Τι είναι τα αντιουδετεροφιλικά αντισώματα;. Τα αντιουδετεροφιλικά αντισώματα αυξάνονται σε αυτοάνοσα νοσήματα και βοηθούν στη διάγνωση
Τι είναι τα αντιουδετεροφιλικά αντισώματα;
Τα αντιουδετεροφιλικά αντισώματα (ANCAs/anti-neutrophil cytoplasmic antibodies) είναι μια ομάδα αυτοαντισωμάτων, κυρίως, IgG τύπου, που στρέφονται έναντι συστατικών του κυτταροπλάσματος των ουδετερόφιλων και των μονοκυττάρων. Έχουν εντοπιστεί με ειδικές εξετάσεις του αίματος σε διάφορες αυτοάνοσες διαταραχές, αλλά σχετίζονται ιδιαίτερα με τη κοκκιωμάτωση Wegener, όπου είναι πολύ ειδικά (κυτταροπλασματικά, κυρίως, c-ANCA/cytoplasmic antineutrophil cytoplasmic antibody) και την παναρτηρίτιδα και την ταχέως εξελισσόμενη σπειραματονεφρίτιδα (περιπυρηνικά, κυρίως, p-ANCA/perinuclear anti-neutrophil cytoplasmic antibody).
Ο έμμεσος ανοσοφθορισμός αποτελεί τη μέθοδο αναφοράς για τον προσδιορισμό των ANCA.
H χαρακτηριστική εικόνα που δίνουν τα p-ANCA στον ανοσοφθορισμό οφείλεται στη μετακίνηση βασικών (κατιοντικών, θετικά φορτισμένων) πρωτεϊνών προς την αρνητικά φορτισμένη πυρηνική μεμβράνη, την οποία προκαλεί η αλκοόλη. Αν η μονιμοποίηση των ουδετεροφίλων γίνει με φορμαλδεϋδη, η μετακίνηση αυτή δεν γίνεται και η εικόνα των p-ANCA είναι ίδια με εκείνη των c-ANCA. Το φαινόμενο αυτό χρησιμοποιείται για τη διάκριση του ανοσοφθορισμού των p-ANCA από εκείνον των ΑΝΑ (αντιπυρηνικά αντισώματα). Σε κάθε περίπτωση, όμως, επειδή η εικόνα των p-ANCA συγχέεται εύκολα με εκείνη των ΑΝΑ/Antinuclear Antibody/Αντιπυρηνικά Αντισώματα, γι’ αυτό η παρουσία των τελευταίων πρέπει να αποκλείεται με ανοσοφθορισμό με τη χρήση κυττάρων HEp-2/Human Epithelial type 2/Ανθρώπινα Επιθηλιακά Τύπου 2.
Εκτός από τον ανοσοφθορισμό η ανίχνευση των ANCA γίνεται και με ανοσοενζυμικές μεθόδους.
Δύο είναι οι τύποι των αντισωμάτων που στρέφονται εναντίων των ουδετερόφιλων και αναγνωρίζονται με την μέθοδο του έμμεσου ανοσοφθορισμού:
Είναι τα κυτταροπλασματικά (c-ANCA) και τα περιπυρηνικά (p-ANCA). Άλλα, λιγότερο κοινά αντιγόνα είναι τα HMG1/high-mobility group box 1/ομαδικό κουτί υψηλής κινητικότητας 1, HMG2/high-mobility group box 1high-mobility group box 1/ομαδικό κουτί υψηλής κινητικότητας 1/ομαδικό κουτί υψηλής κινητικότητας 1, α-ενολάση, καταλάση, β-γλυκουρονιδάση, ακτίνη κ.ά.
-Κύριος στόχος των c-ANCA είναι ένα ελαστινολυτικό ένζυμο των πρωτογενών κοκκίων, η πρωτεϊνάση 3.
-Αντίθετα, τα p-ANCA στρέφονται, κατά βάση, έναντι της μυελοϋπεροξειδάσης και κατά δεύτερο λόγο, έναντι της ελαστάσης, της λακτοφερίνης, της λυσοζύμης και της καθεψίνης G.
