Συρίγγια γαστρεντερικού συστήματος. Η αποτελεσματικότητα της οκτρεοτίδης, για την πρόληψη και τη θεραπεία των συριγγίων του γαστρεντερικού.
Συρίγγια γαστρεντερικού συστήματος
Η αποτελεσματικότητα της οκτρεοτίδης, για την πρόληψη και τη θεραπεία των συριγγίων του γαστρεντερικού συστήματος, έχει μελετηθεί.
Γαστρεντερικά συρίγγια μπορεί, συχνά, να προκύψουν μετά από μία εγχείρηση στην κοιλιακή χώρα ή μετά από ένα τραύμα.
Τα συρίγγια είναι πιθανό να προκαλέσουν επιπλοκές, όπως ο υποσιτισμός, η σήψη και η μη επούλωση του συριγγίου.
Η αυτόματη επούλωση των συριγγίων μπορεί να διαρκέσει αρκετές εβδομάδες. Συρίγγια ανθεκτικά, γενικά, απαιτούν χειρουργική παρέμβαση.
Η Οκτρεοτίδη είναι ένα ανάλογο της σωματοστατίνης, που μπορεί να μειώσει τα γαστρεντερικά συρίγγια, τα συρίγγια των χοληφόρων, τα συρίγγια του παγκρέατος, να ελαττώσει τις γαστρεντερικές εκκρίσεις, καθώς και να μειώσει την κινητικότητα του γαστρεντερικού σωλήνα.
Η θεραπεία με οκτρεοτίδη μπορεί να χρησιμοποιηθεί, για να μειώσει τα συρίγγια σε δόσεις από 100 έως 250μg, υποδορίως, κάθε 8 ώρες. Εάν δεν είναι εμφανής η μείωση του συριγγίου μέσα σε 5-8 ημέρες, η θεραπεία με οκτρεοτίδη πρέπει να διακόπτεται.
Άλλες χρήσεις της οκρεοτίδης
Η Οκτρεοτίδη είναι ένα οκταπεπτίδιο, που μιμείται τη φυσική σωματοστατίνη φαρμακολογικά και είναι ο πιο ισχυρός αναστολέας της αυξητικής ορμόνης, της γλυκαγόνης και της ινσουλίνης. Η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων έχει εγκρίνει τη χρήση μιας μορφής άλατος αυτού του πεπτιδίου, της οξικής οκτρεοτίδης, ως ενέσιμο σκεύασμα, για τη θεραπεία της μεγαλακρίας, του γιγαντισμού, της διάρροιας και των επεισοδίων έξαψης, που σχετίζονται με το καρκινοειδές σύνδρομο και τη διάρροια σε ασθενείς, που εκκρίνουν το αγγειοδραστικό εντερικό πεπτίδιο, που εκκρίνουν οι όγκοι (VIPomas).
Η Οκτρεοτίδη, επίσης, χρησιμοποιείται στην πυρηνική ιατρική απεικόνιση, για την επισήμανση με ίνδιο-111 (OctreoScan), για τη διάγνωση νευροενδοκρινικών και άλλων όγκων, που εκφράζουν υποδοχείς σωματοστατίνης. Τελευταία, γίνεται με ραδιοσημασμένο γάλλιο-68, που επιτρέπει απεικόνιση με τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (ΡΕΤ), με υψηλότερη ανάλυση και ευαισθησία.
Η οκτρεοτίδη έχει, επίσης, χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της σοβαρή διάρροιας από άλλες αιτίες.
Χρησιμοποιείται στην τοξικολογία, για τη θεραπεία της παρατεταμένης υπογλυκαιμίας, μετά από επαναλαμβανόμενες χορηγήσεις σουλφονυλουρίας και ενδεχομένως υπερβολική δόση μεγλιτινιδών. Επίσης, έχει χρησιμοποιηθεί με διάφορους βαθμούς επιτυχίας σε βρέφη με νησιδιοβλάστωση, για τη μείωση υπερέκκρισης ινσουλίνης.
Σε ασθενείς με κιρσούς οισοφάγου, η οκτρεοτίδη μπορεί να δοθεί, για να βοηθήσει στη μείωση της αιμορραγίας. Επίσης, έχει ερευνηθεί σε ασθενείς με πόνο από χρόνια παγκρεατίτιδα και μπορεί να είναι χρήσιμη στη θεραπεία των νεοπλασμάτων του θύμου αδένα.
