγνωση έχει η κλινική αξιολόγηση. Ελέγχονται οι ενεργητικές κινήσεις, παθητικά κινείται ο ώμος για να διαπιστωθεί το εύρος κίνησης της άρθρωσης, παρατηρείται η διάταξη της άρθρωσης, ελέγχεται η μυϊκή δύναμη και γίνεται ψηλάφηση, ώστε να εντοπιστούν περιοχές ευαισθησίας.

Ο ακτινολογικός έλεγχος δίνει τη δυνατότητα να εκτιμηθεί η κατάσταση των οστών. Η μαγνητική τομογραφία δίνει στοιχεία για τα υπόλοιπα μαλακά μόρια της άρθρωσης, ενώ δεν είναι απαραίτητη για τη διάγνωση του παγωμένου ώμου.

Θεραπεία παγωμένου ώμου

Η θεραπεία έχει τρεις βασικούς στόχους:

α) ανακούφιση από τον πόνο,

β) βελτίωση του εύρους κίνησης,

γ) μυϊκή ενδυνάμωση.

Για την ανακούφιση από τον πόνο, χορηγείται φαρμακευτική αγωγή, ενώ μπορεί να γίνει έγχυση κορτιζόνης στην άρθρωση (καλύτερα να μη γίνεται). Επίσης, μπορεί να γίνει διαδερμική έγχυση κορτιζόνης και ξυλοκαΐνης, με τη μέθοδο της ιοντοφόρεσης.

Για τη βελτίωση του εύρους κίνησης, εφαρμόζονται τεχνικές ήπιας κινητοποίησης της άρθρωσης, καθώς, επίσης, τεχνικές Manual Therapy και Kinetic Control. Στόχος, αυτών των τεχνικών είναι να αποκατασταθεί η φυσιολογική διάταξη της άρθρωσης, ώστε να διευκολυνθεί η φυσιολογική λειτουργικότητα των μυών και των συνδέσμων, που τη στηρίζουν, γιατί η άρθρωση του ώμου χαρακτηρίζεται ως άρθρωση των μαλακών μορίων, αφού 30% μόνο είναι η οστική επαφή, ενώ κατά 70% εξαρτάται από τη λειτουργικότητα των μαλακών μορίων.

Στο πρόγραμμα αποκατάστασης, ιδιαίτερο ρόλο έχει το μηχάνημα Παθητικής Κινητοποίησης του άνω άκρου. Ερευνητές διαπίστωσαν, ότι η χρήση αυτής της συσκευής, διεγείρει τα χονδροκύτταρα να παράγουν πρωτεογλυκάνες 4 (PRG4), ένα μόριο, που βρίσκεται στο αρθρικό υγρό, με λιπαντικές και προστατευτικές του χόνδρου ιδιότητες.

Πρόγραμμα μυϊκής ενδυνάμωσης και ιδιοδεκτικότητας του ώμου

Η διατήρηση, όσο το δυνατόν, μεγαλύτερου εύρους κίνησης είναι σημαντικό, ως εκ τούτου, ο ασθενής θα πρέπει να συμμετέχει στη διαδικασία, εκτελώντας το πρόγραμμα των ασκήσεων, που θα του υποδείξει ο φυσικοθεραπευτής, ενώ θα πρέπει να προσπαθεί να εκτελεί τις καθημερινές του δραστηριότητες.

Ο πόνος στον ώμο αποτελεί περίπου το 16% όλων των μυοσκελετικών προβλημάτων και είναι δεύτερος, μετά από τον πόνο στη μέση. Χρόνιος πόνος στον ώμο χαρακτηρίζεται ο πόνος, που διαρκεί, τουλάχιστον, 6 μήνες, ενώ η ηλικία παίζει σημαντικό ρόλο στον καθορισμό της αιτίας, που τον προκαλεί. Σε ασθενείς νεότερους των 40 ετών, η αστάθεια στην άρθρωση και μέτριου βαθμού εκφυλισμός του τένοντα στο πέταλο των στροφέων μυών είναι περισσότερο συνηθισμένες αιτίες πόνου. Η προσκολλητική θυλακίτιδα, Η γληνοβραχιόνια οστεοαρθρίτιδα και Ο μεγαλύτερος εκφυλισμός του τένοντα στο πέταλο των στροφέων μυών είναι περισσότερο συνηθισμένες αιτίες σε μεγαλύτερους ασθενείς.

Πόνος εντοπισμένος στην άνω – πρόσθια επιφάνεια του ώμου, συνήθως, αφορά την ακρωμιοκλειδική άρθρωση, ενώ πόνος στην πλάγια επιφάνεια, στο δελτοειδή μυ, δηλώνει παθολογία του πέταλου των στροφέων μυών.

Ο έλεγχος του εύρους κίνησης της άρθρωσης του ώμου, πρέπει, πάντα, να αξιολογείται, αλλά δεν απαιτείται ο έλεγχος παθητικού εύρους κίνησης, όταν είναι φυσιολογικό το ενεργητικό εύρος κίνησης. Απώλεια, τόσο του ενεργητικού, όσο και του παθητικού εύρους κίνησης, υποδηλώνει, είτε προσκολλητική θυλακίτιδα (παγωμένος ώμος), είτε οστεοαρθρίτιδα στην άρθρωση.

Σε ασθενείς με χρόνιο πόνο στον ώμο πρώτη επιλογή είναι η συντηρητική θεραπεία. Η στρατηγική της θεραπείας περιλαμβάνει διαφοροποίηση των δραστηριοτήτων, κυρίως, αυτών, όπου τα χέρια λειτουργούν πάνω από το επίπεδο των ώμων.

Σε περιπτώσεις αστάθειας στην άρθρωση, συνίσταται επιπλέον επιθετικό πρόγραμμα ενδυνάμωσης.

Σε περιπτώσεις οστεοαρθρίτιδας, συνίσταται ήπιο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας, σε αντίθετη περίπτωση, μπορεί να έχουμε επιδείνωση των συμπτωμάτων.

Οι περισσότεροι ασθενείς με χρόνιο πόνο στον ώμο, ανταποκρίνονται ικανοποιητικά στη συντηρητική θεραπεία, αλλά ο έντονος πόνος και η παράταση των συμπτωμάτων αποτελούν κακή πρόγνωση.

Σε παθολογία του πετάλου των στροφέων, η φυσικοθεραπεία βοηθάει στη γρήγορη αποκατάσταση και τη μακροχρόνια λειτουργικότητα.

Εγχύσεις κορτιζόνης στην άρθρωση είναι συνηθισμένες στην κλινική αντιμετώπιση της παθολογίας του πέταλου των στροφέων, αλλά δεν υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις, που να τις υποστηρίζουν και καλύτερα να μη γίνονται.

by PREDICT

Υψηλής Ποιότητας Συμπλήρωμα Διατροφής για τον παγωμένο ώμο

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε το Υψηλής Ποιότητας Συμπλήρωμα Διατροφής για τον παγωμένο ώμο