Νόσοι όπου αυξάνονται τα ANCA
Η παρουσία των ANCA χαρακτηρίζει ορισμένους τύπους νεκρωτικής αγγειίτιδας, όπως η κοκκιωμάτωση Wegener, η μικροσκοπική πολυαγγειίτιδα, το σύνδρομο Churg-Strauss κ.ά. Η ιστολογική εικόνα αυτών χαρακτηρίζεται από νεκρωτική φλεγμονή και ελάχιστη εναπόθεση ανοσοσυμπλεγμάτων. Οι αγγειίτιδες αυτές ευθύνονται για το 40-80% των περιπτώσεων εξωτριχοειδικής σπειραματονεφρίτιδας. Οι μεσολαβούμενες από ανοσοσυμπλέγματα ή από αντισώματα έναντι της βασικής μεμβράνης σπειραματονεφρίτιδες δε συνοδεύονται από την παρουσία ANCA.
Τα ANCA προκαλούν μεσολαβούμενη από FcR/flexor carpi radialis/κερκιδικός καμπτήρας του καρπού ενεργοποίηση ουδετεροφίλων που έχουν επωαστεί με TNF-α/tumor necrosis factor-alpha/παράγοντας νέκρωσης όγκου-άλφα και κατ’ αυτόν τον τρόπο, λειτουργούν ως προφλεγμονώδεις μεσολαβητές. Έχει διαπιστωθεί, επίσης, ότι τα αντισώματα κατά της πρωτεϊνάσης 3 σχηματίζουν συμπλέγματα με την α1-αντιθρυψίνη, τα οποία επάγουν την ιστική νέκρωση.
Τα c-ANCA παρουσιάζουν υψηλή ειδικότητα (98%) και καλή ευαισθησία (63-91%) στη διάγνωση της κοκκιωμάτωσης Wegener (κοκκιωματώδης φλεγμονή της αναπνευστικής οδού, συστηματική αγγειίτιδα, εξωτριχοειδική σπειραματονεφρίτιδα). Η ειδικότητα των c-ANCA ελαττώνεται σημαντικά (75%) σε ασθενείς χωρίς νεφρική συμμετοχή και ακόμη περισσότερο (30%) κατά την πλήρη ύφεση της νόσου. Η ανίχνευση των c-ANCA ενδείκνυται σε περιπτώσεις σαφούς κλινικής υποψίας της νόσου, καθώς και για την παρακολούθηση της πορείας της. Χρήσιμος, επίσης, έχει αποδειχθεί ο προσδιορισμός τους στη διαφορική διάγνωση των λοιμωδών και των άλλων θεραπευτικών επιπλοκών της νόσου.
Τα p-ANCA έχουν ικανοποιητική ευαισθησία (60-90%) στη διάγνωση των νεκρωτικών ημισεληνοειδών σπειραματονεφρίτιδων, συμπεριλαμβανομένης της οζώδους πολυαρτηρίτιδας. Η ευαισθησία τους, μάλιστα, αυξάνεται σημαντικά (90%) με τον προσδιορισμό των αντι-MPO/anti-myeloperoxidase antibody/αντισώματα κατά της μυελοϋπεροξειδάσης. Η ειδικότητά τους, εντούτοις, είναι εξαιρετικά χαμηλή, αφού p-ANCA έναντι διάφορων αντιγόνων ανιχνεύονται σε πολλά νοσήματα του συνδετικού ιστού, πιθανότατα, ως δευτερογενές φαινόμενο που δε χαρακτηρίζει κάποιον ειδικό τύπο αυτών των νοσημάτων. Έτσι, αντισώματα έναντι της MPO, της ελαστάσης και της λακτοφερίνης ανιχνεύονται στο συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, αντισώματα έναντι της λακτοφερίνης προσδιορίζονται στο 45% των ασθενών με ρευματοειδή αρθρίτιδα, ενώ στο 30% των ασθενών με σύνδρομο Felty ανιχνεύονται p-ANCA με άγνωστη αντιγονοειδικότητα. Σε άλλοτε άλλο ποσοστό, επίσης, ασθενών με ελκώδη κολίτιδα, νόσο Crohn, πρωτοπαθή σκληρυντική χολαγγειίτιδα, πρωτοπαθή χολική κίρρωση και χρόνια ενεργό ηπατίτιδα ανιχνεύονται p-ANCA, χωρίς, όμως, η επίπτωσή τους να είναι τέτοια που να επιτρέπει τη διαγνωστική τους χρήση.
Τα κατάλληλα προϊόντα για τα αυτοάνοσα νοσήματα
Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τα αυτοάνοσα νοσήματα
Διαβάστε, επίσης,
Μεμβρανώδης σπειραματονεφρίτιδα
Πρωτοπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα
Εξετάσεις για ρευματολογικά νοσήματα
Έλεγχος για διαταραχές της ηπατικής λειτουργίας