Το φάρμακο έχει χρησιμοποιηθεί off-label, με υποδόρια ένεση, στη διαχείριση της υπερτροφικής πνευμονικής οστεοαρθροπάθειας από μη-μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα.
Έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία των κακοήθων αποφράξεων του εντέρου.
Η οκτρεοτίδη μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με midodrine, για να αναστρέψει εν μέρει την περιφερική αγγειοδιαστολή στο ηπατονεφρικό σύνδρομο. Με την αύξηση της συστηματικής αγγειακής αντίστασης, το φάρμακο, αυτό, βελτιώνει τη νεφρική διήθηση και παρατείνει την επιβίωση, μέχρι την οριστική θεραπεία με μεταμόσχευση ήπατος.
Η οκρεοτίδη στην ογκολογία
H οκτρεοτίδη δρα, μειώνοντας σταθερά την αυξητική ορμόνη και εξομαλύνει τις στάθμες πλάσματος IGF I/insulin-like growth factor 1/αυξητικός παράγοντας που μοιάζει με ινσουλίνη 1 στην πλειονότητα των ασθενών. Στους περισσότερους ασθενείς, η SANDOSTATIN LAR μειώνει, σημαντικά, τα κλινικά συμπτώματα της νόσου, όπως κεφαλαλγία, υπεριδρωσία, παραισθησίες, αίσθημα κόπωσης, οστεοαρθραλγία και σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα. Έχει αναφερθεί, ότι σε μεμονωμένους ασθενείς με αδένωμα της υποφύσεως, που εκκρίνει αυξητική ορμόνη, η SANDOSTATIN LAR επέφερε συρρίκνωση του όγκου.
Σε ασθενείς με λειτουργικούς ενδοκρινικούς όγκους του γαστεντεροπαγκρεατικού συστήματος η θεραπεία με Sandostatin LAR παρέχει συνεχή έλεγχο των συμπτωμάτων, που σχετίζονται με την υποκείμενη νόσο.
Οι επιδράσεις της οκτρεοτίδης σε διαφορετικούς τύπους γαστρεντεροπαγκρεατικών όγκων έχουν ως εξής:
-Καρκινοειδείς όγκοι: Η χορήγηση οκτρεοτίδης έχει ως αποτέλεσμα τη βελτίωση των συμπτωμάτων, ιδιαίτερα του δερματικού ερυθήματος και της διάρροιας. Σε πολλές περιπτώσεις, η δράση αυτή συνοδεύεται από πτώση της σεροτονίνης πλάσματος και μειωμένη απέκκριση από τα ούρα του 5-υδροξυ-ινδολοξικού οξέος.
-Βιπώματα: Το βιοχημικό χαρακτηριστικό αυτών των όγκων είναι η υπερπαραγωγή αγγειοδραστικού εντερικού πεπτιδίου (vasoactive intestinal peptide-VIP). Στις περισσότερες περιπτώσεις, η χορήγηση οκτρεοτίδης οδηγεί σε ανακούφιση της βαριάς εκκριτικής διάρροιας, που είναι αντιπροσωπευτική της νόσου και σε επακόλουθη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Η δράση, αυτή, συνοδεύεται από βελτίωση των συνδεόμενων ηλεκτρολυτικών διαταραχών π.χ. υποκαλιαιμία και έτσι, καθίσταται δυνατή η διακοπή της εντερικής και παρεντερικής χορήγησης συμπληρωματικών ηλεκτρολυτών. Σε μερικούς ασθενείς, η απεικόνιση σε υπολογιστή της αξονικής τομογραφίας, υποδηλώνει επιβράδυνση ή ανάσχεση της εξέλιξης του όγκου ή ακόμα και συρρίκνωση του ιδιαίτερα σε ηπατικές μεταστάσεις. Η κλινική βελτίωση συνοδεύεται, συνήθως, από μείωση των επιπέδων του VIP στο πλάσμα, τα οποία μπορεί να πέσουν εντός της φυσιολογικής περιοχής τιμών.
-Γλυκαγονώματα: Η χορήγηση οκτρεοτίδης οδηγεί, στις περισσότερες περιπτώσεις, σε αξιόλογη βελτίωση του μεταναστευτικού νεκρολυτικού εξανθήματος, που είναι χαρακτηριστικό σε αυτή τη πάθηση. Η επίδραση της οκτρεοτίδης στην κατάσταση του ήπιου σακχαρώδους διαβήτη, που σημειώνεται, συχνά, δεν είναι σεσημασμένη και γενικά δεν οδηγεί σε μείωση των απαιτήσεων για ινσουλίνη ή για υπογλυκαιμικούς παράγοντες, που χορηγούνται από το στόμα. Σε εκείνους τους ασθενείς, που παρουσιάζουν διάρροια, η οκτρεοτίδη προκαλεί βελτίωση της και ως εκ τούτου οδηγεί σε αύξηση του βάρους. Μονολότι η χορήγηση οκτρεοτίδης οδηγεί, συχνά, σε άμεση μείωση της στάθμης του γλυκαγόνου στο πλάσμα, γενικά, η μείωση αυτή δε διατηρείται καθ’όλη την παρατεταμένη περίοδο χορήγησης, παρά τη συνεχή βελτίωση των συμπτωμάτων.
-Γαστρινώματα / Σύνδρομο Zollinger-Ellison: Μονολότι η θεραπεία με αναστολείς της αντλίας πρωτονίων ή με παράγοντες, που παρεμποδίζουν τους Η2 υποδοχείς θέτει υπό έλεγχο την υποτροπιάζουσα πεπτική εξέλκωση, που σημειώνεται ως αποτέλεσμα της χρόνιας διεγειρόμενης από τη γαστρίνη υπερέκκρισης γαστρικού οξέος, ο έλεγχος, αυτός, είναι μάλλον σε όλους τους ασθενείς με αυτή τη θεραπεία. Η οκτρεοτίδη από μόνη της ή σε συνδυασμό με αναστολείς της αντλίας πρωτονίων ή με ανταγωνιστές των Η2 υποδοχέων μπορεί να μειώσει την υπερέκκριση γαστρικού οξέος και να βελτιώσει τα συμπτώματα, συμπεριλαμβανόμενης της διάρροιας. Ενδέχεται, επίσης, να ανακουφιστούν και άλλα συμπτώματα, που πιθανώς οφείλονται στην παραγωγή πεπτιδίων από τον όγκο π.χ. δερματικό ερύθημα. Οι στάθμες της γαστρίνης στο πλάσμα πέφτουν σε ορισμένους ασθενείς.
-Ινσουλινώματα: Η χορήγηση οκτρεοτίδης προκαλεί πτώση της κυκλοφορούσας ανοσοαντιδραστικής ινσουλίνης. Σε ασθενείς με εγχειρήσιμους όγκους, η οκτρεοτίδη μπορεί να βοηθήσει στην αποκατάσταση και διατήρηση της νορμογλυκαιμίας προεγχειρητικώς. Σε ασθενείς με καλοήθεις ή κακοήθεις όγκους, που δεν επιδέχονται χειρουργική επέμβαση, ο γλυκαιμικός έλεγχος μπορεί να βελτιωθεί, ακόμα και χωρίς ταυτόχρονη παρατεταμένη μείωση των επιπέδων της κυκλοφορούσας ινσουλίνης.
-GRF/Growth hormone-releasing factor/Παράγοντας απελευθέρωσης αυξητικής ορμόνης-ώματα: Πρόκειται για σπάνιους όγκους, που χαρακτηρίζονται από παραγωγή του εκλυτικού παράγοντα της αυξητικής ορμόνης μόνου ή σε συνδυασμό με άλλα δραστικά πεπτίδια. Η οκτρεοτίδη βελτιώνει τα χαρακτηριστικά και συμπτώματα της επακόλουθης μεγαλακρίας. Αυτό οφείλεται πιθανότατα στην αναστολή της έκκρισης του GRF και της αυξητικής ορμόνης και μπορεί να οδηγήσει σε περιστολή της μεγένθυσης της υπόφυσης.
Φαρμακοκινητική οκρεοτίδης
Η Οκτρεοτίδη απορροφάται γρήγορα και πλήρως μετά την υποδόρια ένεση. Η μέγιστη συγκέντρωση στο πλάσμα επιτυγχάνεται μετά από 30 λεπτά. Ο χρόνος ημίσειας ζωής είναι 100 λεπτά (1,7 ώρες) κατά μέσο όρο, όταν εφαρμόζεται υποδόρια. Μετά την ενδοφλέβια ένεση, η ουσία αποβάλλεται σε δύο φάσεις, με χρόνο ημιζωής 10 και 90 λεπτά, αντίστοιχα.
Η οκρεοτίδη αναστέλλει την έκκριση πολλών ορμονών, όπως της γαστρίνης, της χολοκυστοκινίνης, της γλυκαγόνης, της αυξητικής ορμόνης, της ινσουλίνης, της σεκρετίνης, του παγκρεατικού πολυπεπτιδίου, της TSH/thyroid stimulating hormone/ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς και του αγγειοδραστικού εντερικού πεπτιδίου.
-μειώνει την έκκριση των υγρών, από το έντερο και το πάγκρεας,
-μειώνει τη γαστρεντερική κινητικότητα και εμποδίζει τη συστολή της χοληδόχου κύστης,
-αναστέλλει τη δράση ορισμένων ορμονών από τον πρόσθιο λοβό της υπόφυσης,
-προκαλεί αγγειοσύσπαση στα αιμοφόρα αγγεία και μείωση των πιέσεων στην πύλη του ήπατος και μείωση της αιμορραγίας των κιρσών του οισοφάγου.
Επίσης, έχει αποδειχθεί, ότι έχει αναλγητική δράση, πιθανότατα δρα ως μερικός αγωνιστής των οπιοειδών υποδοχέων. Η οκτρεοτίδη μπορεί να μειώσει την εντερική απορρόφηση της κυκλοσπορίνης, πιθανώς, καθιστώντας απαραίτητη την αύξηση της δόσης. Οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη ενδέχεται να χρειάζονται λιγότερη ινσουλίνη ή αντιδιαβητικά από του στόματος, κατά τη θεραπεία με οκτρεοτίδη. Η βιοδιαθεσιμότητα της βρωμοκρυπτίνης αυξάνεται, η οποία εκτός από αντιπαρκινσονικό, χρησιμοποιείται, επίσης, για τη θεραπεία της μεγαλακρίας.
Για ασθενείς, που δεν είχαν λάβει θεραπεία με υποδόρια χορήγηση Sandostatin συνιστάται να γίνει έναρξη της θεραπείας με υποδόρια χορήγηση Sandostatin, σε δοσολογία 0,1 mg 3 φορές, ημερησίως, για σύντομο χρονικό διάστημα (περίπου 2 εβδομάδων), ώστε να εκτιμηθεί η ανταπόκριση και η συστηματική ανεκτικότητα της οκτρεοτίδης, πριν την έναρξη της θεραπείας με Sandostatin LAR. H SANDOSTATIN LAR® χορηγείται ενδομυϊκά, μόνο με βαθιά ενδογλουτιαία ένεση. Για επαναλαμβανόμενες ενδογλουτιαίες ενέσεις, θα πρέπει να γίνεται εναλλαγή μεταξύ του αριστερού και του δεξιού γλουτιαίου μυός.
Για ασθενείς, στους οποίους τα συμπτώματα ελέγχονται επαρκώς με υποδόρια χορήγηση Sandostatin, συνιστάται να γίνεται έναρξη της θεραπείας με τη χορήγηση 20mg του Sandostatin LAR ανά διαστήματα 4 εβδομάδων. Η υποδόρια χορήγηση του Sandostatin θα πρέπει να συνεχισθεί στη δοσολογία, που υπήρξε αποτελεσματική επί 2 εβδομάδες μετά την πρώτη ένεση του Sandostatin LAR.
Για ασθενείς, στους οποίους τα συμπτώματα και οι βιολογικοί δείκτες ελέγχονται ικανοποιητικά μετά 3 μηνών θεραπεία, η δόση του Sandostatin LAR μπορεί να μειωθεί στα 10mg χορηγούμενα κάθε 4 εβδομάδες.
Για ασθενείς, στους οποίους τα συμπτώματα ελέγχονται μόνο μερικώς μετά 3 μηνών θεραπεία, η δόση του Sandostatin μπορεί να αυξηθεί στα 30mg χορηγούμενα κάθε 4 εβδομάδες.
Αν στη διάρκεια της θεραπείας με Sandostatin LAR διαπιστωθεί, ότι εντείνονται τα συμπτώματα, που συνδέονται με όγκους του γαστρεντεροπαγκρεατικού συστήματος γι’αυτές ειδικά τις ημέρες συνιστάται η πρόσθετη υποδόρια χορήγηση Sandostatin στην ίδια δόση, που χρησιμοποιούνται πριν τη χορήγηση θεραπείας με το Sandostatin LAR, κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί κατά τους 2 πρώτους μήνες θεραπείας, όταν ακόμη δεν έχουν επιτευχθεί οι θεραπευτικές συγκεντρώσεις της οκτρεοτίδης.
Δεν απαιτείται προσαρμογή της δοσολογίας του SANDOSTATIN LAR σε ασθενείς με επηρεασμένη ηπατική και νεφρική λειτουργία.
Σε περίπτωση, που εμφανισθούν χολόλιθοι, αυτοί είναι, συνήθως, ασυμπτωματικοί. Οι συμπτωματικοί χολόλιθοι θα πρέπει να αντιμετωπίζονται, είτε με διάλυση με χολικά οξέα, είτε με χειρουργική επέμβαση.
Σε ασθενείς, που ταυτόχρονα πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη τύπου Ι, το SANDOSTATIN LAR μπορεί να επηρεάζει τη ρύθμιση της γλυκόζης και οι απαιτήσεις σε ινσουλίνη μπορεί να μειωθούν. Σε μη διαβητικούς και σε διαβητικούς τύπου ΙΙ, με μερικώς ανέπαφα αποθέματα ινσουλίνης, η υποδόρια χορήγηση του Sandostatin μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τις αυξήσεις της μεταγευματικής γλυκόζης. Γι’αυτόν το λόγο, συνιστάται ο έλεγχος της γλυκόζης και της αντιδιαβητικής θεραπείας.
Σε ασθενείς με ινσουλίνωμα, η οκτρεοτίδη, λόγω της μεγαλύτερης σχετικής ιδιότητας, που έχει ν’αναστέλλει την έκκριση της αυξητικής ορμόνης και του γλυκαγόνου, απ’ότι η ινσουλίνη και λόγω της μικρότερης διάρκειας της ανασταλτικής δράσης στην ινσουλίνη μπορεί ν’αυξήσει την ένταση και να επιτείνει τη διάρκεια της υπογλυκαιμίας. Αυτοί οι ασθενείς πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά.
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες της οκρεοτίδης
Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες (περισσότερο από το 10% των ασθενών) είναι η κεφαλαλγία, ο υποθυρεοειδισμός, οι αλλαγές στην καρδιακή αγωγιμότητα, οι γαστρεντερικές διαταραχές (όπως κράμπες, ναυτία/έμετος και διάρροια ή δυσκοιλιότητα), οι πέτρες στη χολή, η μείωση της απελευθέρωσης της ινσουλίνης, η υπεργλυκαιμία ή υπογλυκαιμία (συνήθως παροδική) και οι αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης. Επιβράδυνση στον καρδιακό ρυθμό, δερματικές αντιδράσεις, όπως κνησμός, υπερχολερυθριναιμία, υποθυρεοειδισμός, ζάλη και δύσπνοια είναι, επίσης, αρκετά συχνές (περισσότερο από 1%). Σπάνιες ανεπιθύμητες ενέργειες είναι οι οξείες αναφυλακτικές αντιδράσεις, η παγκρεατίτιδα και η ηπατίτιδα. Μερικές μελέτες ανέφεραν αλωπεκία σε ασθενείς, που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με οκτρεοτίδη.
Σε μελέτες, που έγιναν με υποδόρια χορήγηση ημερησίων δόσεων έως και 1,25mg/kg σωματικού βάρους παρατηρήθηκαν ινοσαρκώματα. Μελέτες καρκινογένεσης διάρκειας 116 εβδομάδων, που έγιναν σε επίμυες με υποδόρια χορήγηση SANDOSTATIN αποκάλυψε, επίσης, αδενοκαρκινώματα της μήτρας και του ενδομητρίου, με στατιστικά αξιόλογη συχνότητα εμφάνισης, για την υψηλότερη υποδόρια δόση των 1,25 mg/kg ημερησίως. Το εύρημα, αυτό, συσχετίσθηκε με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης ενδομητρίτιδας, ελαττωμένο αριθμό ωοθηκικών ωχρών σωματίων, μειωμένα μαστικά αδενώματα και διεύρυνση των αδένων και του αυλού της μήτρας, γεγονός, που παραπέμπει σε έλλειψη ορμονικής ισορροπίας. Τα διαθέσιμα στοιχεία υποδηλώνουν, ότι οι όγκοι αυτοί, στους ποντικούς είναι ειδικοί προς το είδος και δε συνδέονται με τη χρήση του φαρμάκου στον άνθρωπο.
Η διατροφή για τα συρίγγια του γαστρεντερικού συστήματος
Η διατροφή διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη θεραπεία ενός συριγγίου, επειδή η καλή διατροφή μπορεί να συμβάλει στην προαγωγή της επούλωσης.
Διαφορετικές θρεπτικές θεραπείες συνιστώνται, για διάφορους τύπους συριγγίων. Μπορεί να απαιτηθεί να σταματήσετε να σιτίζεστε με μία κανονική διατροφή από το στόμα και να μεταβείτε σε μια διατροφή θρεπτικής υποστήριξης.
Απαιτείται να καλύπτετε τις διατροφικές σας ανάγκες, κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης, ώστε να διασφαλίζεται η σωστή επούλωση του συριγγίου και να αποφεύγεται ο υποσιτισμός και η απώλεια βάρους.
Το συρίγγιο είναι μία ανώμαλη σύνδεση, μεταξύ δύο ή περισσότερων ιστών στο σώμα σας. Αυτό μπορεί να συμβεί σε πολλούς διαφορετικούς ιστούς στο σώμα και μπορεί να είναι αποτέλεσμα ασθενειών, λοίμωξης, χειρουργικής επέμβασης ή τραυματισμού. Για παράδειγμα, ένα εντερικό συρίγγιο μπορεί να εμφανιστεί μεταξύ των ιστών στο έντερο και στην ουροδόχο κύστη, ως αποτέλεσμα της εντερικής χειρουργικής επέμβασης, για τη νόσο του Crohn. Αυτό μπορεί να είναι επικίνδυνο, επειδή προωθεί περαιτέρω τη μόλυνση. Ένα συρίγγιο δε θεραπεύεται από μόνο του και έτσι, πρέπει να αντιμετωπίζεται από ιατρό. Η θεραπεία θα εξαρτηθεί, από το πού βρίσκεται το συρίγγιο, αλλά, συνήθως, πρέπει να γίνει χειρουργική επέμβαση.
-Ηλεκτρολύτες και υγρά
Ένα μολυσμένο συρίγγιο μπορεί να έχει υψηλή απόδοση αποστράγγισης υγρών. Εξαιτίας αυτού, είναι σημαντικό να διατηρηθεί η ισορροπία υγρών και ηλεκτρολυτών. Απαιτείται παρακολούθηση της παροχής υγρών και μπορεί να απαιτηθούν ενδοφλέβια υγρά και ηλεκτρολύτες, ανάλογα με την περίπτωση. Αυτό θα βοηθήσει στη διατήρηση της ενυδάτωσης, στον καθαρισμό της μόλυνσης και στην προώθηση της αποκατάστασης.
-Εντερική Διατροφή
Εάν το συρίγγιο δε βρίσκεται σε θέση, που μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργία του γαστρεντερικού σωλήνα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί εντερική διατροφή με σωλήνα, για να αποτραπεί η απώλεια βάρους και να μην πέσουν τα επίπεδα της αλβουμίνης. Και οι δύο αυτοί είναι παράγοντες κινδύνου θνησιμότητας, σε ασθενείς με συρίγγιο. Αυτό θα βοηθήσει στη μείωση του κινδύνου υποσιτισμού και θα αυξήσει τις πιθανότητες θεραπείας.
–Παρεντερική Διατροφή
Η παρεντερική διατροφή ή η ενδοφλέβια διατροφή χρησιμοποιείται, συχνότερα, για τη θεραπεία των συριγγίων, ειδικά εάν το συρίγγιο επηρεάζει τη γαστρεντερική οδό. Όλα τα θρεπτικά συστατικά, που χρειάζεται το σώμα θα συμπεριληφθούν στο ενδοφλέβιο διάλυμα, όπως υδατάνθρακες, πρωτεϊνες, λίπη, νερό, βιταμίνες και μέταλλα. Η παρεντερική διατροφή προωθεί την ανάπαυση και την επούλωση στο σώμα, επειδή το σώμα δεν απαιτείται να εργάζεται τόσο σκληρά, ώστε να σπάσει και να αφομοιώσει τα τρόφιμα. Αυτό δίνει στο σώμα τη δυνατότητα να εστιάζει στη θεραπεία του συριγγίου.
Πατήστε, εδώ, για να διαβάσετε για τη Sandostatin LAR και τις παρενέργειές της
Υψηλής Ποιότητας Αλόη με Μαστίχα Χίου για τα εντερικά συρίγγια
Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε την Υψηλής Ποιότητας Αλόη με Μαστίχα Χίου για τα εντερικά συρίγγια
Τα καλύτερα βιολογικά συμπληρώματα διατροφής για τα συρίγγια του γαστρεντερικού συστήματος
Διαβάστε, επίσης,
Υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση
Πώς θα καταλάβετε ότι έχετε χολολίθους
Παθήσεις χοληδόχου κύστης και χοληδόχου πόρου
Χρήσιμες πληροφορίες για το γάλλιο
